το παιγνίδι της σκιάς






Κάποιες φορές στο δρόμο μου περνώ από ένα στέκι εφήβων, όχι ένα οποιοδήποτε στέκι αλλά από ένα υπαίθριο και κρυφό. Πάντα στην ατμόσφαιρα υπάρχει μια γλυκερή μυρουδιά κι οι έφηβοι με κοιτάζουν παράξενα.
Ξέρω τι κάνουν εκεί χωρίς να ξέρουν ότι ξέρω. Απλώς απολαμβάνουν ένα ταξιδάκι, φτιάχνουν ένα τσιγαριλίκι και μετά βάζουν το κασετόφωνο δυνατά και χορεύουν. Ξεφεύγουν λιγάκι απ’ τον κόσμο μας. Έχουν βρει ήδη την εύκολη λύση, κι από τώρα ακόμα έχουν την ανάγκη να ξεχνούν.

Έχουν βρει ένα μέρος όπου υπάρχουν κάτι ερειπωμένες πολυκατοικίες, ίσως τυχαίο ίσως όχι, όμως τα ερείπια με τα ερείπια φτιάχνουν σχέσεις.
Δεν ξέρουν ακόμα πως σκεπάζονται. Δεν ξέρουν ακόμα πως αφήνουν πίσω εαυτό. Δεν ξέρουν ακόμα τις παραξενιές του χρόνου, και πως μπορεί να φτάσουν απ’ τα δεκαοχτώ στα σαράντα οχτώ χωρίς ένα λεπτό απ’ τα δέκα οχτώ τους χρόνια να έχει περάσει.

Θα μου πεις, έλα μωρέ, μην γίνεσαι απαισιόδοξος, ένα αθώο τσιγαράκι φτιάχνουν τα παιδιά όπως φτιάξαμε όλοι μας στην εφηβεία κι αργότερα θα ξεκολλήσουν και θα βρουν το δρόμο τους.
 Αυτή είναι η μία οπτική της υπόθεσης. Όμως θα βρουν το δρόμο τους, σαν εύκολα το λες, μήπως τον βρήκαμε εμείς;

Θέλεις να σου πω τώρα και την άλλη πλευρά;  τα παιδιά αυτά, φτιάχνουν σήμερα τη σκιά τους, τη σκιά που θα τα καταδιώκει και θα τα κατατρέχει σε όλη την υπόλοιπη ζωή τους. Αγαπητέ μου, ξέρεις τι εστί υποσυνείδητο; Στη θάλασσα μέσα που το βουτάς στα νεανικά σου χρόνια εκείνο το χρώμα παίρνει για όλη τη ζωή σου, κι αλίμονο αν στα παιδικά σου χρόνια το μουλιάσεις σε μαύρα νερά. Θα πάρουν τέτοια σκιά τα μάτια σου... που σε όλη τη ζωή σου σκιές θα βλέπεις. 

Καλέ μου, εκεί κάτω, στον κάτω κόσμο, ποτέ δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Όσες σκέψεις σε φτάνουν σε όλη τη ζωή σου, εικόνες, παραστάσεις, αποφάσεις που θα πάρεις, κι όλο ότι ως ζωή ξέρουμε... θα το αντλήσουμε μέσα από το εσώτερο πηγάδι της ψυχής μας. Κι εκείνο το πίσω της ψυχής μας, γίνεται το εμπόδιο της σκέψης μας που βρίσκουμε μπροστά μας. Κι αυτό φίλε μου είναι μόνο λίγο τραγικό, γιατί η θάλασσα μπορεί να χτυπηθεί απ’ το νου και να γίνει πέτρα. Ο νους, μπορεί να καταπιέσει, να πνίξει το αίσθημα και να το φτιάξει σκληράδα, να το φτιάξει απονιά, και μπορεί, πριν ακόμα ανατείλει μια ζωή, να βρεθεί μέσα σε μια καλοχτισμένη γερή φυλακή κι ατσαλωμένη να γίνει η ψυχή απ’ τον αβίωτο πόνο της. 

Καλέ μου, δεν είναι απλά τα πράγματα με την ψυχή μας, γενικά με όλον τον μηχανισμό του ανθρώπου και της ανθρώπινης σκέψης. Τα πράγματα μπορεί να είναι πάρα πολύ απλά όταν παραμείνουν όπως έχει φυσικά... αλλά μπορεί και να περιπλεχθούν άσχημα μέσα στον άνθρωπο.

