Η Αγωνία της Πεταλούδας








  Κάποτε ήταν μια πεταλούδα, φυσικά μες στο κουκούλι της. Το χαρακτηριστικό γνώρισμα μιας πεταλούδας μέσα στο κουκούλι της… είναι πως, κι ένα λεπτό πριν τη μεταμόρφωσή της από κάμπια σε πεταλούδα είναι πάλι κάμπια.
 Θέλω να πω, σαφώς υπάρχει μια πεταλούδα μέσα στην κάμπια, μέσα σε κάθε κάμπια. Μάλιστα, προϋπόθεση μιας πεταλούδας είναι να υπάρξει κάμπια. Κάμπιες υπάρχουν πολλών ειδών, η ολόκλειστη κάμπια, η κλειστεί κάμπια, ακόμα κι η σφραγισμένη. Υπάρχει κι η κάμπια που το ξέρει πως κάμπια είναι κι εκείνη που το αγνοεί. Η κάμπια που το αγνοεί… ενώ γεννιέται πεταλούδα πεθαίνει κάμπια. Ζει τη ζωή της κάμπιας, και πολλές φορές, ούτε ονειρεύεται τη ζωή μιας πεταλούδας – λόγο επικινδυνότητας και φόβου των υψών

 Όμως τώρα θα φωτογραφίσουμε τον αγώνα και την προσπάθεια μιας κλασσικής πεταλούδας, επειδή το πέρασμα μιας πεταλούδας από την κατάσταση της κάμπιας… μπορεί να διαρκέσει από κάποιο καιρό έως πολλά χρόνια. Θέλω να πω, είναι μια κατάσταση ζύμωσης κι ετοιμασίας που χρειάζεται η πεταλούδα μέσα στην κάμπια. Αν μια πεταλούδα, την έγδυνες ξαφνικά απ’ το κουκούλι της κάμπιας… πολύ φοβάμαι πως θα πέθαινε, δεν θα άντεχε με μιας τόσο φως. Το φως που υπάρχει έξω απ’ το κουκούλι της κάμπιας… αργά το συνηθίζουν τα μάτια μιας πεταλούδας. Ειδάλλως, θα ήταν σαν εκείνη την άξαφνη κατάσταση, που ένας τυφλός ξαφνικά βλέπει.
 Θέλω επίσης  να πω, πως μέσα στο κουκούλι της κάμπιας, υπάρχει πάντα η πεταλούδα, όμως τυφλή, και τυφλά προσπαθεί να διαρρήξει τα τοιχώματα του κουκουλιού. Προσπαθεί, αυτό δεν σημαίνει πως μπορεί με μιας να τα καταφέρει, όσο καταφέρνει το γεύεται, και  την επόμενη στιγμή γυρίζει πίσω, στη γνωστή και ζεστή θαλπωρή του κουκουλιού. Σε άλλους κύκλους, άλλες ετοιμασίες, άλλη προσπάθεια κι άλλη άντληση δύναμης. Τελικά, αυτό το ελάχιστο πλασμάτακι που καταφέρνει να ξεφύγει από το κράτημα μιας κάμπιας… είναι όλη η μεγάλη δύναμη της πνοής.

Εκτός από μια πεταλούδα, κανείς δεν γνωρίζει τον τρομαχτικό αγώνα που λαμβάνει χώρα στα σπλάχνα μιας κάμπιας. Μια πεταλούδα ολότελα έξω από το περίβλημα της κάμπιας… γνωρίζει μόνο αυτή τον αγώνα πίσω της, και τον διακρίνει στις πεταλούδες του μέλλοντος. Ο αγώνας αυτός είναι ολότελα σπαραχτικός.

Η πεταλούδα ποθεί την ελευθερία, τινάζεται, έρχονται νύχτες που χτυπάει με τις γροθιές της τα τοιχώματα του κουκουλιού. Ο αγώνας για ελευθερία γίνεται όλος μια κραυγή κι ένας λυγμός. Η πεταλούδα, αν δεν βγει στην ελευθερία και το φως του ήλιου… δεν μπορεί να ζήσει άλλη ζωή, εκτός εκείνη της καταδίκης. Και ετούτη η καταδίκη όμοιά της δεν έχει, όχι μόνο στον πλανήτη αυτόν αλλά και σε κάθε άλλον που όντα κατοικούν.

