30 Απριλίου 2018

Η Αλήθεια






Και μετά έμπαιναν όλα στη θέση τους
οι άνθρωποι στο σώμα τους
τα μάτια στο κρανίο τους
οι κορφές στα βουνά τους
οι αλεπούδες στις φωλιές τους
οι σκαντζόχοιροι κάτω απ’ τ' αγκάθια τους
το κελάηδημα επέστρεφε στα πουλιά
τα πουλιά στο πέταγμά τους
ο βήχας στους συναχωμένους
οι σκέψεις επέστρεφαν στο στόμα
οι πληγές στις πράξεις των ανθρώπων
και στις συμπεριφορές τους 

Και μετά έμπαιναν όλα στη θέση τους
το παρελθόν πήγαινε ξανά πίσω
το μέλλον μπροστά 
η Κυριακή έπεφτε ξανά Κυριακή
η Δευτέρα Δευτέρα
έγιναν θηλυκές οι γυναίκες
κι αρσενικοί οι άντρες
καλοκαίριαζε μέσα στο καλοκαίρι
και το χειμώνα χειμώνιζε

Επέστρεφαν όλα στην τακτική τους θέση
σαν ένα ρολόι που είχε διαλυθεί
το βράδυ νύχτωνε ξανά
τη μέρα ξημέρωνε
τα παιδιά ήταν ευτυχισμένα
το πάρκο χαμογελαστό
τα δέντρα ήσυχα
οι ανάπηροι ήλπιζαν
προσεύχονταν οι άρρωστοι στα νοσοκομεία
οι γιατροί θεράπευαν
οι στρατιώτες πολεμούσαν

Η ύλη αποκτούσε τη στερεότητά της
ο αιθέρας κυμάτιζε
τα χέρια, μετά από ένα ταξίδι, έρχονταν ξανά
και κολλούσαν στο σώμα
το γαλάζιο ανέβαινε απ’ τη θάλασσα στον ουρανό
τα ψάρια, που για λίγο είχαν πετάξει,  
επέστρεφαν ξανά στη θάλασσα
με βαθιά ανακουφιστική ανάσα

Κι αφού επέστρεφαν όλα στη θέση τους
το βλέμμα επέστρεφε στα μάτια
κι εκείνος στο κέντρο της θάλασσας
πατούσε πια σ’ ένα νησί
που το έπαιρνε μαζί του σε κάθε βήμα.

Η αλήθεια είναι ένα μικρό πουλί που του φιμώνεις το στόμα
όμως είναι κάτι που σου ξεφεύγει
κάτι που τρέχεις να το πιάσεις στα χέρια.


29 Απριλίου 2018

Ύπαρξη







Μετά λένε φταίει αυτό και φταίει εκείνο
και θα κάνουμε αυτό για να έχουμε το αποτέλεσμα εκείνο
για να μην φταίει αυτό
πήρες ποτέ στο κατόπι την ύπαρξη να δεις μέσα της τι φταίει;
Ξέρεις ποια είναι η υγιείς ύπαρξη για να ξέρεις και ποια είναι η αρρώστια της;
Την ακολούθησες ποτέ στα βαθιά χαρακώματα που κατεβαίνει;
Ξέρεις πόσο μόνη στο βάθος είναι; Ξέρεις τη μοναξιά του Χριστού;
Έχεις νιώσει ποτέ την ύπαρξή σου να ουρλιάζει; σαν λύκος στο φεγγάρι
επέτρεψες αυτό το ουρλιαχτό να φτάσει στα χείλη σου και του απέδωσες ουρλιαχτό;

Και μετά λένε φταίει αυτό και φταίει εκείνο, και θα κάνουμε εκείνο 
για να έχουμε το αποτέλεσμα αυτό και να μην φταίει εκείνο

Όμως πήρες ποτέ στο κατόπι την ύπαρξη να δεις μέσα της τι φταίει;
Ξέρεις πόση μοναξιά υπάρχει στο βάθος;
Ένιωσες ποτέ την ύπαρξή σου να τρώει σίδερα;
Την ένιωσες ποτέ να ροκανίζει χαλκάδες;
Μήπως ξέρει τι θα πει δίψα;
Μήπως ξέρεις τι θα πει ορφάνια;

Ξέρεις η ύπαρξη πόσο μόνη είναι στο βάθος,
κάτω απ’ όλο αυτό το απέραντο που τη σκεπάζει
ξέρεις πόσο τραγική είναι η ύπαρξη στο βάθος
σου αποκαλύφθηκε μήπως η τραγωδία σου για να ξέρεις

Και μετά λένε φταίει αυτό και θα κάνουμε εκείνο
για να έχουμε το εξής αποτέλεσμα

Θα ‘θέλα να ξέρα, τι έχει να κάνεις
όταν εσύ είσαι το αποτέλεσμα

Δεν την ξέρεις την ύπαρξη, μη λες ψέματα, 
δεν έχεις τη μοναξιά του Χριστού για να την ξέρεις. 



