Πνευματικότητα







- Τι είναι η πνευματικότητα;
- Η πνευματικότητα είναι πνεύμα. Όμως κανείς δεν ξέρει τι είναι πνεύμα. Αντλούν μόνο παράγωγα του πνεύματος και τα ονομάζουν πνευματικά. Συχνά λένε πνευματικούς τους σκεπτόμενους ανθρώπους, ή ανθρώπους θρησκευτικούς, ανθρώπους που καταπιάνονται με το πνεύμα, ενώ οι άλλοι καταπιάνονται με την ύλη, όλο αυτό είναι μια παρεξήγηση.

Η δικιά μου γνώμη για το πνεύμα, είναι, πως είναι κάτι σαν αποκρυσταλλωμένη ενέργεια, κάτι σαν η θέα των ματιών μιας καθαρής καρδιάς, το πνεύμα δεν είναι τίποτα άλλο παρά μόνο διαύγεια. Όλοι οι άνθρωποι είναι πνευματικοί, δεν μπορούν αλλιώς, όμως δεν γίνονται όλοι πνευματικοί, ούτε οι σκεπτόμενοι είναι όλοι πνευματικοί, γιατί το καθαρό πνεύμα είναι απουσία σκέψης και απουσία χρόνου.

Όταν λέμε πνευματική ζωή, δεν εννοούμε ακριβώς ανθρώπινη ζωή, αλλά ζωή της παρουσίας του ανθρώπου. Η ζωή της παρουσίας είναι μια δεύτερη ανθρώπινη ζωή με δικά της χαρακτηριστικά. Η πορεία του ανθρώπου, είναι αρχικά ν’ ατενίζει την απεραντοσύνη και να γίνεται απεραντοσύνη, είναι να βγαίνει απ’ τον εαυτό του στον αιθέρα και να γίνεται αιθέρας, είναι να μελετά το σύμπαν και να γίνεται σύμπαν.

Ο άνθρωπος στην πνευματική ζωή, μπορεί να μη ζει ακριβώς μέσα στον εαυτό του, αλλά να αισθάνεται κάτι σαν έδρα του τον εαυτό του. Ο εαυτός του πνευματικού ανθρώπου, γίνεται κάτι σαν Αυτός ή Εκείνος. Λέει σε μια παρέα: τι έκανε πάλι ο Κώστας; και το εννοεί. Ά, τα κάνει συχνά αυτά, συνεχίζει και το αισθάνεται, με την αίσθηση, πως ο Κώστας είναι κάτι που το ξέρει, είναι απλώς κάποιος που τον ξέρει.

Στην πνευματική ζωή, ο κόσμος ο κτιστός, γίνεται κάτι σαν καρέ του κινηματογράφου, γίνεται κινηματογραφικός, δεν υπάρχει μόνο η γνώση πως πρόκειται για μια ψευδαίσθηση αλλά η αίσθηση κι η εμπειρία της ψευδαίσθησης.  Στην πνευματική ζωή, το βλέμμα εστιάζει, κάνει focus σαν κινηματογραφικός φακός. Κοιτάζει στο πάρκο ένα παιδί που παίζει και το βλέμμα διώχνει μακριά απ’ το παιδί το χρόνο σαν ένα σύννεφο καπνού. Έτσι, απομένει μόνο ένα παιδί που παίζει σε ολόκληρο τον κόσμο, κι αυτό το παιδί, εκείνη τη στιγμή, παίζει εκεί τώρα και για πάντα. Έπαιζε εκεί από πάντα και θα παίζει για πάντα, το εστιασμένο βλέμμα έχει απομακρύνει το χρόνο γύρω από το παιδί κι έχει αποκρυσταλλώσει το βλέμμα το παιδί, μέσα στην κίνησή του και μέσα στο παιγνίδι του το έχει σταθεροποιήσει, το παιδί παίζει πια στην αιωνιότητα. Στην πνευματική ζωή, η κάθε στιγμή, την κάθε συγκεντρωμένη στιγμή, ακολουθεί η αίσθηση της αιωνιότητας.

