Οι Παιδικές μας Ηλικίες






Ξεκινήσαμε μαζί μερικοί
όμως στο δρόμο αλλάξαμε ράγες
κάποιους τους σκέπασε ωραία ο χρόνος, ανάγλυφα
σαν στολισμένα νεκροταφεία
μιλούν την ίδια παλιά γλώσσα
καταλαβαίνουν απ’ του κόσμου το έρεβος
είναι πια ενήλικες αποστάτες της δόξης τους·
αυτοί δεν πήραν το δρόμο του γυρισμού
βάδισαν κυκλικά γύρω απ’ την περιφέρεια του κρανίου
αθόρυβα περπάτησαν κάτω απ’ τα φρύδια τους
δεν ακολούθησαν τον κατακόρυφο άξονα
την έρημο την οριζόντια δεν περπάτησαν
δεν κελάηδησαν το θρήνο τους
δεν έχασαν ποτέ την απώλειά τους
η σιγαλιά δεν τους πυροβόλησε ανάμεσα στα μάτια
δεν ονειρεύτηκαν βοσκοτόπια απάτητα αυτοί
έμειναν κυνηγοί πουλιών. Λάζαρο δεν ανάστησαν
απ’ το Γάμο της Κανά πέρασαν έξω
θαύμα δεν ένιωσαν
μήτε γεύτηκαν απ’ του πολλαπλασιασμού τον άρτο
μήτε Μάνα εξ ουρανού μήτε Πατέρα γνώρισαν
εκτός απ’ το κράτος και του συμφέροντος τη λογική

Ξεκινήσαμε μαζί μερικοί
στο δρόμο αλλάξαμε συντρόφους
στο δρόμο αλλάξαμε παπούτσια, κάψαμε φορεσιές
ανακατώσαμε τις ιστορίες μας κι ύστερα τις χωρίσαμε
παίρνοντας ο καθένας το μερίδιο που του αναλογεί στη μοναξιά
και στον πόνο και τη χαρά και στη θλίψη·
το μερίδιο το μαύρο το μερίδιο το άσπρο
τόσο άγγελος τόσο διάβολος του καθενός η ζωή
τόσα τα άπλυτα με τα πλυμένα
τόσα τα λευκά και τα χρωματιστά
τόση η ηχώ της σκιάς, τόσος ο αντίλαλος των αστέρων
τόση η θάλασσα η σκοτεινή, τόση η επιφάνεια του πάγου
τόσος ο βράχος που χτυπήθηκε απ’ το δάκρυ
τόση η λεηλασία των αμνών  
κι άλλος τόσος ο φάρος στο βυθό που ανοιγοκλείνει το μάτι του

Τόσο το μέτωπο ανοιχτό
και τόσο ζωή και θάνατος στην ώρα τους

Ξεκινήσαμε μερικοί τυχαίοι επιβάτες ενός πλοίου που έμπαζε νερά
και καταλήξαμε να διαλέγουμε τους συντρόφους μας
να ξεχωρίζουμε την εξάσκηση στο κολύμπι
να χειροκροτούμε τον πρώτο ναυαγό που βρήκε να πατήσει νησί

Ξεκινήσαμε μαζί μερικοί
όμως στο δρόμο ξεχωρίσαμε τα χέρια μας
κράτησε ο καθένας κάτω απ’ το πουκάμισό του
τις δικές του μαχαιριές·
τον ύπνο του καθενός τάραξαν τα δικά του μάτια 
ο καθένας απ΄τον δικό του ύπνο ξυπνά 
κι απ' τον δικό του ξυπνημό κοιμάται

Ξεκινήσαμε κάποτε μαζί 
τώρα κοιταζόμαστε από μακριά
και καμιά φορά φευγαλέα χαιρετιούνται
οι παιδικές μας ηλικίες

Που άλλες εδώ είναι
κι άλλες μακρινές
μακρινές
μακρινές.


Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ο Λίγος

Αόρατος Νόμος

Αυτοί που Αφήνονται