Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάρτιος, 2018

Ο Λάζαρος

Εικόνα
Όταν ο Λάζαρος αναστήθηκε ήταν σα χαμένος, τέσσερις μέρες μόνο νεκρός μα έμοιαζε να έχει ξεχάσει για πάντα αυτή τη ζωή. Συχνά ήταν αφηρημένος, τον ρωτούσαν διάφορα όμως εκείνος μόνο τους κοίταζε, περίεργα, σκοτεινά, και πολλές φορές έμοιαζε με άνθρωπο χωρίς μνήμη. Συχνά κάθονταν σε μια γωνιά μόνος και κοίταζε το κενό, αν δεν του έδιναν να φάει δεν θα έτρωγε. Οι άνθρωποι του έλεγαν συχνά πες μας, μίλησέ μας, εσύ πήγες, έφτασες Εκεί, εσύ ξέρεις, πες και σ' εμάς λοιπόν πως είναι εκεί, πες μας τι είδες;
Ο Λάζαρος τους κοιτούσε μια μια κατάφωρη απορία, δεν καταλάβαινε για καιρό τίποτα, πού ήταν το Εδώ, πού ήταν το Εκεί, ήξερε μόνο - μάλλον υποψιαζόταν - πως του είχε συμβεί κάτι εξαιρετικά σπάνιο, κι αυτό το αναγνώριζε στα τρομαγμένα μάτια των ανθρώπων. Όμως απαντήσεις δεν είχε, μόνο μια θολή μνήμη, ούτε αισθήματα είχε, δεν υπάρχουν μέσα στον άνθρωπο αισθήματα γι' αυτό το γεγονός. Μόνο καμιά φορά κοίταζε την αδερφή του λυπημένα, πολύ λυπημένα, αλλά δεν γνώριζε το λόγο της λύπης του γ…

Εξερεύνηση Θηλυκού

Όταν πήγα και τη συνάντησα την κοίταξα βαθιά στα μάτια, έκανε όμως έναν κύκλο και μου κρύφτηκε και με κοιτούσε από πίσω της με κάποια επικινδυνότητα. Μπορούσα να προσπεράσω όλα όσα έβλεπα και διόλου να μην συγκινηθώ απ’ την ομορφιά της, εγώ γύρευα να δω την εμπειρία της, το καταστάλαγμά της, γύρευα με μια ματιά να διακρίνω όλο το δρόμο που την έφτασε ως εμένα. Είχαμε κάτι κοινό; είχαμε περπατήσει - έστω και μέρος του - στον ίδιο μονοπάτι; Αν ήταν αδερφή μου θα την αναγνώριζα. Είχε περπατήσει απ’ τ’ ανοιχτά της καρδιάς ως τώρα; ή μήπως είχε περάσει μέσα απ’ την κόλαση; αν ήταν η κόλαση θα της είχε αφήσει σημάδι, το αντίθετό της και θα το αναγνώριζα. Το σημάδι που αφήνει η δυστυχία είναι το κυνήγι της ευτυχίας - εύκολα το αναγνωρίζεις. Το αντίθετο συμβαίνει στον ευοίωνο καιρό, παραμονεύει ο κακότροπος. Να συναντηθούν δύο άνθρωποι είναι το λιγότερο, το ζήτημα είναι σε ποια φάση - περίοδο της ζωής τους συναντιούνται. Έχουν κάτι κοινό οι ψυχές τους σε εκείνη τη συνάντηση; τότε θα αποβεί μο…