Ένα αθώο τσιγαριλίκι, μου λες, και μετά ένας έρωτας που δεν βρήκε διέξοδο, και μετά λίγη απογοήτευση και πόνος που έμεινε αβίωτος στο συρτάρι. Κι ύστερα, μια μέρα ξυπνάει κανείς κι είναι μια παλιά μέρα. Και ξυπνάει μετά από πέντε χρόνια κι είναι ξανά εκείνη η ίδια παλιά μέρα. Κι ύστερα, κάποιοι μόνο, ζουν σε μια μέρα πέντε κι έξι για να προλάβουν το χρόνο τους, που στο μεταξύ έφυγε μπροστά. Μα ποτέ δεν έφυγε μπροστά, απλώς εκείνοι κάπου ξεχάστηκαν, ανάμεσα σε λίγη ζάλη, λίγη απογοήτευση, αρκετή θλίψη, και αγαπητέ μου, είναι σκληρό να το πει κανείς, όπως το παιγνίδι με αυτόν τον τρόπο, πολλές φορές για τους ανθρώπους, χάθηκε.

 Κι όχι για λίγους. Σου λέω χάθηκε, βρέθηκαν ξαφνικά γέροντες στα ογδόντα να πεθαίνουν με έκπληξη και να σκέφτονται: μα καλά, τί έγινε τώρα; έζησα και πεθαίνω; πότε; πως; σας παρακαλώ γίνεται να το πάρουμε απ’ την αρχή; κάτι δεν κατάλαβα καλά. 
Όμως φίλε μου δεν γίνεται να το πάρεις απ’ την αρχή, μπορείς όμως να το πάρεις από κει που είσαι και να φτιάξεις μια νέα αρχή απ’ το σημείο που είσαι τώρα. Όμως για να φτιάξεις μια νέα αρχή στη ζωή σου, χρειάζεται να κατέβεις χαμηλά, να βρεις την αρχή, να πιάσεις την αρχή, να ξεκινήσεις απ’ την αρχή. 
Όμως χρειάζεται βλέπεις, να πέσεις μέσα στο πηγάδι. Και το πηγάδι - αν και χρυσό πηγάδι είναι και χρυσό νερό περιέχει - αν έχεις καιρό να κατέβεις εκεί κάτω στοίχειωσαν τα νερά, και σκιές φίλε μου, πολλές σκιές φτιάχνουν ένα μακάβριο σκηνικό και τραγούδι.

Κάποια απ’ αυτά τα παιδιά, θα μείνουν για λίγο σε αυτές τις παρέες, και μετά αν έχουν μέσα τους εκείνο που τα βγάζει απ’ τις παρέες αυτές, θα τα βγάλει. Κι αν δεν είναι πάντα για αυτά μια ολοκαίνουργια μέρα, ίσως μέσα στον μήνα τους πέφτουν και μερικές μέρες στην ώρα τους.
Όμως κάποια απ’ αυτά τα παιδιά, δεν έχουν μέσα τους εκείνο που τα βγάζει, αλλά έχουν ήδη εκείνο που τα κρατά, κι αυτά τα παιδιά θα περιπλανηθούν πολύ στη ζωή τους κι έχουν αποχτήσει από τώρα μερτικό στο σκοτάδι. Κι άτυχα θα σταθούν κι ανθρώπους θα πληγώσουν και θυμό θα αποχτήσουν, γιατί ήδη για αυτά, το σκηνικό της ζωής έχει στηθεί κι ο δρόμος που θα περπατήσουν, είναι σχεδόν προδιαγεγραμμένος – με παράγοντες όμως που θα παίξουν κι αυτοί το ρόλο τους. Όμως αν η βάση, η ψυχή σκοτεινιάσει… ο ήλιος απ’ τα μάτια των παιδιών αυτών θα κρυφτεί κι απόσταση θα πάρουν απ’ τον εαυτό τους. Και μέσα στο κενό που στην ψυχή τους θα δημιουργηθεί θα ζήσουν τη ζωή τους, κι η πτώση στο κενό τους θα μοιάζει τραγική. Φόβο θα γεννήσουν με ελπίδα τη ζωή θα ζήσουν, στην ανάγκη θα βυθιστούν και μεγάλη ταλαιπωρία στη ζωή τους θα υποστούν.

Και να σου πω κάτι; όλα αυτά δεν χρειάζονται, δεν θα χρειάζονταν, σε κανέναν άνθρωπο, αν έμεναν από τώρα, από την εφηβική τους ηλικία, προσηλωμένα στο λαμπερό αστέρι της καρδιάς τους, και δεν την πρόδιδαν τόσο εύκολα οι άνθρωποι, για μερικές φτηνές σκέψεις. 

 Ό,τι κι αν σου συμβεί στη ζωή ένα πράγμα σου λέω εγώ: μείνε στο φως! Και σύντομα θα διαπιστώσεις, πως στο φως δεν συμβαίνει τίποτα σκοτεινό. 



Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Ο Αρραβώνας της σιωπής

Η Μαθητεία