 Μια γυναίκα βαδίζει στο πεζοδρόμιο, έχει φύγει από κάπου για να πάει κάπου. Όταν ο άνθρωπος έχει χρόνο, το κάπου που έχει φύγει η γυναίκα και το κάπου που πηγαίνει είναι μέσα στη γυναίκα και επίσης μέσα στον παρατηρητή που την παρατηρεί. Όταν όμως ο παρατηρητής δεν έχει μέσα του χρόνο, απουσιάζει κι απ’ τη γυναίκα ο χρόνος, η γυναίκα τότε δεν έχει φύγει από κάπου για να πάει κάπου, αλλά είναι εκεί όπου έφυγε, είναι εκεί όπου πηγαίνει κι είναι εκεί όπου βαδίζει, απλώς το βλέμμα τη συλλαμβάνει εκεί όπου βαδίζει. Και η γυναίκα βαδίζει εκεί για πάντα, βαδίζει εκεί αιώνια.
 Το βλέφαρο ανοιγοκλείνει κι απελευθερώνει τη γυναίκα, για λίγο την αιχμαλώτισε στην αιωνιότητα μα τώρα την αφήνει να συνεχίσει το δρόμο της.

 Πέφτει το βλέμμα σε ένα πάρκο και το σχηματίζει, το δημιουργεί. Πέφτει σε ένα κτήριο και το κτήριο υπάρχει, παίρνει το βλέμμα απ’ το κτήριο κι εκείνο εξαφανίζεται. Κοιτάζει κρυφά το κτήριο, χωρίς εστίαση και το βλέπει μέσα σε ένα κβαντικό σύννεφο, σε μια ομίχλη. Παίζει το βλέμμα με το κτήριο. Το βλέπει υπάρχει, παίρνει το βλέμμα και χάνεται.

 Πνευματικότητα είναι μια εσωτερική κατάσταση, αποκρυστάλλωσης αιωνίων στιγμών και διαρκούς κινηματογραφικής εντύπωσης, είναι μια ζωή, όπου κυριαρχεί, όχι η ίδια η ζωή, αλλά η παραμονή στη ζωή. Είναι μια εσωτερική κατάσταση, όπου κυριαρχεί η αίσθηση του επισκέπτη στη ζωή, η αίσθηση της επίσκεψης, όμως η αίσθηση κι όχι το αίσθημα, γιατί το αίσθημα συμμετέχει.

 Πνευματικότητα είναι μια κατάσταση, όπου επικρατεί διαρκώς η αίσθηση της παρατήρησης των πραγμάτων κι όχι η εμπλοκή με αυτά. Είναι μια κατάσταση αποστασιοποίησης απ’ τον ίδιο τον εαυτό, ταύτισης και ξανά αποστασιοποίησης. Είναι σαν ένα μέρος του εγκεφάλου να ζει στον αιθέρα, κι αυτό το μέρος, το πιο υψηλό, έχει στον έλεγχο και την εποπτεία του, ολόκληρο τον εγκέφαλο και τη ζωτική λειτουργία, ενώ αυτό το μέρος που παρατηρεί, υπάρχει η αίσθηση πως δεν εδρεύει καν σε εμάς. Στην πνευματική ζωή ζεις κάπου εκεί γύρω στον εαυτό σου.

Ο άνθρωπος είναι ένα αξιοθαύμαστο ον και πλάσμα, αξίζει να το ερευνάς και να το μαθαίνεις, η ανακάλυψή του δεν κουράζει ποτέ. Η μοναξιά δεν είναι ποτέ βαρετή, στο τέλος δεν υπάρχει, γίνεται ανύπαρκτη και το ενδιαφέρον διαρκώς αυξάνεται.  


Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Ο Αρραβώνας της σιωπής

Η Μαθητεία