28 Απριλίου 2018

Το Μαργαριτάρι






  
Όσο πάει στενεύουν τα περιθώρια
μέσα ρίξεις το βλέμμα έξω το ίδιο γίνεται
μέσα έξω μιας διάθεσης αποτέλεσμα
ούτε το μέσα κρατάει πολύ ούτε το έξω
- άλλοτε ήταν χρόνιο μέσα ή έξω -
όμως τώρα λέπτυνε η πόρτα, έγινε σχεδόν διάφανη
λίγο αεράκι κι ανοίγει, λίγο αεράκι και κλείνει
από πόρτα κουρτίνα έγινε
τούλι έγινε, κάτι σαν νυφικό
- αν ήμουν γυναίκα θα έλεγα περιμένω τον γαμπρό -

Όμως στενεύουν τα περιθώρια
επιφάνεια βάθος ένα πράγμα γίνεται
δεν ξέρω πότε είμαι ψηλά πότε είμαι χαμηλά
πότε πέφτω πότε αναβαίνω
δεν ξέρω πότε είμαι στις κλειστές πότε στις ανοιχτές μου
ούτε ξέρω πότε προσφέρω και πότε δέχομαι
εκεί που κλείνει ο κόσμος εκεί ανοίγει
μάλιστα σαν βλέφαρο ανοιγοκλείνει

Όσο πάει στενεύουν τα περιθώρια
το δεξιά δεν είναι πια τόσο δεξιά
ούτε το αριστερά τόσο αριστερά
το πάνω δεν είναι τόσο ψηλά
και το κάτω δεν είναι τόσο βαθιά
ούτε το έξω είναι τόσο έξω
ούτε το μέσα είναι τόσο μέσα
οι διάφορες εξαλείφονται
γίνομαι ο κόσμος κι ο κόσμος γίνεται εγώ

Πράσινα τα στάχυα
σαν να ξυπνάς από ένα όνειρο
και να προσπαθείς να κρατηθείς ξύπνιος
σαν να βγαίνεις σε μια ονειρεμένη πραγματικότητα
από ένα πραγματικό όνειρο

Υπάρχει σκληρό όστρακο ακόμα γύρω απ’ το μαργαριτάρι
είναι σαν χέρι που κάποτε έκλεισε τα δάχτυλα σε γροθιά
το μαργαριτάρι, α, ναι, το μαργαριτάρι!
κάπου είχα ακούσει γι' αυτό
με αξίωσε η ζωή να το ψάξω

Ίσως αργότερα είμαι έτοιμος για μια πιο ενδελεχείς περιγραφή
μάλλον θ’ αλλάξω την ταυτότητά μου σε επάγγελμα αλιέας
μετά από τόσα μακροβούτια όσο να ΄ναι
μια πείρα στους βυθούς την αποκτάς – και στις φωτιές

Δεν ξέρω τι θ’ακολουθήσει - μα μήπως ήξερα και ποτέ
μένω μόνο στο ότι με αξίωσε η ζωή ν’αναζητήσω το μαργαριτάρι
μεγάλη τιμή μου και μόνο που με αξίωσε
σ’έναν κόσμο, που ζήτημα είναι ένα μικρό ποσοστό
να καταλαβαίνουν για τίπράγμα μιλώ

Κι όμως μιλώ για το μαργαριτάρι
όμως η απόδειξη πως ακόμα το αναζητώ
είναι πως γι' αυτό ακόμα μιλώ

Μεγάλη τιμή που η ζωή με αξίωσε να βουτήξω σε τέτοιους απόκρημνους βυθούς
όμως που αλλού να κρυφτεί ένα μαργαριτάρι?

Το ίδιο το μαργαριτάρι ίσως να μην μου λέει τίποτα
άλλωστε ξέρω πως είναι να κρατάς στα χέρια σου ένα μαργαριτάρι
πριν το χάσω στα χέρια μου το κρατούσα
όμως αν η ζωή μου στερούσε την ευκαιρία να το αναζητήσω…
θαρρετά τ’ ομολογώ, πως θα προτιμούσα την ίδια στιγμή να πέθαινα!

Η Ευθύνη της Επιλογής








- Είμαστε σε κομβικό σημείο, σταυροδρόμι.
- Πως είναι στο κομβικό σημείο;
- Ένα σημείο άπνοιας.  
- Δεν φυσάει κανένα αεράκι;
- Κανένα αεράκι.

- Ανατολικά να πας, προς το δεξί σου χέρι.
- Κάποιες φορές, στον περίπατό μου, κάτι με σταματάει σ’ ένα διχαλωτό δρόμο και με καλεί να αποφασίσω, χωρίς νου, χωρίς σκέψη.
- Είναι το ένστικτο που εκπαιδεύεται.
- Άλλες φορές πάλι κάτι άλλο με σταματάει οπουδήποτε
μία να ακολουθήσω τη λογική μία να ακούσω το φόβο,
πολλές φορές αυτό γίνεται αφού βγω κι απομακρυνθώ απ’ το σπίτι, μια σκέψη του φόβου, μού λέει τότε, πως κάτι ξέχασα αναμμένο στο σπίτι και με καλεί να γυρίσω πίσω, ίσως μια ηλεκτρική συσκευή. Ξέρω πως είναι ψέμα και πως δεν πρέπει να υπακούσω αυτή τη σκέψη, γιατί καλομαθαίνει ο φόβος και καταφέρνει να με χειρίζεται. Η λογική μού λέει, όλα είναι εντάξει, πήγαινε στη δουλειά σου, άλλωστε ο φόβος το έκανε ξανά, κι άλλοτε επιχείρησε να με προστάξει και να μου βάλει ιδέες στο νου. Ξέρω, πως δεν το κάνει από κακό, θέλει να με προστατέψει, όμως υπερβάλει κι ανοίγει ένα κανάλι στο νου μου, χρειάζομαι, σκέφτομαι τότε, να είμαι σίγουρος.

