Περί Πίστεως






Αναστήθηκε στ' αλήθεια ο Χριστός;
Έτσι βέβαια ομολογεί η πίστη μας, όμως από τους δισεκατομμύρια βαπτισμένους λίγοι ομολογούν την πίστη τους. Δεν βλέπεις συχνά ανθρώπους να ομολογούν την πίστη τους, οι περισσότεροι δεν ξέρουν καν τι σημαίνει ομολογία πίστης. Κατά τ' άλλα είμαστε χριστιανοί, χριστιανοί μ’ επιφυλάξεις, συχνά σκέτες επιφυλάξεις, όμως είπαμε, οι παπάδες φταίνε!
Αφού κάποιος πρέπει να φταίει, αλλιώς θα κοιταχτούμε στον καθρέφτη μας κι αλίμονο!

 Ουσιαστικά δεν φταίνε οι παπάδες, πότε δεν έφταιγαν, ένας είναι ο παράγοντας που πάντα φταίει, ο άνθρωπος στην πλειοψηφία του. Κατά κοινή ομολογία των πιο διακεκριμένων ερευνητικών πνευμάτων της ανθρωπότητας, ο χριστιανισμός δεν έχει καμία σχέση με τον ιδρυτή του, δηλαδή το Χριστό. Όμως κι αυτό πολλές φορές αποτελεί σκέτο άλλοθι, ενός που θέλει να έχει και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο και σκέφτεται: Εγώ είμαι απέναντι στην εκκλησία αλλά μαζί με το Χριστό. Έτσι καθησυχάζει τις θλίψεις, τύψεις κι ενοχές του. Επινοεί μια ερμηνεία για το Χριστό κι άλλη μια για την εκκλησία και τάσσεται με την ερμηνεία του, άσχετα αν η αλήθεια αλλού αρμενίζει. Εκείνος κοιμάται ήσυχος, ή τουλάχιστον το προσπαθεί.

 Όμως ούτε ο Χριστός φταίει γι’ αυτό ούτε οι ιδρυτές θρησκειών, ο Χριστός πήρε εκείνο το καλούπι κι εκείνο το σχήμα που χωρούσε μέσα του ο άνθρωπος, έγινε κατανοητός κι αφομοιώθηκε ανάλογα με το πως τον κατανόησε και τον ήθελε η πλειοψηφία, κι οι πέριξ αυτής οργάνωσαν τη θρησκεία με τρόπο κοινωνικοπολιτικό. Μετά ο Χριστός, πάντα μιλούσε με συμβολισμούς, όμως όπου άκουγε ο άνθρωπος πρόβατο... σκέφτονταν εμένα εννοεί. Και πως αλλιώς να σκεφτεί κάποιος που αισθάνεται πρόβατο; Πως αλλιώς να σκεφτεί ένα πρόβατο αν όχι ως πρόβατο; Αφού για να μυγιάζεσαι χρειάζεται να έχεις τη μύγα. Κι αν τα πρόβατα δεν ανάγκασαν το Χριστό να μιλά σε πρόβατα τότε ποιος Του έβαλε την ιδέα;

 Ο Χριστός, όπως και κάθε μεγάλος δάσκαλος που πέρασε ποτέ απ’ τον πλανήτη, δίδαξε τον εαυτό του, είπε απλά: γίνετε σαν εμένα! Ολοκληρωθείτε σαν εμένα! Όμως μια διδασκαλία έχει εικοσάδες ερμηνειών, ανάλογα με το πνευματικό επίπεδο αυτού που την καταλαβαίνει.
 Η ερμηνεία στον άνθρωπο είναι στην αποκλειστική του ευχέρεια, απ’ την ερμηνεία ο άνθρωπος παράγει αισθήματα κι είναι πολύ κατά το συμφέρον η ερμηνεία. Η ερμηνεία είναι...πως να το πει κανείς... κατά τη βόλεψή μας, κατά το πως νιώθουμε, τάσσεται συχνά με την αδυναμία μας, επειδή η ανεύρεση δύναμης σημαίνει εσωτερικός αγώνας και κόπος. Γιατί δεν μπορείς να έχεις δύναμη χωρίς άσκηση. Κι όταν μιλούμε για σωματική δύναμη εννοούμε σωματική άσκηση, κι όταν μιλούμε για πνευματική δύναμη εννοούμε πνευματική άσκηση. Και τους έλεγε ο Χριστός: δεν έχετε τη δύναμη να με καταλάβετε! Λέτε άραγε, μετά απ΄αυτή τη δήλωσή Του, να υπήρξε "νοσταλγός προβάτων"?

