Οι Αισθαντικές Αλλαγές




 Εφέτος μόνο κατάλαβα πως τον χειμώνα τον αποφασίζουμε, υποσυνείδητα και μυστικά.  Αποφάσισα όλους τους χειμώνες της ζωής μου χωρίς να το ξέρω, απλώς καθώς έμπαιναν τραβούσα γι' αυτούς μια διάθεση απ’ το συρτάρι, είχα μια διάθεση γι’ αυτούς και οι χειμώνες ποτέ δεν με διέψευσαν.
 Είχα μια γνώμη γι' αυτούς, μια άποψη, μια αισθαντική άποψη και χρειάστηκε έναν αυξημένο βαθμό επίγνωσης για να το καταλάβω. Μόλις φέτος, αρχές του χειμώνα, συνέλαβα τον εαυτό μου να ετοιμάζεται να περάσει έναν ακόμα γνωστό χειμώνα, όμως αφού το συνειδητοποίησα μπορούσα και να το αλλάξω.
 Είπα λοιπόν: έρχεται ο χειμώνας κι εγώ αισθάνομαι έτσι, όμως ακριβώς επειδή το συνειδητοποιώ, παύει να είναι αισθαντικός μονόδρομος και μου ανοίγονται όλες οι επιλογές να τον αισθάνομαι όμως θέλω. Έτσι λοιπόν βλέπω, πως έχουμε έναν χειμώνα - ίσως ίδιον πάντα - αλλά όλες τις επιλογές σε σχέση με αυτόν ανοιχτές. Διέκρινα, πως έτσι μπορείς να πάρεις την εξουσία από τα χέρια του χειμώνα στα χέρια σου και να πεις: μπαίνει λοιπόν χειμώνας, α ωραία, φέτος θα τον περάσω όμορφα! Και πάλι ο χειμώνας δεν με διέψευσε.

 Όμως οι αλλαγές, οι αισθαντικές αλλαγές δεν είναι απλή υπόθεση, μας διακατέχει πάντα η χρόνια συνήθεια, μέσα στο μυαλό μας έχουν καθιερωθεί κι έχουν χαραχτεί αυλάκια συνηθειών, που μέσα σε αυτά τ’ αυλάκια εμείς κυλάμε. Αν επιχειρήσεις να κάνεις μια νέα σκέψη για ένα παλιό πράγμα... ήδη υπάρχει γι’ αυτό ένα σκεπτικό και ένας τρόπος σκέψης πολύ πειστικός, όμως είναι απλώς μια απάτη, μια καθιερωμένη απάτη, που έχει επαναληφθεί τόσες φορές, που έχει γίνει αλήθεια.

 Η νέα σκέψη, επιχειρεί ν’ ανοίξει στο μυαλό ένα νέο κανάλι, δεν είναι κάτι άλλο, παρά ότι, από το παλιό κανάλι που κυλούν οι σκέψεις γι’ αυτό το ένα πράγμα, μία το έσκασε και είδε για το ίδιο πράγμα μια νέα οπτική. Όμως είναι μόνο μία σκέψη κι είναι ακόμα αδύναμη να πάρει τη διάθεση με το μέρος της, αν γίνει μια τέτοια νέα σκέψη, όλες οι άλλες θα ορμίσουν να την κατασπαράξουν. Είναι μια σκέψη αποστάτης, μια σκέψη που το έσκασε από το μαντρί των σκέψεων κι έτσι θα υπάρξει μια διαμάχη μεταξύ των σκέψεων, η ίδια διαμάχη θα υπάρξει και χαμηλά στη διάθεση.

 Οι παλιές σκέψεις είναι ύπουλες και πονηρές, κάθε κατεστημένο φτάνει να γίνει ύπουλο και πονηρό, στο τέλος γίνεται φαρισαϊκό. Δεν θέλει ν’ αλλάξει τίποτα στην περιοχή του μυαλού, είναι ένα εγκεφαλικό κατεστημένο, τρέχουν καιρό στα ίδια αυλάκια οι παλιές σκέψεις κι έχουν γίνει κάτι σαν ρυτίδες στο μέτωπο, και το να προσπαθείς ν’ αλλάξεις σκέψη, είναι σαν να προσπαθείς ν’ αλλάξεις τη ρυτίδα στο μέτωπο. Όμως αν δεν υπάρχει μοίρα αλλάζει η ρυτίδα στο μέτωπο. Εκτός κι αν υπάρχει μοίρα, εσύ τι λες;

 Όμως μια σκέψη το έσκασε απ’ το μαντρί, είναι η τολμηρή, η σκέψη ηγέτης. Οι παλιές σκέψεις θα φοβηθούν, θα τρομάξουν και θα επικαλεστούν ένα άλλο μέρος του εγκεφάλου που εδρεύει το επιχείρημα, και πίστεψέ με, οι παλιές σκέψεις μάς ξέρουν καλά, γνωρίζουν όλες τις αδυναμίες μας, ξέρουν που ακριβώς πονούμε και μπορούν να γίνουν πολύ πειστικές. Όμως, κάτι στο βάθος ήδη ράγισε κι έχει μπει λίγο φως.

Ένα μέρος του ανθρώπου, το μεγαλύτερο, θα προσπαθήσει να κρατήσει τα πράγματα όπως έχουν, όμως ένα άλλο μέρος, το μικρότερο, θα προσπαθήσει να πάρει το μεγαλύτερο με το μέρος του και να το φέρει όλο στο φως, θα το κάνει μέχρι να μην υπάρχουν δύο μέρη αλλά ένα κι ανοιχτό.
 Το όλο ζήτημα θα κριθεί από τη δική μας στάση, από το πού τασσόμαστε εμείς. Το ένα μέρος, το μικρό μας ακόμα, είναι το αδύναμο μέρος μας, εμείς λοιπόν, θα πρέπει να ταχθούμε και να σταθούμε υποστηριχτές, της ίδιας μας της προσωρινής αδυναμίας, αφού κάνουμε αυτό θα μας φέρει τη δύναμη.

