Η Θάλασσα







Κάποτε είσαι εσύ στο φως των ματιών σου
και κάποτε το ακαθόριστο
τι είσαι; κι αυτή η φλεγόμενη βάτος που υψώνεται
ως πού πηγαίνει

Κάποτε σε ακολουθείς, αλλά ως πού φτάνεις
κάποτε τρέχεις ξυπόλυτος πίσω απ’ την ευτυχία σου
τι υπέροχα γλυκά τραγικά που είναι όλ' αυτά!
και χωρίς επανάληψη

Στο βάθος ένας ερειπωμένος κήπος
που γκρεμίζει μόνος του τα υπολείμματα ενός φράχτη
πεθαίνω, να λες, αλλά μ' αρέσει

Τι είναι η ψυχή μας, τι εμείς
κι ως που χρειάζεται να πάρει τα μάτια μας
κι ως που χρειάζεται να πάρουμε τα μάτια της

Θα φτάσουμε κάποτε στην πηγή, γυμνά παιδιά, ξυπόλητα.
Έκπληκτα παιδιά.
Και θα κοιτάξουμε πίσω μας με μια σκέψη
Όλη τη ζωή μας.
Όλη τη συχωρεμένη ζωή μας. Και θ’ αντέξουμε να καταλάβουμε.
Ολότελα μέσα κι έξω απ’ τ’ όνειρο.
Θ' αντέξουμε να καταλάβουμε μ’ ένα χαμόγελο
Πενήντα χρόνια ζωής.
Μάλιστα μ’ ένα χαμόγελο χωρίς πίκρα.
Μ' ένα χαμόγελο χωρίς τη ζωή μας βάρος του.
Χωρίς να κρέμεται από το χαμόγελό μας η ζωή μας.
Τόσο ελαφρύ χαμόγελο που δεν το χαμογελάς
Αλλά σε χαμογελά.

Πεθαίνω αλλά μ’ αρέσει.

Επιστρέφουν όλα στη θέση τους.

Ο ναυαγός τελικά δεν σώθηκε
η θάλασσα κέρδισε!  







Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Η Μαθητεία

Οι Μπλε Άνθρωποι