 Μπορείς να έχεις μια αληθινή ερμηνεία των λόγων του Χριστού, μόνο από έναν άνθρωπο που έχει προσεγγίσει το πνευματικό επίπεδο του Χριστού, ενώ η καθιερωμένη ερμηνεία, συνήθως προκύπτει απ’ τους εκπροσώπους των εκκλησιών, όπως τους παραδόθηκε, δηλαδή με γνώμονα να γίνεται κατανοητή σύμφωνα με τους πιστούς και με την όρεξή τους για σωτήρα. Αλλά ακόμα κι αν ένας εκπρόσωπος της εκκλησίας, μιλά ορθά και σοφά και με ανοιχτή καρδιά για το μήνυμα του Χριστού... πως θα το περάσει στην κλειστή καρδιά του από κάτω; Που έχει κουραστεί τόσο απ΄το δρόμο που γυρεύει κάποιον να τον κουβαλήσει στις πλάτες του.

 Και είναι ο Χριστός σωτήρας, όμως δεν μπορεί ερήμην σου να σε σώσει. Και είναι δρόμος, όμως εσύ χρειάζεται να τον περπατήσεις. Και είναι φως, όμως εσύ πρέπει να φτάσεις στο φως που Είναι. Δεν μπορεί το φως να φτάσει σε σένα χωρίς εσύ να φτάσεις πρώτος στο φως. Και δεν είναι μικρό το εμπόδιο ανάμεσα στο Χριστό και εμάς - το εμπόδιο είναι ο ίδιος ο εαυτός μας.

 Ο Χριστός μιλά για ελευθερία ενώ στους κόλπους της εκκλησίας βασιλεύει ο φόβος - σκέτη παρανόηση. Φόβος και ελευθερία είναι αντικρουόμενα αισθήματα και έννοιες, δεν μπορείς να έχεις ελευθερία μαζί με φόβο. Όταν είσαι ελεύθερος να φοβάσαι δεν φοβάσαι, η ελευθερία καταστρέφει το φόβο, και χωρίς κατεστραμμένο φόβο δεν μπορείς να σκεφτείς ελεύθερα. 
 Ο Χριστός έπεσε μέσα στην ανθρώπινη πλάνη, κι αντί οι άνθρωποι να γίνουμε κατά Χριστό, φτιάξαμε το Χριστό κατά εμάς. Γιατί ό,τι δεν μπορείς ν’ ανέβεις να το φτάσεις το κατεβάζεις. Πως αλλιώς, αφού χρειάζεται να ζούμε σε γνωστό μας κόσμο.
Πράγμα όχι ασυνήθιστο στην μακρά ιστορία των θρησκειών, αφού πάντα ο θεός κατά τον άνθρωπο ερμηνεύτηκε. Και πως αλλιώς, αφού ανθρώπινη είναι η ερμηνεία.  

 Ο Χριστός αναστήθηκε, αλλά δεν μπορεί να έχει αναστηθεί αν δεν το χωράει ο δικός μας νους, δεν γίνεται να έχει αναστηθεί αν εμείς δεν το καταλαβαίνουμε, έστω διαισθητικά. Επειδή διαφορετικά, δεν υπάρχει για εμάς τρόπος να έχει αναστηθεί, κι αν δεν υπάρχει για εμάς ο τρόπος της αναστάσεως, ανάσταση δεν υπάρχει, όσα κεράκια και ν' ανάβουμε. Ό,τι δεν κατανοείς δεν συμβαίνει, ό,τι δεν μπορείς να συλλάβεις παραμένει ασύλληπτο. Αν πιστεύεις πως αναστήθηκε αλλά δεν το βλέπεις… πιστεύεις τυφλά κι από ιδιοτέλεια. Γιατί ό,τι δεν καταλαβαίνεις δεν υπάρχει τρόπος να το δεις. Κι αν δεν βλέπεις αυτό που πιστεύεις... τουλάχιστον πίστεψε μέχρι να το δεις.

 Μπορείς να το δεις πως αναστήθηκε με την εσωτερική όραση, και μπορείς να πιστέψεις πως η εσωτερική όραση μαρτυρά την αλήθεια όταν πιστεύεις στον εαυτό σου. Αλλιώς και να το δεις δεν θα το πιστέψεις, τον εαυτό σου θα διαψεύσεις. Υπάρχουν σημερινοί άνθρωποι που έχουν δει το Χριστό, άλλοτε με το αιθερικό του κι άλλοτε με το φυσικό του σώμα κι έχουν μιλήσει μαζί Του, και πολλοί εξ αυτών είναι έξω απ’ τους κόλπους της εκκλησιάς.

 Ο Χριστός είναι το εσωτερικό στοίχημα κάθε υπάρξεως με τον εαυτό της, είναι το μήκος, το πλάτος, το ύψος και το βάθος της εν δυνάμει υπάρξεώς μας, που μας καλεί διαρκώς να την ανακαλύψουμε για ν' ανυψωθούμε προς αυτό που μας υπερβαίνει.  

 Αν έτσι γίνεται κατανοητό απ’ τους πιστούς το μήνυμά Του… τότε κι εγώ πιστός είμαι. 
Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Η Μαθητεία

Οι Μπλε Άνθρωποι