Τα Μάτια της





Τα μάτια της δύο ανεξαργύρωτα κοσμήματα 
ο ίλιγγος
λίγη ζάλη
Τα μάτια της η ολίσθηση 
η εκ θεμελίων ανεύρεση της διακαούς ισσοροποίας 

Τα μάτια της δύο μικρά σύμπαντα πίσω απ’ τα βλέφαρά της
άψογα οικοδομημένα στο χάος, ταυτόχρονα
Τα μάτια της μια σκέψη που αλλάζει χρώμα
Τα μάτια της λίγος χρόνος που σταματάει να σκεφτεί
Τα μάτια της μια στάση επάνω σου
μια απ’ την κορφή ως τα νύχια εκτίμηση
Τα μάτια της ένα σκούρο χαμόγελο στο βάθος
(της αρέσεις)
Τα μάτια της μια σύντομη κατανόηση
Τα μάτια της ένα όνειρο που έχει δει στα μάτια σου
Τα μάτια της μια στροφή σ' εντοιχισμένο παράδεισο
Τα μάτια της ένα πέρασμα βαθύ πίσω απ’ το μέτωπό σου
συμμετρικά με το σώμα της
γυρίζουν στο νοτιά και σκορπίζουν αίσθημα στον αέρα

Τα μάτια της μια συντριβή στο κατεστημένο
ένα αλληλούια στο άπειρο, μια πρόκληση
μια γέφυρα που ρίχνει με τα μάτια σου
περπατά πάνω στο βλέμμα της
Τα μάτια της μια έκρηξη έρωτα
μια χιονοστιβάδα απαριθμήσεων
ενός ευαίσθητου σώματος στο άγγιγμα
Τα μάτια της το αποκορύφωμα των αισθήσεων
η αστραπή του θυμού της, η σελήνη της θλίψης της
ο αντικατοπτρισμός της θάλασσάς της
η πίσω μνήμη που της φέρνει η θύμησή σου
τα μάτια της δύο λόγια στο στόμα σου
κι αλλάζουν πορεία

Τα μάτια της μια συγκρατημένη πυρκαγιά
ένα καμένο κρεβάτι, ένα λεπτό προδομένος χρόνος
Τα μάτια της λίγο άρωμα μίσους για σένα
βγαλμένο μέσα από το κέντρο της πληγής της
(έχει αρχίσει να σ’ αγαπάει). Φοβάται

Τα μάτια της μια σιωπηλή ικεσία
παρακαλούνε να τα πάρεις μέσα σου, να τα κρύψεις μέσα σου
να την πάρεις μέσα σου, να την κρύψεις μέσα σου
δύο γυμνά μάτια, κάτω από τα βλέφαρά της
επιστρέφουν κάθε νύχτα στου δάσους την ερημιά
τα μάτια της συντροφεύουν τις νύχτες μερικούς λύκους
ένα τσακάλι, μια χελώνα, μια γάτα, μια αράχνη
ένα ζουμπούλι, ένα μπουμπούκι τριαντάφυλλου χτυπημένο στην υπομονή

Τα μάτια της, αν την καταλάβεις θα την καταλάβεις απ’ τα μάτια της
αν σου μιλήσουν θα σου μιλήσουν τα μάτια της
αν την νιώσεις απ’ τα μάτια της θα τη νιώσεις
αν κάτι σου αφήσει στο σπίτι σου μετά τη φυγή της…
θα είναι τα μάτια της
αν θα ‘χεις τις νύχτες κάτι να περιμένεις, κάτι στη μοναξιά σου να νοσταλγείς,
θα είναι τα μάτια της
τα μάτια της θα τη φέρουν κοντά σου
αυτά θα την πάρουν μακριά σου

Τα δύο μικρά σύμπαντα κάτω απ’ το βλέφαρά της
αν πέσουν γυμνά μέσα στο βυθό σου
το συμβάν θ’ αποτελέσει τη γέννηση ενός γαλαξία
ενός ολοκαίνουργιου κόσμου
θα ξεχάσεις
θα συγχωρέσεις
θ' αθωώσεις
θα πεθάνεις και στην αγάπη θα γεννηθείς

Αρκεί να πέσουν τα μάτια της γυμνά μέσα στο βυθό σου
και τότε θα δεις
όσα η αγάπη σου επιφυλάσσει

Ζωή και θάνατο.
Αυτά τα δύο μόνο και πάντα

Όμως νά, μιλούμε πάντα για κάτι
που δεν έχει ομιλία. 


Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Η Μαθητεία

Οι Μπλε Άνθρωποι