Κβαντικός Άνθρωπος





Κάποια φορά με φτάνει μια σκέψη
Και ρωτώ: ποιος είσαι εσύ που κάνεις τη σκέψη;
Η ερώτηση δεν έχει απάντηση, πέφτει στο κενό.
Μια άλλη φορά, σκέφτομαι τη λέξη αγάπη
Μόλις της σκεφτώ, εμφανίζεται μαζί κι ο παρατηρητής της σκέψης
Είναι σαν να βγαίνει από ένα πλαϊνό  συρτάρι
Μπορεί ακόμα, και με καθυστέρηση χιλιοστού δευτερολέπτου
Όμως πιστά ακολουθεί την κάθε σκέψη
Και τότε ρωτώ: ποιος είσαι εσύ που παρατηρείς τη σκέψη;
Η ερώτηση δεν έχει απάντηση και πέφτει στο κενό.
Εκτός αυτού, αναρωτιέμαι ποιος ρώτησε την ερώτηση
Ποιος είσαι εσύ που παρατηρείς τη σκέψη;.

Αν κάνω τη σκέψη αγάπη
Είπαμε αμέσως εμφανίζεται ο παρατηρητής που παρατηρεί τη σκέψη
Αυτός, ανεβάζει μαζί του και την ποιότητα του αισθήματος, που αναλογεί στην κάθε σκέψη.
Συνεπώς, στην σκέψη αγάπη, ανεβάζει το περιεχόμενο αγάπη
Το αισθάνομαι ακόμα κι ως μια ελάχιστη υγρασία στα μάτια
Και μετά, υπάρχει κάποιος τρίτος, που παρατηρεί τον παρατηρητή
Με υγρά μάτια που κοιτάζει τον κόσμο με αγάπη.
Για όσο κρατά η σκέψη αγάπη, ο παρατηρητής είναι παρών
Και κοιτάζει μέσα από τα μάτια μου τον κόσμο με αγάπη

Αν κάνω τη σκέψη μίσος, λογικά θα πρέπει να ισχύει το ίδιο
Γιατί ισχύει το ίδιο για κάθε σκέψη, η κάθε σκέψη
Τραβά από το συρτάρι τον αντίστοιχο παρατηρητή της
Όμως αποφεύγω να κάνω τη σκέψη μίσος, γιατί αισθάνομαι
Σαν να καταστρέφεται το σώμα μου, θα είναι, φαίνεται,
Πολύ ανθυγιεινό το μίσος για την ύπαρξή μας

Αν κάνω τη σκέψη κακό
Ο παρατηρητής θα φέρει μαζί του μέσα από το συρτάρι
Ότι εγώ έχω τοποθετήσει ως κακό στο συρτάρι
Ακόμα και σε ηλικία τεσσάρων ετών
Ο παρατηρητής στη σκέψη κακό θα ψάξει στο συρτάρι
Αν εκεί εγώ – σε ακαθόριστη ηλικία και χρόνο – έχω τοποθετήσει τον διάβολο
Θα τον φέρει μαζί του, κι όχι μόνο αυτό, αλλά θα τον φέρει, μαζί με την εικόνα
Που έχω για τον διάβολο. Όμως τότε ρωτώ τη σκέψη: ποιος είσαι εσύ που σκέφτηκες; Η ερώτηση δεν έχει απάντηση και πέφτει το κενό.

Αν κάνω τη σκέψη αφθονία, ο παρατηρητής θα ανεβάσει μαζί του και μία λίμνη
Με πλούσια καθαρά νερά, άφθονα ψάρια να κολυμπούν, ανθισμένες κερασιές, πλούσιο γρασίδι, λαμπερό ήλιο, ώριμα σύκα, καταρράκτες, νερά, πουλιά που κελαηδούν κ.ο.κ. καμιά φορά μπορεί η σκέψη αφθονία να ανεβάσει ως τα μάτια μου τον παράδεισο.
Αν κάνω τη σκέψη πλούτος πάλι ανάλογα ο παρατηρητής θα φερθεί. Όμως αν κάνω τη σκέψη χρήματα, ο παρατηρητής θα μείνει απαθείς, νεκρός, δεν υπάρχει μέσα στον άνθρωπο, στον φυσικό άνθρωπο, ανάλογο συναίσθημα για τα χρήματα κι ο παρατηρητής θα απομείνει ουδέτερος, θα φέρει στην οθόνη ουδετερότητα, ούτε καλό ούτε κακό, ούτε ναι ούτε όχι, ούτε άσπρο ούτε μαύρο, θα ανεβάσει απλώς άγνωστο. Συναίσθημα, μπορεί να βρει ο παρατηρητής για τα αγαθά που αποκτιούνται με τα χρήματα, όχι όμως για τα ίδια τα χρήματα.

Όμως ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η σκέψη αγάπη. Όταν κάνεις τη σκέψη αγάπη, ο παρατηρητής δεν φέρεται επιλεκτικά, δεν την εντοπίζει σε πρόσωπο, αντικείμενο ή κάτι άλλο, φέρνει απλώς μαζί του το αίσθημα της αγάπης, αυτό πλημμυρίζει τα μάτια και κοιτάζουν με αγάπη τον κόσμο, ό,τι κι αν είναι, όπως κι αν είναι, αυτό που είναι μπροστά σου εκείνη τη στιγμή, είναι από τα μάτια σου λουσμένο στην αγάπη, κι αν ένα κτήνος είναι μα εσύ κάνεις αυτή τη σκέψη, είναι σίγουρα λιγότερο κτήνος, αλλά κι έτσι αισθάνεται τον εαυτό του, τόση η δύναμη της αγάπης. Αν και καλό είναι, να μην το δοκιμάσει κανείς με ένα σίγουρο κτήνος, αν δεν είναι ο ίδιος σίγουρος πως μπορεί να το φέρει σε αμφιβολία, σχετικά με την κτηνωδία του.

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ο Λίγος

Αόρατος Νόμος

Μια Άδικη Μέρα