Εξερεύνηση Θηλυκού



Όταν πήγα και τη συνάντησα την κοίταξα βαθιά στα μάτια, έκανε όμως έναν κύκλο και μου κρύφτηκε και με κοιτούσε από πίσω της με κάποια επικινδυνότητα. Μπορούσα να προσπεράσω όλα όσα έβλεπα και διόλου να μην συγκινηθώ απ’ την ομορφιά της, εγώ γύρευα να δω την εμπειρία της, το καταστάλαγμά της, γύρευα με μια ματιά να διακρίνω όλο το δρόμο που την έφτασε ως εμένα. Είχαμε κάτι κοινό; είχαμε περπατήσει - έστω και μέρος του - στον ίδιο μονοπάτι; Αν ήταν αδερφή μου θα την αναγνώριζα. Είχε περπατήσει απ’ τ’ ανοιχτά της καρδιάς ως τώρα; ή μήπως είχε περάσει μέσα απ’ την κόλαση; αν ήταν η κόλαση θα της είχε αφήσει σημάδι, το αντίθετό της και θα το αναγνώριζα. Το σημάδι που αφήνει η δυστυχία είναι το κυνήγι της ευτυχίας - εύκολα το αναγνωρίζεις. Το αντίθετο συμβαίνει στον ευοίωνο καιρό, παραμονεύει ο κακότροπος. Να συναντηθούν δύο άνθρωποι είναι το λιγότερο, το ζήτημα είναι σε ποια φάση - περίοδο της ζωής τους συναντιούνται. Έχουν κάτι κοινό οι ψυχές τους σε εκείνη τη συνάντηση; τότε θα αποβεί μοιραία. Είναι ένα που χωρίστηκε στα δυο μήπως; εύκολα θα ενωθεί ξανά σε ένα. Χωρίς τυραννία χωρίς βασανισμό, αρκεί να επιτραπεί στα νερά να κυλήσουν.

Γι' αυτό, την κοίταζα μυστηριακά θα έλεγες, γιατί εγώ, ήμουν σε μια περίοδο της ζωής μου, που το γνώριζα πως είχα μπροστά μου, δέκα, είκοσι, τριάντα ή σαράντα χρόνια ζωής, κι ακόμα κι από τέτοια απόσταση ετοιμοθάνατος ένιωθα. Όμως έφτασα στα σαράντα και ήμουν στα σαράντα, έτσι θα έφτανα μια μέρα στα ογδόντα και θα ήμουν στα ογδόντα. Απλά πράγματα και καθόλου μακρινά αν σκεφτείς χωρίς τη σκέψη.

Κι εγώ δεν ήθελα όλα αυτά που αναζητούν οι μουρντάρηδες άνθρωποι και κόβουν τις φλέβες τους γι’ αυτά, ήθελα απλά λίγο από το άρωμα της ζωής, λίγο από τον ανθό της, κουρασμένος από τις ίντριγκες και τις δολοπλοκίες χωρίς ενδιαφέρον που μόνο ρουτίνα φέρνουν. Κι αφού γύρευα λίγο από τον ανθό της ζωής, εύλογο είναι να γύρευα λίγο απ' τον ανθό της γυναίκας, αφού ζωή και γυναίκα συνώνυμα είναι. Τι άλλο θα μου χάριζε, έστω μια στιγμή, έστω μια γεύση ατόφιας ζωής, ικανή όμως ν’ αθωώσει και να δικαιώσει όλη τη ζωή μου; αν όχι λίγο αγνό καλό καιρό κοντά σε μια γυναίκα αληθινή και μετανοημένη. Μια γυναίκα με συγχωρημένη ζωή πίσω της. Οι ασυγχώρητοι άνθρωποι έχουν σκληρή δουλειά τις νύχτες να κάνουν, κι ό,τι μέσα στον άνθρωπο ασυγχώρητο παραμένει είτε μνησικακία είναι είτε ζητά εκδίκηση. Κι η εκδίκηση πολλές φορές πρόσωπο δεν έχει.

Καθώς την κοιτούσα στριφογύρισε στο κάθισμα της, άβολα σε μια αναπαυτική πολυθρόνα, και σκέφτηκα, τώρα καθώς σιωπηλά τη διαβάζω, ίσως με διαβάζει κι εκείνη.
Ήταν εύκολο να μετακινηθώ στη θέση της. Τι να έβλεπε σε μένα άραγε;  κατάφερα να μπω στο μυαλό της. Να ήθελε έναν πατέρα στο πρόσωπό μου; να ήθελε κάποιον να φροντίζει, με την προϋπόθεση αυτός να τη χρειάζεται και να τον κυριαρχούν οι ανάγκες του; κάτι τέτοια κάνουν τις γυναίκες να σπαρταρούν. Να γύρευε άραγε τον μελλοντικό πατέρα του παιδιού της; έναν άντρα ώριμο και με ευθύνη. Τι να ήθελε; έσπαγα το κεφάλι μου να το μάθω. Τι είχε ζήσει, τι της έλειπε, χωρούσα στο κενό της; κι αν έμπαινα μέσα της θα είχε εκεί κάποια κενή, αναπαυτική θέση για μένα; κάποια θέση χωρίς αράχνες και σκιές περασμένων εραστών. Ήταν συγυρισμένος ο χώρος της ή θα έβρισκα πάλι θέση σε κάποιου την ακαταστασία, ανάμεσα σε παλιούς θρήνους, ξεθωριασμένους νεκρούς και μυριάδες άχρωμες αναμνήσεις κι ανθρώπους σκιές κι εικόνες, που δύσκολα τις διαγράφει κανείς σε μια ζωή και μπλέκουν οι νεκροί διαρκώς στα πόδια των ζωντανών και τους βάζουν τρικλοποδιές στις σκέψεις τους, τις κρίσεις τους και τις συγκρίσεις τους. Τίναξε πίσω τα μαλλιά της και μου φανέρωσε το λαιμό της. Τι ήθελε να πει με αυτό; πνιγμένη ήταν; κάτι πάντως που είχε σχέση με το αίμα.

Δυστυχώς κάθε απόπειρά μου για εσωτερική εξερεύνηση στάθηκε μάταιη και σύντομα παραιτήθηκα με μια μικρή ιδέα που είχα. Θα γύριζα απλώς το φύλο μου σε θηλυκό. Θυμήθηκα πως οι γυναίκες άλλο κριτήριο στο ξεκίνημα του έρωτα δεν έχουν από το φιλί. Θα τη φιλούσα λοιπόν κι όσες πληροφορίες μου έφερνε το φιλί της θα τις κρατούσα για αλήθεια. Αχ η θηλυκή φύση! Πόσο έξυπνα φέρεται κι αθέλητά της πολλές φορές, απλά πηγαία. Δεν υποθέτει αλλά δοκιμάζει. Δεν κοιτάζει την ετικέτα στο βάζο, ανοίγει το καπάκι του, βάζει το δάχτυλο μέσα στο γλυκό, παίρνει μια δαχτυλιά και τη φέρνει στο στόμα. Πιο σίγουρος τρόπος να ανακαλύψεις τη γεύση των πραγμάτων απ’ την όποια θεωρία. Θα σε δοκιμάσω, σκέφτηκα, με τον θηλυκό τρόπο, κι αργότερα, μετά τα μεσάνυχτα, τη φιλούσα και μου άρεσε. Κριτήριο αλάνθαστο! Σκεφτόμουν και χαμογελούσα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Παιδί του Ουρανού

Η Τέχνη του Αποχωρισμού

Η Σιωπή του Ιησού