Ο φόβος, ανεβάζει πειστικές σκέψεις, τον έχω συλλάβει να λειτουργεί για καλό και κακό.  Βέβαια, με τον τρόπο που φέρεται μ’ εξαναγκάζει, με υποχρεώνει. Στην άλλη όχθη πάει και στέκεται η λογική, εμένα ν’ ακούς, λέει καθαρά. Αν γείρω προς τη λογική - η απόφασή μου δηλαδή - ο φόβος αρχίζει κι ανεβάζει επιχειρήματα, και δεν θα μπορούσα να πω πως είναι ανόητος. Από την άλλη όχθη, φέρνει επιχειρήματα η λογική κι αρχίζει μια μάχη επιχειρημάτων, τότε βρίσκομαι στο ενδιάμεσο λογική και φόβου, το θετικό είναι, πως είμαι αυτός που έχει την επιλογή.

Η μάχη δεν είναι να γελάς, είναι κρίσιμη, μπορεί ν’ αφορά κάτι μικρό ή κάτι μεγάλο, όμως εκείνο που θ’ ακολουθήσω θα φέρει το άλλο, και το άλλο κάτι άλλο κι αλυσιδωτά θα πάει· κάτι μπορεί να κερδίσω κάτι μπορεί να χάσω απ’ την επιλογή μου, εγώ όμως ψάχνω να βρω, ποιο είναι το καλύτερο για την ψυχή μου εκείνη την ώρα, επειδή στο φόβο, αισθάνομαι να ενδίδω και στη λογική ν’ αντιστέκομαι· να υπακούω στο φόβο δε μου μοιάζει αρεστό, θα μπορούσε αυτό το κανάλι να με καταστήσει υποχείριό του, γιατί ο φόβος το συνηθίζει, κι αν τον υπακούσω στο βάθος μέσα μου σαν νικητής γελά. Από την άλλη, αν υπακούσω στη λογική, τον αισθάνομαι για λίγο να με κρατά, σαν να μ’ έχει πιασμένο, ακόμα και το σώμα μου χρειάζεται τότε να καταβάλει κάποια προσπάθεια για να φύγει μπροστά, γιατί αυτό που κάνει ο φόβος, είναι να θέλει να με κρατήσει πίσω. Το πίσω ή το μπροστά λοιπόν είναι το δείγμα που λαμβάνω υπόψη μου στην απόφασή μου, επειδή το μπροστά, είναι πάντα το καλό της ψυχής μου.

 Βέβαια, ο πονηρός φόβος, τονίζει πως θα έχω αντίποινα κι επιπτώσεις στην απόφασή μου να μην τον υπακούσω και με απειλεί, πως θα το πληρώσω αυτό. Σ’ εκείνο το σημείο ακριβώς, μου φανερώνεται το αίσθημα του ρίσκου και ταυτόχρονα της ευθύνης. Είναι η Ευθύνη της Επιλογής μου. Ο φόβος, δεν είναι πάντοτε ένας αλήτης κι ένας αγύρτης ψεύδους, μπορεί να έχει δίκιο και πίσω μου να καταστρέψει τον κόσμο μου και να γυρίσω και να τον βρω στάχτες, όμως εφόσον πήρα την ευθύνη της επιλογής μου κι αυτό θα το δεχθώ χωρίς μεμψιμοιρία και μετανιώματα. Επέλεξα, κι οφείλω να σταθώ στο ύψος της επιλογής μου, οφείλω να υποστηρίξω μέχρι τέλους την απόφασή μου, όχι από ξεροκεφαλιά, αλλά για να τιμήσω εκείνο το πρώτο στοιχείο που με όρισε να επιλέξω και να το δικαιώσω. Όχι πάση θυσία, αλλά επειδή πιστεύω στον εαυτό μου, πως κάτι μέσα μου με αγαπάει και σωστά με συμβουλεύει. Και χρειάζεται να το ανακαλύψω και να το φέρω στην επιφάνεια, αφού κι εγώ το εμπιστευτώ και το πιστέψω. Δεν θεωρώ το φόβο εχθρό μου, αν και δεν έχω την καλύτερη γνώμη γι’ αυτόν, είναι και τούτος μέσα στις πιθανές επιλογές μου και μπορεί κάποια φορά αυτό που μου υποδεικνύει να κάνω. Την κυριαρχία του σε μένα δεν θέλω, γιατί ετούτη την κυριαρχία την προσπαθεί κι αυτή αντιμάχομαι, απλώς δεν θέλω ν’ αποχτήσει σε μένα εξουσιαστική δύναμη, γιατί τότε με καθιστά τυφλό.
 Όμως στην πορεία μου προς το φως, ακόμα κι ο φόβος είναι ένα εργαλείο που εξαρτάται από τη χρήση του χειρισμού μου. Γενικά, δεν είμαι με το ένα ή το άλλο από τα στοιχεία που υπάρχουν μέσα μου, δεν θεωρώ πως ο δημιουργός φύτεψε σε μένα άχρηστα πράγματα κι άλλα υπέρ του δέοντος χρήσιμα, θεωρώ πως με τοποθέτησε στο κέντρο μιας σοφής εργαλειοθήκης κι έβαλε όλα τα εργαλεία στην διάθεσή μου και σε μένα έδωσε την επιλογή τους, το τί θα κάνω με αυτά είναι η δική μου υπόθεση. Όμως η υπερβολή ποτέ δεν με ωφέλησε, το μέτρο με κρατά πάντα στο κέντρο, όπου από κει μπορώ να έχω ορατότητα όλων των εκδοχών και των πιθανοτήτων, και ν’ αποφασίζω με γνώμονα το σκοπό μου και τον τελικό προορισμό μου, χωρίς να τον χάνω απ’ τα μάτια μου. Γιατί ο τελικός προορισμός μου είναι εδώ, και τώρα, όμως εγώ ίσως να είμαι ακόμα λιγάκι πίσω από το εδώ και το τώρα μου.