 Η πεταλούδα, αν δεν καταφέρει να ελευθερωθεί θα σαπίσει, θα γίνει μια μούμια πεταλούδα, ένα απολίθωμα πεταλούδας κι είναι τραγικό ένα απολίθωμα πεταλούδας. Ο άλλος κίνδυνος που εγκυμονεί για μια πεταλούδα… είναι τόσο να υποφέρει στην δεσμική φυλάκιση της κάμπιας… που να ποθήσει στο τέλος μια εκτίναξη άνευ ορίων (ειδικά άνευ ορίων), με σκοπό της την προσέγγιση στον ήλιο. Φαίνεται πως υπάρχει μια ισοδυναμία ανάμεσα στον καημό και το βάσανο μιας πεταλούδας που προσπαθεί να ελευθερωθεί… σε σχέση με το πόσο μακριά θα εκτιναχθεί και πόσο κοντά τελικά θα πλησιάσει τον ήλιο. Αν τα βάσανά της είναι αρκετά, πηγαίνει κοντύτερα στον ήλιο, αν είναι μέτρια, μπορεί να αρκεστεί με λιγότερο πλησίασμα στον ήλιο. Αν όμως ποθήσει πολύ, πέφτει μέσα στον ήλιο, και τότε η πεταλούδα καίγεται και γίνεται ήλιος, το φως τη χωνεύει, την αφομοιώνει. Ενώ μπορεί, αν δεν τολμήσει να βγει απ’ το κουκούλι της, την πεταλούδα να την χωνέψει η κάμπια και το κουκούλι της· είναι τραγικό αυτό.

 Η πεταλούδα, δεν είναι καινούργιο φαινόμενο μέσα στην κάμπια. Η πεταλούδα, υπήρξε πεταλούδα, ξέρει πως είναι να είναι πεταλούδα, της είναι γνωστή η ζωή της πεταλούδας, μόνο την ξέχασε και τη θυμάται. Η πεταλούδα, ξέρει πως είναι να πετά, γιατί η πεταλούδα πετούσε, μόνο που μέσα στο περίβλημα της κάμπιας… τα φτερά της διπλώθηκαν κι έγιναν αδύναμα. Πως άλλωστε θα χωρούσε μια πεταλούδα μέσα σε μια κάμπια αν δεν δίπλωνε τα φτερά της;
Ενώ το φαινόμενο της μονόπτερης πεταλούδας είναι αρκετά τραγικό, μπορείς να πεις καλύτερα κάμπια και μόνο κάμπια… παρά μονόπτερη πεταλούδα.

Όμως η πεταλούδα τελικά θα ελευθερωθεί, είναι μοίρα της αυτή, το πεπρωμένο της, είναι η δεύτερη της ζωή ως πεταλούδα, και δεν μπορεί η δεύτερη της ζωή, που είναι εξ ορισμού και φύση να είναι ζωή πεταλούδας…να την περάσει ως ζωή κάμπιας. Είναι αυτή μεγάλη αδικία, μεγάλο ζήτημα, αλλά και μικρή ζωή.

Όμως προσωπικά πιστεύω στις πεταλούδες και γνωρίζω… πως αν μια πεταλούδα το αποφασίσει να πάρει πίσω τη ζωή της…όχι μόνο η κάμπια που δικαιωματικά της ανήκει, αλλά και χίλιες κάμπιες πίσω δεν τη κρατούν.

Τελικά, από το τίναγμα και το πέταγμα της πεταλούδας, πίσω της μένει ένα ισχνό κουφάρι, κάτι νεκρό, το κουφάρι μιας κάμπιας, που κι αυτό ακόμα, για λίγο καιρό, μπορεί να το φέρνει η πεταλούδα στη μνήμη της.

 Ομοιάζει βέβαια η κατάσταση πολύ με το θάνατο, και είναι ένας θάνατος. Υπάρχει σ’ αυτή την κατάσταση ολάκερη η αισθαντικότητα ενός θανάτου, γι’ αυτό και απαιτεί η κατάσταση τα κότσια ενός θανάτου, πόσο μάλλον, όταν αφορά το θάνατο μιας ολάκερης προηγούμενης ζωής της ίδιας της πεταλούδας ως κάμπια. Η πεταλούδα, μόνο αν βιώσει στο έπακρο το αίσθημα του θανάτου θα μπορέσει να μεταβιβαστεί στη νέα ζωή της. Κι αφού θα βιώσει και θα νικήσει το αίσθημά του θανάτου… από το φόβο του θανάτου στη νέα ζωή της θα απαλλαγεί οριστικά.

Συμβουλή: μην υποτιμάς ποτέ μια πεταλούδα που μάχεται. Δεν υπάρχει σ’ αυτήν τίποτα το βαρβαρικό, όμως μπορεί μυριάδες βαρβάρους να πολεμήσει. 




Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Ο Αρραβώνας της σιωπής

Η Μαθητεία