Η Αθώωση του Χρόνου







 Χρόνε που φεύγεις, υπήρξες αρκετά σκληρός κι υπήρξαν στιγμές που γύρεψα να σε ξεφορτωθώ, υπήρξαν στιγμές που σε βίασα να περάσεις, όμως δεν φταις εσύ γι’ αυτό, παρά μόνο η αγωνία και προσπάθειά μου να προχωρήσω, να ξεφύγω, να πάω μπροστά.
 Όμως εσύ, είχες έναν τρόπο να μου μάθεις την υπομονή, και τη συγχώρεση κι υπήρξαν στιγμές που με αγκάλιασες, τρυφερά μ’ αγκάλιασες. Δεν, λοιπόν, θα σου παραπονεθώ, υπήρξες μέγας δάσκαλος, σκληρός αλλά μέγας. Μου έμαθες τόσα, όσα κανείς άλλος χρόνος, και μου έμαθες εκείνα που χρειαζόμουν να μάθω.
 Κι ίσως κάπου να σ' ευγνωμονώ, που δεν έλαβες υπόψη σου τις κλιμακωτές διαθέσεις μου. Όμως εσύ είσαι ο δάσκαλος κι εγώ εκείνος που χρειάζεται να μάθει να πειθαρχεί και ν' ακούει. Γιατί εσύ χρόνε, οποιοδήποτε χρόνε, πάντα υπήρχες και ζούσες στην ώρα σου, εγώ σε παραβίασα με ατενίσματα στο μέλλον και βουτιές στο παρελθόν, πράγματα που μόνο σε μένα υπάρχουν. Όμως εσύ χρόνε είσαι ευλογημένος, εγώ χρειάζεται να ευλογηθώ.

 Χρόνε που φεύγεις, μ’ έφτιαξες πιο πλούσιο άνθρωπο, με πελέκισες στο αμόνι σου, με σφυρηλάτησες, με πήρες βράχο στα χέρια σου και προσπάθησες να με σμιλεύσεις σε άγαλμα και το έργο σου τώρα θα το συνεχίσει το παιδί σου. Συγχώρεσέ με που δεν υπήρξα τόσο στην ώρα μου άνθρωπος, ενώ εσύ λεπτό δεν χάνεις. Όμως τί φταίμε κι εμείς οι άνθρωποι... είναι η ελπίδα που μας παίρνει μαζί της.
 Όμως εγώ, θέλω για λίγο να σταθώ στην καρδιά σου παλιέ χρόνε και με ειλικρίνεια να σε κοιτάξω, γιατί μέσα στην αγκαλιά σου και μέσα στην κοιλιά σου έζησα, και με νανούρισες, και με χάιδεψες, και με μάλωσες σαν μάνα. Και μ’ αγάπησες, κι αγάπησα κι εγώ τις μέρες σου και πολλές από τις στιγμές σου - πλην του καιρού που απουσίαζα.
 Όμως εσύ παλιέ χρόνε, μ’ έφερες πιο κοντά στ' όνειρό μου και κοντύτερα στην καρδιά μου - εδώ που τα λέμε, εσύ πάντα ένας πράγμα μου ψιθύριζες στο αυτί, έλεγες: στάσου ακίνητος!

 Σ’ ευγνωμονώ λοιπόν παλιέ χρόνε, γιατί μπορώ να σ' ευγνωμονώ κι αυτό εσύ μου το δίδαξες, εσύ μου έμαθες να βλέπω βαθύτερα στην ουσία σου, κι εγώ, που αγνώμων υπήρξα με πολλούς παρελθοντικούς χρόνους, αισθάνομαι τώρα την ανάγκη όλους τους ευχαριστήσω, ακόμα κι εκείνους που καλά δεν μου φέρθηκαν, γιατί αθώοι ήταν κι ο ένοχος εγώ. Και τους ευχαριστώ, και τους ευγνωμονώ όλους τους χρόνους, από την πρώτη μέρα της γέννησής μου, γιατί ο μόνος που ξεστράτισε από την αθωότητα των χρόνων μου ήμουν εγώ. Κι όλη αυτή τη μακριά αλυσίδα πίσω μου, που κάθε κρίκος της ένας χρόνος μου είναι... όλη ως τη ρίζα της την αθωώνω και τη συγχωρώ.

Και σας ευχαριστώ, και σας ευγνωμονώ όλους τους χρόνου μου
 για μια στιγμή μόνο αθώα ζωή!


Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αόρατος Νόμος

Γαλάζια Έρημος

Οι Μπλε Άνθρωποι