27 Απριλίου 2018

Κορίτσι της Άνοιξης





Απορώ με τη θρησκευτική μου καρδιά
με τη λατρευτική μου καρδιά.  
Άρε μάνα, αγία υπήρξες
την κέρδισες την παρτίδα
στα νερά σου μ’ έφερες, με κατέκτησες
αναρωτιέμαι σαν ήμουν μες στην κοιλιά σου
τί για μένα συλλογιζόσουν
η θρησκευτικότητα σου με διαπότισε
η λατρεία σου βαθιά με σημάδεψε
η αθωότητά σου με χάραξε
και καταφέρνω τώρα να μ’ αγαπώ όπως είμαι
και να με δέχομαι·
τόσο βαθιά η σχέση μας έφτασε, αίμα
που σου μοιάζω αισθαντικά·
τελικά γίνομαι αυτός που εσύ ονειρεύτηκες
η γνώμη που είχα για τον εαυτό μου ψευδή ήταν
και μ’ εγκατέλειψε
τώρα, αγαπώ να σου μοιάζω
και μ’ αρέσει που μέσα μου ζεις
και μέσα σου ζω

Άρε μάνα, άρε μάνες
εσείς δεν αγαπάτε, αλλά με την αγάπη σας μας ποτίζετε
κι εμείς, σε μια άλλη εποχή ανθίζουμε και σας νοσταλγούμε
κληρονόμησα ακόμα και την αγάπη σου για τα λουλούδια
άντρας εγώ θα ντρεπόμουν ευαισθησίες να ομολογώ
όμως η ψυχή μου φύλο δεν έχει
και κάθε άνοιξη κορίτσι γίνομαι για να σου μοιάζω·
και κάθε άνοιξη που κορίτσι η φύση γίνεται
κορίτσι γίνομαι για να της μοιάζω.



26 Απριλίου 2018

Η σωστή ερώτηση






Σιγή. Όμως με τρώει μια φαγούρα. Θα μου περάσει.
Από νωρίς είχα μια έντονη τάση για δημιουργία,
πήρα μια καμπαρτίνα δερμάτινη που δεν ήξερα τι να κάνω με δαύτη, 
και την έφτιαξα κοντομάνικο.
Καλοκαιριάζει, να ‘χω γύμνια εφεδρική λέω
γενικά έχω μια τάση με την παραποίηση των ρούχων
στο τέλος θα ντύνομαι με κλωστές
τα τελευταία χρόνια ράβε ξήλωνε είναι
νομίζω το πάω γι’ άγαλμα

Κάτι θέλω, κυνηγώ διαρκώς μι' αρχή
κανείς δεν μου τη δίνει
όποιον άνθρωπο γνωρίσω τον γνωρίζω απ’ τη μέση
- θέλω να πω από τη μέση των υποθέσεών του -
σπάνιο να βρεθεί μια Εύα, ένας Αδάμ,
νομίζω, οι πρωτόπλαστοι καταργήθηκαν

Όπως και να ‘χει καλοκαιριάζει - θέλω δε θέλω
κι έχω θαρρώ μια υπόθεση να τελειώσω
ή να την αρχίσω
μα κανείς δεν μου δίνει πάσα
αισθάνομαι σαν εκείνη τη γυναίκα που έχει μι’ απάντηση στα χείλη
αλλά κανείς δεν της κάνει τη σωστή ερώτηση. 





25 Απριλίου 2018

Το Ατένισμα






 Σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας κάτι απ’ την καρδιά μου. Δηλώνω απλώς τα αυτονόητα, το συνηθίζω τελευταία, γιατί αν δεν ήταν απ’ την καρδιά μου δεν θα ήταν μοίρασμα, θα ήταν απλώς μια γνώμη.
 Θέλω να επιβεβαιώσω, πως εκείνο που λένε, πως όταν είναι έτοιμος ο μαθητής ο δάσκαλος εμφανίζεται... είναι αλήθεια. Μου έχει τύχει πάνω από εκατό φορές ως τώρα, πράγμα που σημαίνει ΔΕΝ μου έχει τύχει. Γιατί, αφού μου "έτυχε" εκατό τοις εκατό... είναι λέω νόμος, είναι κανόνας!
 Τι συμβαίνει; Υπάρχει κάτι μέσα μας που προσπαθεί να μας μιλήσει, δεν τα παρατάει ποτέ, το προσπαθεί και το ξαναπροσπαθεί ως να ακουστεί. Αυτό το κάτι θέλει να μας γίνει γνωστό, θέλει να μας γνωστοποιηθεί, να μας φανερωθεί. Θέλει απλά να πάρει μια μικρή θέση στο μυαλό μας, του ανήκει εκεί μια θέση, ένα μικρό κουτάκι, θα κλείσει ένα μικρό κενό, θα εφαρμόσει μια σκέψη σε ένα μικρό κενό της ψυχής μας, και ένα μικρό κενό της θα γεμίσει με μια σκέψη. Αν ακολουθήσεις αυτό το συλλογισμό φέρνει πληρότητα, ολοκλήρωση.

