Ερημιά






Σάββατο βράδυ
που είναι η αγάπη μου; που είναι οι φίλοι μου;
όχι, δε θρηνώ τα χαμένα μου νιάτα

Σάββατο βράδυ και κοιτάζω το δειλινό
είμαι ερωτευμένος με ένα μυστικό

Σάββατο βράδυ, σκέφτομαι όλα τα ταξίδια
που ονειρεύτηκα καθισμένος σε μια πολυθρόνα'
απλά η ζωή που δεν ζήσαμε
αυτή μας κρατάει στη ζωή

Σάββατο βράδυ
δεν έχω παράπονο δεν έχω θυμό
δεν έχω τίποτα, είμαι άδειος κι απέραντος
είμαι ένα ευχάριστο κενό

Σάββατο βράδυ
δεν λέω καν θα ήθελα
η ζωή μου όλη γυρίζει σε μια ομολογία

Σάββατο βράδυ και κοιτάζω μπροστά
πίσω μου υπάρχει ένας λευκός δρόμος
καθαγιάζω τα τελευταία σπειρώματα της μνήμης
βουλιάζω στους εναπομείναντες ατμούς της λήθης
ξεχνώ το τελευταίο αφρισμένο μαχαίρι
προσπερνώ βιαστικά την τελευταία προδοσία
κι απομένω χωρίς Ιούδα
μα και χωρίς φιλί

Πονώ πια μόνο για τους άλλους
φοβάμαι μόνο για τους άλλους
ζω μόνο για τους άλλους
βλέπω μόνο με των άλλων τα μάτια
ακούω μόνο με των άλλων τ’ αυτιά
φτάνω σε μένα μόνο απ’ τους άλλους
συγχωρώ ξεθωριασμένους εχθρούς
το κύμα με βγάζει ξανά στη στεριά

Έμαθα να τρέχω
γρηγορότερα απ’ την ανάμνηση

Σάββατο βράδυ
Που είναι η αγάπη μου; που είναι οι φίλοι μου;

Ερημιά. Εγώ κι ο θεός. 






Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Η Μαθητεία

Οι Μπλε Άνθρωποι