Η Μαθητεία







 Σκληρή η μαθητεία, τι να πρωτομάθει κανείς, ολόγυρα δάσκαλοι, σαν να τους έσπειρε κάποιος στο χωράφι. Καταστάσεις, φίλοι, συγγενείς, περιβάλλον, όλοι δάσκαλοι, να χορτάσεις μαθητεία, να μην σου φτάσει η ζωή ν' αποφοιτήσεις, να σε φτιάξουν όλ’ αυτά διπλωματούχο άνθρωπο.

 Σκληρή η μαθητεία, μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις. Μπαίνεις στην τάξη και κλείνουν τα παράθυρα για να μάθεις να τ’ ανοίγεις. Περνάς τις τάξεις κι άλλες τάξεις γεννάς, γίνεσαι υπεράνω κι ύστερα μαθαίνεις την ταπείνωση, εξυψώνεσαι για να μάθεις το γονάτισμα, το ανέβασμα σου μαθαίνει την πτώση, το σκαρφάλωμα το γλίστρημα, το υπόγειο σου μαθαίνει τον εξώστη, το εσωτερικό το μπαλκόνι, η τύφλωση τη θέα, το χώμα τον ουρανό. Το γαλάζιο το μαθαίνεις απ’ το μαύρο, την ανάσα απ’ την ασφυξία, το εύρος απ’ το περιθώριο, το πλάτος απ’ το στένεμα, το πλησίασμα απ’ την απομάκρυνση. Η σκάλα σου μαθαίνει το σκαλοπάτι, το σκοτάδι το φως κι η νύχτα το σώμα σου.

 Σκληρή η μαθητεία κι η αποφοίτηση πάντα στο δρόμο να έρχεται, σου μαθαίνει να εξαντλείς την υπομονή, ν' ακονίζεις το μαχαίρι, να σε ακονίζει το μαχαίρι, υπομένεις την αδικία για να σου μάθει τη συγχώρεση, μπαίνεις στη φυλακή για να μάθεις τη δραπέτευση, κλειδώνεις την πόρτα για να βρεις το κλειδί, κλείνεσαι στη ντουλάπα για να μάθεις να την ανοίγεις από μέσα, χωράς στα παπούτσια σου για να μάθεις να περπατάς, μαθαίνεις να επινοείς το δρόμο για να υπάρξει δρόμος, φτιάχνεις έναν καλό άνθρωπο κι εκείνος σου συμπαραστέκεται, βαπτίζεις έναν εχθρό και σου μαθαίνει να γυρίζεις την κακία σου σε αγάπη, στύβεις ένα σύννεφο πόνου για λίγες σταγόνες ευτυχίας, τα χάνεις όλα για να κερδίσεις τη γυμνή χαρά.
 Ο πόνος σου σού μαθαίνει τη συμπόνια, η εμπειρία σου του άλλου το αντίστοιχο, απ’ την έλλειψή σου μαθαίνεις την αφθονία, από τη στέρηση την απόλαυση, τη γυναίκα τη μαθαίνεις απ’ το σώμα σου.

 Σκληρή η μαθητεία, ανελέητη, το σαλόνι το μαθαίνεις απ’ το κελί και το κελί απ’ το σαλόνι, τη γύμνια απ’ το ρούχο της, τον πλούτο απ’ τη φτώχεια και το αντίστροφο. Τη μοναξιά τη μαθαίνεις απ’ το πλήθος κι απ’ το πλήθος τη μοναξιά, το θεό τον γνωρίζεις απ’ την ανάγκη, ενώ η ανάγκη προϋπάρχει.

 Σκληρή η μαθητεία, αδέκαστη, πέλεκυς η δικαιοσύνη. Τον εαυτό σου τον μαθαίνεις απ’ τον άλλον, τον άλλον απ’ τον εαυτό σου, το παιδί απ’ το στήθος σου, το γέλιο απ’ τη συμφορά, την κωμωδία απ’ την τραγωδία, την ευαισθησία απ’ τη σκληρότητα, το άρωμα απ’ το λουλούδι και το λουλούδι απ’ τα μάτια της. Το αστέρι το μαθαίνεις απ’ τη νύχτα και το φεγγάρι απ’ τον ρομαντισμό σου, το δάκρυ απ’ τον εραστή και την αγάπη απ’ τη μάνα. Το θάνατο τον μαθαίνεις απ’ τη ζωή, τη ζωή τη μαθαίνεις απ’ το θάνατο, το βάσανο το μαθαίνεις απ’ την ψυχή σου.

 Σκληρή η μαθητεία, το κλάδεμα το μαθαίνεις απ’ την υπερβολή, το πέταγμα απ’ το σύρσιμο, το φίδι απ’ το μήλο, την πέτρα απ’ το σκόνταμμα, την πλάτη απ΄το στήθος, τη διόρθωση απ’ το λάθος της, ενώ το λάθος ήδη το κατέχεις. Σκληρή η μαθητεία, η τάξη μακρόστενη κι ο δρόμος για το νηπιαγωγείο μακρύς. 
Την παιδικότητα τη μαθαίνεις απ’ το γήρας, την κούραση απ’ το δρόμο, την άνοιξη απ’ τον χειμώνα της, το κελάηδημα απ’ το πουλί, τη δροσιά απ΄το στέγνωμα, την ανάταση απ’ το ύστατο της πτώσης, την έξαρση από την πυρκαγιά, τον πόθο και τη λαχτάρα από την κάθε απουσία, τον έρωτα από την απουσία του.

Την αγκαλιά τη μαθαίνεις απ’ το άνοιγμα της ψυχής σου.
Τον έρωτα από την απουσία του - Το είπα αυτό, αλλά δεν ξέρω αν το έμαθα.




Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Οι Μπλε Άνθρωποι