Είναι νύχτες, που άγνωστες δυνάμεις σε κινητοποιούν να πατήσεις ένα κουμπί, να ανοίξεις ένα βιβλίο, ή να δεις ένα βιντεάκι. Και τότε κάποιος κάτι σου λέει, κι είναι αυτό που ήθελες να ακούσεις, αυτό που χρειάζονταν η ψυχή σου κι εφάρμοσε. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πια, τίποτα άλλο δεν ταίριαζε σε αυτό το μικρό κενό, κι αυτό που ήρθε έγινε κτήμα σου, ήταν δικό σου και πριν το μάθεις.
Όταν είναι έτοιμος ο μαθητής διαπιστώνει παντού δασκάλους, κοπάδια δασκάλων ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια, όταν δεν είναι έτοιμος απλώς τους προσπερνά.

Κάτι με "έτρωγε" νύχτες τώρα, κάτι σκέψεις περίεργες, ανεξιχνίαστες, και καμιά φορά, μέσα στις σκέψεις σαν πελαγοδρομεί ο νους, αισθανόμουν να χάνω την όρασή μου. Εξασθενούσε κι έτεινα να πιστέψω, πως η όρασή μου αδυνατίζει κι ίσως τυφλωθώ. Κανονικά θα έπρεπε να πάω σε έναν γιατρό, όμως μετά διαπίστωσα, πως όταν αυξάνονταν η ζωτικότητα μου, αυξάνονταν κι η ικανότητα της όρασής μου.
Μια νύχτα, σε ένα βιντεάκι άκουγα μια πνευματική δασκάλα, που μιλούσε για το τρίτο μάτι - έλεγε ενδιαφέροντα πράγματα, αλλά εξηγούσε και την σωματική μας όραση, και μέσα στα λόγια της, βρήκα πολλά δικά μου στοιχεία.

Μια μέρα λοιπόν, εκεί που βάδιζα, συνέλαβα τον εαυτό μου να θέλει να δει με έναν νέο τρόπο, τον έπιασα να θέλει να δει με την ψυχή μου, αυτό ήταν κάτι νέο για μένα, δεν το γνώριζα. Όμως τότε, και με τη γνώση που είχα πάρει απ’ τη δασκάλα, είδα με τρόπο διαφορετικό, με τρόπο όρασης εφαρμοσμένο στην ψυχή. Ήταν ένας νέος τρόπος όρασης που προσπαθούσα να τον συνηθίσω, ο τρόπος αυτός, δεν έβλεπε απλώς με τα μάτια μου και τη γνωστή όραση, αλλά έβλεπε απέραντα. Τότε έκανα μια νέα σκέψη και είπα: μόλις γνώρισα το ατένισμα, γιατί αυτή τη στιγμή δεν κοιτάζω απλώς, αλλά ατενίζω. Τότε, διαπίστωσα κάτι ιδιότητες του οφθαλμού, που τις είχα ακούσει από τη δασκάλα και τις εφάρμοζα. Ο Οφθαλμός, μπορούσε να λειτουργήσει σαν τηλεσκοπικός φακός, σαν κινηματογραφικός φακός, μπορούσε να ζουμάρει, να κάνει φόκους. Ήταν απλώς ένα ζήτημα εστίασης και προσοχής το πρόβλημα που αντιμετώπιζα και είχα νομίσει πως ήταν πρόβλημα όρασης. Όμως με τη νέα αυτή γνώση κι εφαρμογή της, εστίασα και συγκέντρωσα την προσοχή μου σε μακρινές αποστάσεις, και με έκπληξη διαπίστωσα νέες ικανότητες του οφθαλμού, λειτουργούσε σαν λέιζερ, διαπίστωσα πως αν χρησιμοποιούσα σωστά την εστίαση και την προσοχή, μπορούσα να δω από εκατόν πενήντα μέτρα, να ανοιγοκλείνει το βλέφαρο στο μάτι ενός περιστεριού. Μπορούσα να δω απ’ το πεζοδρόμιο, μια κουτσουλιά περιστεριού, στην καμινάδα μιας μακρινής πολυκατοικίας. Έμεινα έκπληκτος με την ικανότητα του οφθαλμού μας, είχε την ιδιότητα μέσα από την προσοχή, να παραμερίζει όλο το γύρω περιβάλλον και να εστιάζει σε μια κουκκίδα, ενώ ταυτόχρονα υπήρχε το αίσθημα, πως είσαι εκεί που κοιτάζεις.