το παιγνίδι της σκιάς

Εικόνα
Κάποιες φορές στο δρόμο μου περνώ από ένα στέκι εφήβων, όχι ένα οποιοδήποτε στέκι αλλά από ένα υπαίθριο και κρυφό. Πάντα στην ατμόσφαιρα υπάρχει μια γλυκερή μυρουδιά κι οι έφηβοι με κοιτάζουν παράξενα. Ξέρω τι κάνουν εκεί χωρίς να ξέρουν ότι ξέρω. Απλώς απολαμβάνουν ένα ταξιδάκι, φτιάχνουν ένα τσιγαριλίκι και μετά βάζουν το κασετόφωνο δυνατά και χορεύουν. Ξεφεύγουν λιγάκι απ’ τον κόσμο μας. Έχουν βρει ήδη την εύκολη λύση, κι από τώρα ακόμα έχουν την ανάγκη να ξεχνούν.
Έχουν βρει ένα μέρος όπου υπάρχουν κάτι ερειπωμένες πολυκατοικίες, ίσως τυχαίο ίσως όχι, όμως τα ερείπια με τα ερείπια φτιάχνουν σχέσεις. Δεν ξέρουν ακόμα πως σκεπάζονται. Δεν ξέρουν ακόμα πως αφήνουν πίσω εαυτό. Δεν ξέρουν ακόμα τις παραξενιές του χρόνου, και πως μπορεί να φτάσουν απ’ τα δεκαοχτώ στα σαράντα οχτώ χωρίς ένα λεπτό απ’ τα δέκα οχτώ τους χρόνια να έχει περάσει.
Θα μου πεις, έλα μωρέ, μην γίνεσαι απαισιόδοξος, ένα αθώο τσιγαράκι φτιάχνουν τα παιδιά όπως φτιάξαμε όλοι μας στην εφηβεία κι αργότερα θα ξεκολλήσου…

Μιας καρφίτσας πίστη

Εικόνα
Θα έπρεπε τώρα να έχουμε μια στρωμένη ζωή, μια βολεμένη, αν κι αυτές είναι που ραγίζουν. Θα έπρεπε να έχουμε τουλάχιστον μια καθώς πρέπει ρουτίνα. Θα έπρεπε να έχουμε συνηθίσει, τη σκλαβιά, την υποχρέωση, τα πρέπει, και να έχουμε αποφασίσει τον μικρό εαυτό μας - θα έπρεπε. Νύχτες - ίσως όχι τόσο ήσυχες - αλλά τουλάχιστον ξεγελασμένες να διανύουμε, από κείνες που με κάποια - ίσως κακή παρέα αλλά παρέα, και με ένα χμ, κάπως μέτριο σύντροφο αλλά τέλος πάντων κάποιος να βουίζει στ' αυτιά μας κι όχι η μοναξιά - να περνούμε αυτό που θα λέγαμε κακήν κακώς τη μέση ηλικία. Όπως τόσος κόσμος το κάνει, με μια κάπως "δύσκολη οικογένεια" - αλλά να λέμε τι να κάνουμε; ουδείς τέλειος και να κοιτάμε και δίπλα μας τα χειρότερα, να διαβάζουμε συχνά στις εφημερίδες τις κηδείες και να παρηγοριόμαστε που ακόμα δεν γίναμε εμείς πρωτοσέλιδο. Ναι, θα έπρεπε, ακόμα κι όπως όπως να έχουμε αποκατασταθεί, κουτσά στραβά που λένε να έχουμε βάλει μυαλό. Λίγα δεν μας βρήκαν, λίγα δεν περάσαμε, τόσος κόσ…

