Η Ηδονή της Θλίψης








Έχει μια καύλα η θλίψη
μια μέρα που πήγα να την αποχωριστώ, τρόμαξα
παρόλο που την ευτυχία σαν σκυλί τη γυρεύω
όμως έχει μια καύλα η θλίψη
κι έτσι κατάλαβα με μιας όλους τους δυστυχισμένους
που αρνούνται να χάσουν τη δυστυχία τους
γιατί έχει μια καύλα η θλίψη
και τα υψίπεδα των ουρανών είναι πολύ αιθέρια
και προτιμά κανείς τη ζωή κι ας τον στοιχειώνει
γιατί ένιωσα μες στους αιθέρες να διαλύομαι
ενώ η θλίψη είναι πυκνή
την αισθάνεσαι σαν σώμα.

Έχει μια καύλα η θλίψη
και τώρα καταλαβαίνω όσους ματαιώνουν την ευτυχία τους
το κάνουν για λίγα γραμμάρια σώμα
και προδίδουν τόνους αιθέριου ουρανού
γιατί στην ευτυχία δεν θα βρεις σώμα·
έχει μια καύλα η θλίψη
κι όσο την αρνιέσαι τόσο σε κρατά
κι όσο της παραδίδεσαι τόσο σ’ αφήνει. 

Γιατί έχει μια καύλα η θλίψη
είναι γης, σώμα κι αίμα
είναι αγρίμι.

Γι' αυτό ακριβώς οι άνθρωποι το έχουν αποφασίσει
και το έχουν δεχθεί
πως μόνο στιγμές ευτυχίας μπορούν να γευθούν – και αν
γιατί αν γυρέψουν την ίδια την ευτυχία και τον ουρανό
θα χάσουν για πάντα το σώμα τους
γιατί η θλίψη είναι σωματική 
κι η ευτυχία πνευματική
έτσι οι άνθρωποι μες στη σωματική ζωή   
διανθίζουν και λίγη πνευματική
για ν' αραιώνει το σώμα τους.  

Κι οι άνθρωποι – ακόμα κι οι πιστεύοντας εις έναν θεό
και μεταθανάτια ζωή
τελικά προτιμούν το σώμα τους
και κρατούν τη θλίψη τους, που έντονα τους το θυμίζει. 

Γιατί έχει μια ηδονή η θλίψη
που είναι το άλλο πρόσωπο της οδύνης
μα χωρίς την οδύνη έχεις παράδεισο,

όμως είναι ακόμα νωρίς... 
(που λέει κι ο ποιητής )
να μιλώ για σένα και για μένα. 




Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ο Λίγος

Αόρατος Νόμος

Μια Άδικη Μέρα