Μετά, σκεφτόμουν,  γιατί έχει ο Αετός τέτοια ανυπέρβλητη όραση. Μα δεν έχει σκέψεις το πουλί, σώμα, πνεύμα, προσοχή κι εστίαση, όλα βλέπουν σε ένα μοναδικό σημείο, όλος ο οργανισμός του είναι στραμμένος σε αυτό που κοιτάει. Αν χάριζε η φύση στον Αετό σκέψη... θα του διαμέλιζε την προσοχή σε χίλια σημεία και θα έκανε διαρκώς γκάφες. Με αποσπασμένη προσοχή δεν μπορείς να δεις, κι όταν δεν υπάρχει καμία σκέψη στο μυαλό σου δεν βλέπεις αλλά ατενίζεις. Το ατένισμα, είναι ένα είδος όρασης, όπως το έχω καταλάβει, όπου κοιτάς με τα δύο οργανικά μάτια, εμπλουτισμένα τα ίδια αυτά μάτια, από το τρίτο μάτι στο κέντρο του μετώπου, εμπλουτισμένο από την αισθαντικότητα της ψυχής σου. Και η όραση εμπλουτισμένη με την πλήρη αισθαντικότητα, φτιάχνει τον κόσμο ολοζώντανο και ζωηρό.
Ατενίζω σημαίνει δεν κοιτάζω απλώς, αλλά κοιτάζω απέραντα. Μπορείς να πάρεις με το ατένισμα μια γεύση από το κοίταγμα του Αετού, αν δεν υπάρχει καμία σκέψη στο μυαλό σου, τα μάτια του Αετού και τα μάτια σου δεν διαφέρουν, είναι η ίδια συνείδηση που κοιτάζει, μέσα από τον Αετό και μέσα από σένα.

Μην κοιτάζεις λοιπόν απλώς αλλά να ατενίζεις, είναι φτηνό το κοίταγμα που του έχει αφαιρεθεί το ατένισμα, είναι μιας κίβδηλης δεκάρας όραση.
Αν μάθεις να ατενίζεις, δεν θα δεις ποτέ ξανά τον κόσμο με τα ίδια μάτια. 



Το παρελθόν κι ο ρόλος του





Κάθεσαι ώρες ατέλειωτες και φτιάχνεις τη ζωή σου βήμα βήμα. Τη σκηνοθετείς, την κάνεις πρόβα, τη ζεις στη φαντασία σου. Την ξεκινάς μέσα από μια ομίχλη, πολλές φορές πυρακτωμένη, την ξεκινάς από ένα βάθος, πολλές φορές φλογισμένο και τη φέρνεις στην επιφάνεια, την ξεκινάς από θεωρία, την κάνεις πράξη.
Γεφυρώνεις τη φαντασία με τη διάθεση, τη σκέψη με το γεγονός, τη θέληση με το αντικείμενό της, το υποκειμενικό και με το αντικειμενικό, τον αέρα με το πρακτικό, και μια μέρα βρίσκεσαι μέσα στη ζωή που ονειρεύτηκες.
Τα εργαλεία σου η δημιουργική φαντασία, το όραμα, η θέληση, αστάθμητος παράγων η συγκυρία κι η τύχη. Κάθεσαι σαν εργάτης, σαν μυρμήγκι, και προβάρεις τη ζωή σου στον νου σου σαν μια ταινία, η φαντασία σου καθίσταται τόσο ζωηρή, που τα αισθήματα που σου ανεβάζει είναι τόσο αληθινά όσο και τα πραγματικά. Και το κάνεις μέχρι τα αισθήματα που σου ανεβάζει η φαντασία σου να είναι αληθινά, κι είναι κάπως παράδοξο, αλλά αν τα αισθήματα που σου ανεβάζει η φαντασία σου είναι αληθινά... τότε ακριβώς ζεις στην πραγματικότητα. Ενώ όσο διαχωρίζεις τα αισθήματα της φαντασίας από κάποια άλλα που τα λες αλήθεια σου... ζεις απλώς σε έναν διχασμό ανάμεσα πραγματικού και φανταστικού, που ούτε το ένα ούτε το άλλο είναι αλήθεια. Είναι ακόμα που περπατάς στη γέφυρα. Αν περπατήσεις όλη τη γέφυρα, η φαντασία σου είναι πραγματική κι η πραγματικότητα φανταστική. Όμως λες το ένα το άλλο, και πας απ’ το ένα στο άλλο, αν δεν λες το ένα το άλλο αυτά γίνονται ένα.

Δημιουργείς τη ζωή σου στο εργαστήριο, στην αποθήκη, συμβάλει βέβαια κι ο πόθος σου, έχει κι άλλα εργαλεία, όπως η ευχή σου, όπως η λαχτάρα σου, όμως από κει που κυρίως παίρνεις υλικό, είναι από μια στοίβα χύμα παρελθόν. Είναι παγίδα αυτό, το παρελθόν σου βάζει στο χέρι αισθήματα αναγκαστικά, θέλει να σου φτιάξει μια ζωή αντίθετη της ζήσεις του, σου τονίζει κάποια για σημαντικά μόνο επειδή του έχουν μείνει απωθημένα και σε πλανεύει. Επειδή το παρελθόν είναι ένας κοπανιστός αέρας που αποστολή του είναι να πάρει σχήμα από τις πράξεις σου, όμως θέλει να πάρει σχήμα από τις πράξεις σου, μόνο για να μπορέσεις να το αναγνωρίσεις και να πεις: απεταξάμην το σατανά! Δεν υπάρχει άλλος σατανάς εκτός από το ανθρώπινο παρελθόν. Επειδή οι συμβουλές του, είναι ηχηρές, αλλά πάντα με λάθος κίνητρο και πολλές φορές απ’ τα μάτια σου σκεπασμένο. Επειδή το παρελθόν είναι μέσα στον άνθρωπο μια φωτιά, η φωτιά της κολάσεως, και καθώς ο άνθρωπος παλεύει να ξεφύγει, τον συμβουλεύει πήγαινε εκεί, πήγαινε εδώ, κάνε εκείνο, κάνε αυτό. Όμως το παρελθόν μέσα στον άνθρωπο δουλεύει για τον εαυτό του, με κύριο γνώμονα να μην το ξεχάσεις και να μην απαλλαγείς απ’ αυτό, δεν θέλει να το χάσεις, δεν θέλει να χαθεί, και θα σου φτιάξει έναν κύκλο πλάνης στη ζωή, για να φτάσεις πάλι να πέσεις στην σκληρή αγκαλιά του.