 Εύκολα λοιπόν διαπιστώνουμε, πως δεν είμαστε η σκέψη μας, αφού μπορούμε να ταχθούμε, να υποστηρίξουμε, είτε τη μία είτε την άλλη πλευρά μας, είτε τη μία σκέψη μας είτε την άλλη μας. Δεν θα μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό αν ήμασταν η σκέψη μας - οι σκέψεις μας.  Άρα, είμαστε, κάθε φορά, αυτό που τάσσεται με τις σκέψεις μας, είμαστε αυτό που ταυτίζεται με τις σκέψεις μας, και ό,τι ταυτίζεται μπορεί και να ξεταυτίζεται.

 Με τον τρόπο αυτό, μπορείς να μετακομίσεις ολόκληρος από ένα μέρος του εγκεφάλου σου σε ένα άλλο. Αν αρχικά πάρεις το μέρος της μιας αποστάτριας σκέψης, σε λίγο καιρό, απαραίτητα και νομοτελειακά, θ' ακολουθήσει και μια δεύτερη σκέψη την πρώτη, θα το σκάσει δηλαδή και μια δεύτερη απ’ το μαντρί, κι αν το συνεχίσεις θα το σκάσει και μια τρίτη και ούτω καθεξής. Αυτό δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ένα νέο δίκτυο νευρώνων που φτιάχνει ο εγκέφαλος. Αυτή η ιδιότητα του εγκεφάλου, μπορεί να σε φτιάξει με τον καιρό έναν ολοκαίνουργιο άνθρωπο. Αρκεί να καταλάβεις πως λειτουργεί ο εγκέφαλος και ν’ αρχίσεις να μην "μασάς" στα επιχειρήματα των παλιών σκέψεων και να τις αμφισβητείς ως ψεύτρες. Και ν' αρχίσεις σταδιακά να πιστεύεις, αλλά να στρέφεις και το ενδιαφέρον και την προσοχή στις νέες σκέψεις. Αυτή η δράση με τον καιρό θ’ ανοίξει νέα εγκεφαλικά κανάλια και τα παλιά θα ξεθωριάσουν και θα χαθούν οριστικά. Ο άνθρωπος μπορεί να θεραπευθεί ολότελα. Μπορεί να θεραπεύσει τον εαυτό του.

 Βέβαια, το ίδιο θα συμβαίνει, καθ’ όλη τη διαδικασία και χαμηλά στη διάθεση. Φυσικά θα υπάρξει εσωτερική σύγκρουση, ανάμεσα στο παλιό εσωτερικό κατεστημένο της διάθεσης που πάντα μοιάζει ν' αληθεύει, και στο νέο που επιχειρείται να καταξιωθεί ως αλήθεια. Θ' ανοίξει δηλαδή διάθεσης χάσμα. Πράγμα που θα γεννήσει ψυχολογικό πόνο. Δεν υπάρχει κάποια μέθοδος εσωτερικής αλλαγής με το βαμβάκι ή με το πούπουλο, που να μην έχει κι ο πόνος το μερτικό και τη συμβολή του. Δεν μεταμορφώνεται διαφορετικά ένας σκαντζόχοιρος σε πεταλούδα, το αγκάθι όμως μπορεί να γίνει φτερό και ο λωτός ανθίζει μέσα από τη λάσπη.

 Όμως αυτά τα πράγματα είναι απολύτως φυσικά στον άνθρωπο, ο άνθρωπος είναι γεμάτος αντιθέσεις κι εκεί όπου οι αντιθέσεις συγκρούονται γεννούν ψυχολογικό πόνο. Ο ψυχολογικός πόνος είναι ένα αποτέλεσμα εσωτερικών συγκρούσεων με σκοπό να χαθούν οι συγκρούσεις κι οι αντιθέσεις, ένα όν, με την ολοκλήρωση ενός Σωκράτη ή ενός Ιησού, δεν μπορείς να το πονέσεις ψυχολογικά παρά μόνο σωματικά.

 Όμως όλες οι εσωτερικές αλλαγές ξεκινούν από τη σκέψη και καταλήγουν στη διάθεση, κυριαρχείς στη σκέψη κυριαρχείς στη διάθεση, σκέφτεσαι με τον τρόπο που θέλεις αισθάνεσαι με τον τρόπο που θέλεις, κι έτσι ορίζεις τη ζωή σου.

 Είναι τόσο απλό αλλά έχει χαθεί. Θα μπορούσες να πεις είναι εύκολο, γιατί η σκέψη μας είναι πάντα στην διάθεσή μας, δεν μας εγκαταλείπει ποτέ. Η αλήθεια όμως είναι πως δεν είναι εύκολο, γιατί αυτή η διαδικασία μπορεί να χρειαστεί ν’ ανασύρει ένα ναυάγιο απ’ το βυθό. 
 Όμως ένα ναυάγιο στο βυθό, είναι μόνο ένα ναυάγιο στο βυθό, δεν είναι ποτέ ο ίδιος ο βυθός. Ο ίδιος ο βυθός είναι χρυσός και λάμπει. Και για τέτοιο θησαυρό αξίζει να γίνεις βουτηχτής.




Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Ο Αρραβώνας της σιωπής

Η Μαθητεία