Η Ψυχή

Εικόνα
Μέσα στο μυαλό μου χλιμιντρίζει ένα άτι, θα ξεφύγω γράφοντας, θα το απελευθερώσω. Ηρεμία, διατάζω ηρεμία. Διατάζω σιγή. Διατάζω να χαμηλώσει η επανάσταση. Ψυχή μου ανυπόμονη που θέλεις να πας; Δεν το βλέπεις πως προς το θάνατο όλοι πηγαίνουμε; Διατάζω ηρεμία, διατάζω αταραξία. Δεν υπάρχει τίποτα πέραν αυτής της στιγμής. Διατάζω ν' ανοίξει να με χωρέσει η στιγμή ετούτη. Διατάζω γαλήνη, αν είναι δυνατόν. Εσύ, της ψυχής άλογο, τα φτερά σου μέσα μου πλαντάζουν υπάρχει ένα άλογο με πλατιά φτερά μες την ψυχή μας που δεν μπορεί πάντα διάπλατα να τ' ανοίξει. Στεναχώρια. Διατάζω την εξάλειψη της στεναχώριας. Τα μεγάλα σου φτερά, ω ψυχή, πολλές φορές στην ψυχή μου μέσα διπλωμένα είναι. Μέσα στο μυαλό μου χλιμιντρίζει ένα άτι, ένα άτι γοργοπόδαρο. Διατάζω ηρεμία. Διατάζω να χαθεί η εγκατάλειψη. Διατάζω ν' ανθίσει η έρημος. Διατάζω εκούσια σιγή. Θάλασσα μιά θάλασσα δυό φτερό γαλάζιο κι ουρανό ψυχή μου εσύ έρχονται νύχτες που ανυπομονείς σαν να θέλεις να βγεις. Να βγεις να πας πού; χωρίς το σώμα και το…

Αισιόδοξος Osho

Εικόνα
"Osho Απόσπασμα:  Μόνο το ένα τοις εκατό των ανθρώπων ξέρουν κάτι λίγο βαθύτερο. Οι ποιητές, οι ζωγράφοι, οι μουσικοί, οι χορευτές, οι τραγουδιστές έχουν την ευαισθησία να αισθάνονται και πέρα από το σώμα. Μπορούν κι αισθάνονται τις ομορφιές του νου, τις ευαισθησίες της καρδιάς, διότι ζουν οι ίδιοι σε εκείνο το πεδίο. Αλλά ο μουσικός, ο ζωγράφος, ο ποιητής, ζει σε διαφορετικό πεδίο. Δεν σκέφτεται, αισθάνεται. Κι επειδή ζει μέσα στην καρδιά του, μπορεί κι αισθάνεται και την καρδιά του άλλου ανθρώπου. Αυτό είναι που κατά κανόνα ονομάζεται αγάπη. Είναι σπάνια. Λέω μόνο το ένα τοις εκατό ίσως, πότε-πότε".
 ---------
Αισιόδοξος ο Osho, δεν είναι λίγο το ένα τοις εκατό. Είναι στους εκατό ένας άνθρωπος, στους χίλιους δέκα. Στους εκατό χιλιάδες χίλιοι, στο εκατομμύριο δέκα χιλιάδες, στα δέκα εκατομμύρια των Ελλήνων εκατό χιλιάδες άνθρωποι, που ξέρουν κάτι λίγο βαθύτερο. Σσσσ, έχουμε πιθανότητες να βρούμε έναν. Με εκατό χιλιάδες ανθρώπους νέα ανθρωπότητα ξεκινάς, εκατό χιλιάδες άνθρωποι…

Τα Μάτια της

Εικόνα
Τα μάτια της δύο ανεξαργύρωτα κοσμήματα  ο ίλιγγος λίγη ζάλη Τα μάτια της η ολίσθηση  η εκ θεμελίων ανεύρεση της διακαούς ισσοροποίας 
Τα μάτια της δύο μικρά σύμπαντα πίσω απ’ τα βλέφαρά της άψογα οικοδομημένα στο χάος, ταυτόχρονα Τα μάτια της μια σκέψη που αλλάζει χρώμα Τα μάτια της λίγος χρόνος που σταματάει να σκεφτεί Τα μάτια της μια στάση επάνω σου μια απ’ την κορφή ως τα νύχια εκτίμηση Τα μάτια της ένα σκούρο χαμόγελο στο βάθος (της αρέσεις) Τα μάτια της μια σύντομη κατανόηση Τα μάτια της ένα όνειρο που έχει δει στα μάτια σου Τα μάτια της μια στροφή σ' εντοιχισμένο παράδεισο Τα μάτια της ένα πέρασμα βαθύ πίσω απ’ το μέτωπό σου συμμετρικά με το σώμα της γυρίζουν στο νοτιά και σκορπίζουν αίσθημα στον αέρα
Τα μάτια της μια συντριβή στο κατεστημένο
ένα αλληλούια στο άπειρο, μια πρόκληση μια γέφυρα που ρίχνει με τα μάτια σου περπατά πάνω στο βλέμμα της Τα μάτια της μια έκρηξη έρωτα μια χιονοστιβάδα απαριθμήσεων ενός ευαίσθητου σώματος στο άγγιγμα Τα μάτια της το αποκορύφωμα των αισθήσεων η αστραπή του θ…