Γι’ αυτό βάλε βαθιά το μαχαίρι, η θέληση μπορεί να ανεβάσει ναυαγισμένα καράβια απ’ το βυθό και να τα φέρει, με λίγο κλάμα, ως τα μάτια σου. Μην υπακούς στις σειρήνες του παρελθόντος, η ζωή που χρειάζεσαι είναι χωρίς παρελθόν, χρειάζεσαι μια ανοιχτή και διευκρινισμένη ζωή, χρειάζεσαι να βρεθείς στο χάος και να την ορίσεις εκ θεμελίων κι απ’ την αρχή. Να φτιάξεις έννοιες για όλα τα πράγματα απ’ το λευκό κι η εμπειρία σου να γίνει αεράκι. Γιατί ο βούρκος μιλά πολύ και ψεύδεται, όμως η καθαρή θάλασσα μόνο ψιθυρίζει και λέει την αλήθεια. Συμβουλάτορες πολλούς κρύβει ένας βάλτος, όμως ψεύτες και συκοφάντες, εσύ σημάδεψε τη χαρά σου, εκεί που είναι η χαρά σου εκεί υπάρχεις αληθινά.

Το παρελθόν μέσα σου είναι ύπουλο και συμβουλάτορας κυκλικός, που υποστηρίζει πως θέλει το καλό σου. Ψεύδεται! Όταν θα μπορείς να πεις γεια χαρά σου παρελθόν... θα έχεις μάθει να δέχεσαι τον προσανατολισμό και το δρόμο της ζωής σου, την κατεύθυνσή της, απ’ την καθαρή και αλάνθαστη καθοδήγηση, θα είσαι τότε κάτοχος εμπιστοσύνης και θα έχεις πάρει την οδό την ευθεία. Γιατί εκεί που αισθάνεσαι παρελθόν και η φωνή του ανακατωμένα και πειθήνια και πολλές φορές σκληρή σε φτάνει... στο χώρο του μέσα θα πέσει η φωνή του όρθιου αγγέλου που ζει στην κατακόρυφη υψωμένη θάλασσα, και θα ξέρεις τότε απ’ την καρδιά σου καθαρά πάντα τί να κάνεις, κι ό,τι τότε κάνεις θα το κάνεις και θα τελειώνει εκεί που το κάνεις. Γιατί τότε, αρχή και τέλος των πραγμάτων θα έχουν συναντηθεί έξω απ’ το χρόνο, σε πράξη μια και καθοριστική, κι αυτό που έλεγες δεύτερη σκέψη ή κάτι να πάρω πίσω, απ’ την ύπαρξή σου θα έχει χαθεί οριστικά. Τότε θα είσαι σταθερός και θα γνωρίσεις τη σταθερή ζωή, τη ζωή χωρίς σκαμπανεβάσματα, γιατί δεν θα μπορείς ούτε να πέσεις ούτε να υψωθείς αλλά θα αιωρείσαι.

Το παρελθόν μέσα στον άνθρωπο είναι η υποσυνείδητη κατάρα του. Αν θέλεις να δώσεις μια απάντηση από τι πάσχει ο κόσμος μας… η απάντηση είναι πάσχει από παρελθόν, τόσο συλλογικό όσο και ατομικό.

Βασικά, όταν λέμε πάσχω, στην έννοια πάσχω, μία μόνο έννοια ταιριάζει και συνεχίζει, η έννοια παρελθόν. Θα μπορούσε να γίνει απλή η γλώσσα μας αν τη μιλούσαμε σωστά. Θα μπορούσαμε να λέμε στην καθημερινότητά μας, τι έχεις σήμερα; Κι η απάντηση να ήταν, δεν είμαι καλά, έχω παρελθόν. Στις ερωτήσεις γιατί είσαι έτσι; τι σου συμβαίνει; κ.λ.π. η απάντηση θα μπορούσε να ήταν πάντα ίδια: έχω παρελθόν! Και να τα λέει όλα. Γιατί όλα τα πάσχω του ανθρώπου… είναι απλά το παρελθόν του που το χωρίζει σε μερίδες πάσχω.

Το παρελθόν μέσα στον άνθρωπο παίρνει τη θέση του θεού, είναι ο αόρατος σκηνοθέτης πίσω απ’ την κουρτίνα, που κινεί τα νήματα της ζωής του, και τον καθιστά άβουλη μαριονέτα, όσο για την επιλογή που αισθάνεται να έχει ο άνθρωπος και την ελεύθερη βούληση… αυτά είναι παραμύθια για μικρά παιδιά. Για να έχεις πραγματικά ελεύθερη βούληση κι επιλογή και να είσαι κυρίαρχος την ζωή σου και πραγματικά εσύ να αποφασίζεις… θα πρέπει να κατέβεις και να περάσεις πίσω απ’ την κουρτίνα, να γνωρίσεις τον αληθινό σκηνοθέτη που κρύβεται εκεί. Να σου μιλήσει, να Του μιλήσεις, και τότε η ελεύθερή σου βούληση και η επιλογή σου, γίνεται μαζί Του συμμαχία και συμφωνία.


