Το Υπόγειο






Γνωρίζω τη ζωή του υπογείου, τη γνωρίζω από το σώμα
ξέρω πως είναι να ζεις στην κοιλιά της σκιάς
γνωρίζω όλο τον άνθρωπο, από τη μία του άκρη ως την άλλη
τον έχω διασχίσει, τον περπάτησα, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η δικιά μου έρημος. Βρέθηκα σ’ εκείνο το σημείο που δεν έχει κανείς να χάσει απολύτως τίποτα, στο νεκρό σημείο όπου ξεκινά η αληθινή ζωή. Ισοπέδωσα όλη την γκρίζα πολιτεία, έφτιαξα το τοπίο ροκανίδια, είμαι αυτός που γύρισε τον πίνακα σε λευκό καμβά, αφού βλαστήμησε αρκετά τον ζωγράφο.

Η καταστροφή είναι για μένα μόνο μια λέξη που δεν μου λέει τίποτα. Το γκρέμισμα δεν είναι καν ειδικότητα, μόνα τους έπεσαν όλα, εγώ απλώς υπονόμευσα λιγάκι τα σαθρά στηρίγματα. Το χτίσιμο όμως είναι μια τέχνη, αν και για να είμαι ειλικρινείς, το ζήτημα είναι να μείνει καθαρό οικόπεδο.

Ξέρω απλώς την έννοια της ανατροπής, γνωρίζω από εμπειρία το περιεχόμενο των λέξεων, καμία λέξη σε μένα δεν είναι κενή, όλες έχουν καρδιά και πίσω τους ιστορία. Όχι, δεν είμαι περήφανος για τις περιπέτειές μου, ούτε μπορώ να πω πως τα κατάφερα, από τη στιγμή που κατέβηκα στο υπόγειο έμεινα στο υπόγειο, ήρθε το ρετιρέ κάτω. Γυάλισα, συγύρισα, συμμάζεψα το υπόγειο, δηλώνω πια κάτοικος υπογείου. Απλώς η ζωή μου έφερε τα πάνω κάτω, τα κάτω της ψυχής τα έζησα στο ρετιρέ, τα πάνω της στο υπόγειο, μόνη πυξίδα μου πια η αισθαντικότητα, το μόνο μου κριτήριο.

Το υπόγειο με ωφέλησε, σχεδόν με έφτιαξε άνθρωπο. Γνώρισα όλη εκείνη την πλευρά της ζωής που όλη μου τη ζωή την κρατούσα πεισματικά και κρυφά σε απόσταση - απλώς έζησα τους φόβους μου και τελείωσα με αυτούς. Το υπόγειο με ξέρει, με ανάθρεψε, με γέννησε, με βύζαξε, με κράτησε στην αγκαλιά του. Έφτασα πολύ κοντά στη γη, στο χώμα, κι αυτό αναπτέρωσε τις αισθήσεις μου. Μύρισα τη γη, την κράτησα στα χέρια μου, πείνασα, πέρασα νύχτες μόνο με ψωμί και περηφάνια.
Οι άνθρωποι συνήθως παίρνουν μόνο μια μυρουδιά υπογείου, μια τζούρα, ίσως αρκούνται λιγάκι στο υπόγειο να ρίχνουν τη φαντασία τους, ίσως πάλι τους αρκεί μια περιγραφή, ή ένα ανάλογο μυθιστόρημα, για να μην πουν πως έζησαν με μια πλευρά της ζωής και του εαυτού τους άγνωστη. Όμως πως να έχεις σφαιρική ζωή αλλιώς, δεν γίνεται, πως να γίνεις τέλειος κύκλος.

Ταπεινά, θα φτάσεις ταπεινά, θα μάθεις την ταπεινότητα, θα προσκυνήσεις. Θα γνωρίσεις το φτέρωμα, το τραγούδι των αγγέλων, αλλά απ’ τα χαμηλά, απ’ το βολβό της ρίζας. Για να δεις τον κόσμο από την έδρα του θεού. Όμως από χαμηλά, και μείνε στα χαμηλά, μην κυνηγάς το ύψος, αν είναι η ψυχή σου θα σε σηκώσει.



Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Η Μαθητεία

Οι Μπλε Άνθρωποι