Οι Παιδικές μας Ηλικίες

Εικόνα
Ξεκινήσαμε μαζί μερικοί όμως στο δρόμο αλλάξαμε ράγες κάποιους τους σκέπασε ωραία ο χρόνος, ανάγλυφα σαν στολισμένα νεκροταφεία μιλούν την ίδια παλιά γλώσσα καταλαβαίνουν απ’ του κόσμου το έρεβος είναι πια ενήλικες αποστάτες της δόξης τους· αυτοί δεν πήραν το δρόμο του γυρισμού βάδισαν κυκλικά γύρω απ’ την περιφέρεια του κρανίου αθόρυβα περπάτησαν κάτω απ’ τα φρύδια τους δεν ακολούθησαν τον κατακόρυφο άξονα την έρημο την οριζόντια δεν περπάτησαν δεν κελάηδησαν το θρήνο τους δεν έχασαν ποτέ την απώλειά τους η σιγαλιά δεν τους πυροβόλησε ανάμεσα στα μάτια δεν ονειρεύτηκαν βοσκοτόπια απάτητα αυτοί έμειναν κυνηγοί πουλιών. Λάζαρο δεν ανάστησαν απ’ το Γάμο της Κανά πέρασαν έξω θαύμα δεν ένιωσαν μήτε γεύτηκαν απ’ του πολλαπλασιασμού τον άρτο μήτε Μάνα εξ ουρανού μήτε Πατέρα γνώρισαν εκτός απ’ το κράτος και του συμφέροντος τη λογική
Ξεκινήσαμε μαζί μερικοί
στο δρόμο αλλάξαμε συντρόφους στο δρόμο αλλάξαμε παπούτσια, κάψαμε φορεσιές ανακατώσαμε τις ιστορίες μας κι ύστερα τις χωρίσαμε παίρνοντας ο καθένας το με…

Το Σχολείο

Εικόνα
... Και μετά μαθαίνεις να κοιτάζεις στα μάτια τους άλλους και μαθαίνεις πως πολλοί άνθρωποι είναι χωρίς βλέμμα κι αφού έχεις μάθει να περνάς από τη μία κατάσταση στην άλλη κι από τον έναν άνθρωπο στον άλλον με ένα άλμα χωρίς να πέφτεις στο κενό... μετά μαθαίνεις πως το κενό είναι η καλύτερη λύση. Και μαθαίνεις να φεύγεις χωρίς να σε περιμένει κανείς και μαθαίνεις πως το να πιάνεσαι από έναν άνθρωπο δεν σε βγάζει ποτέ πουθενά και μαθαίνεις πρώτα να χαλάς εκείνο το ειδύλλιο που σε πνίγει και σε ασφαλίζει γιατί μαθαίνεις πως ο χρόνος από απόσταση σε απόσταση είναι πάντα παρών. Και μαθαίνεις, αφού λιγάκι πονάς, πως ο θυμός αν δίκαια εκφραστεί, χαρίζει ένα αίσθημα απέραντης ανακούφισης και μαθαίνεις, πως ο άνθρωπος από σένα γυρεύει να του γίνεσαι λιγάκι σκληρός για να μην σε παρεξηγεί γιατί μαθαίνεις το όριο, και γιατί μαθαίνεις, πως μερικοί άνθρωποι γυρεύουν μέσα σου τις αντοχές σου κι αποζητούν να πετύχεις στο κέντρο της τη δικαιότερη έκφρασή σου γιατί θέλουν να σου μάθουν να μην κρύβεσαι και να μη…