24 Απριλίου 2018

Διαθλάσεις φωτός







Είσαι το φως, δεν χρειάζεται να ανησυχείς. Μη χαμηλώνεις τη λάμψη σου, μη μειώνεις την ακτινοβολία σου, μόνο εσύ μπορείς να το κάνεις, και το αντίστροφο δεν χρειάζεται να το κάνεις, χρειάζεται να το επιτρέψεις στον εαυτό σου. Είσαι το φως, χρειάζεται απλώς να το αφήσεις να λάμψει. Μην κατηγορείσαι μην έχεις ενοχές γι' αυτό, το φως για να βρεθεί οφείλει να χαθεί. Είναι λαβύρινθος ο δρόμος του, όλος μέσα στο ανθρώπινο μυαλό. Όμως είσαι το φως, δεν είσαι το κύτταρο, είσαι το κύτταρο μέσα, τι μπορείς να πάθεις; τι μπορεί να σου συμβεί; Τίποτα απολύτως. Είσαι το φως και μπορείς να αισθάνεσαι ως φως, είναι υπέροχο αυτό, όχι μόνο να το ξέρεις αλλά και να το αισθάνεσαι.

Είσαι το φως, μέσα σου υπάρχει μια ολόχρυση ακτινοβολία, είναι η αγάπη, αυτή μπορεί να σε γιατρέψει ολότελα, μπορεί να γιατρέψει το σώμα σου, μπορεί να γιατρέψει το μυαλό σου, μπορεί να γιατρέψει τα αισθήματα και την ψυχή σου.
Όπως είσαι το φως με τον ίδιο τρόπο είσαι και η αγάπη. Όπως μπορείς να νιώθεις ως φως, μπορείς να νιώθεις κι ως αγάπη, όχι να αγαπάς, αλλά να είσαι η αγάπη, γιατί αυτό είσαι, μόνο χάθηκε, μπορεί να βρεθεί. Όχι μόνο μπορεί να βρεθεί, χρειάζεται να βρεθεί, όχι μόνο χρειάζεται αλλά επείγει να βρεθεί. Μια μέρα ως αγάπη ισοδυναμεί με τρεις ζωές κατά τα άλλα των ανθρώπων χαρισάμενες.

Είσαι το φως, αυτό πρέπει να σου γίνει όχι μόνο συνείδηση, όχι μόνο αίσθηση, αλλά και δέρμα και κόκαλο. Γιατί; γιατί πρέπει να γίνεις αυτό που είσαι, γιατί αν δεν γίνεις αυτό που είσαι, είσαι κάτι που θέλει και χρειάζεται να γίνει αυτό που είναι.

Είσαι το φως, και το σώμα, η φυσιολογία σου, σού φανερώνει έξω έναν κόσμο όμοιό σου, που ξεχνάς και τον νομίζεις αληθινό. Και είναι αληθινός, πάντα μέσα από την ποιότητα των αισθημάτων σου, όμως για να είναι υπέροχος χρειάζεται να νιώθεις υπέροχα, και για να είναι μαύρος χρειάζεται τη μαυρίλα σου. Και για να είναι φωτεινός χρειάζεται το φως σου.

Αν γίνεις πνεύμα τότε ο κόσμος είναι πνευματικός, τα δέντρα είναι πνευματικά, τα ζώα είναι πνευματικά, τα έπιπλα είναι ζωντανά, μπορεί να νιώσεις τότε, πως τα έπιπλα έχουν αγάπη. Αυτός ο κόσμος δεν είναι νεκρός, μόνο οι ανθρώπινη ψυχή μπορεί να τον νεκρώσει μέσα από τις νεκρές αισθήσεις της.

Ξέρω πως έχεις άγχη πολλά και στεναχώριες πολλές, όμως είσαι ύπαρξη, είσαι ον, είσαι πλάσμα, και στο βάθος των ματιών σου, στο βάθος του σώματός σου, υπάρχει μια ουσία, όχι μόνο υπάρχει αυτή η ουσία αλλά είσαι αυτή η ουσία.

Είναι τρομαχτικός ο δρόμος του ακροβάτη και γεμάτος ιλίγγους. Σε όλο το μονοπάτι καιροφυλακτεί μια οδυνηρή πτώση, ένας διαρκής πυρετός του ύψους και του βάθους, αμόνι σφυρί τα εργαλεία σου, μοναχικότητα, μοναξιά, οι αγαπημένες σου φίλες. Ίσως εκδιωχθείς απ’ τον κόσμο, ίσως απομονωθείς, όμως η ζωή είναι δικιά σου, σου ανήκει, και χρειάζεται να δώσεις για μια φορά στον εαυτό σου, την ευκαιρία να τη ζήσει ολοκληρωτικά κι απόλυτα, σύμφωνα με τον δικό του νόμο. Αν δεν δώσεις την ευκαιρία στον εαυτό σου να ζήσει όπως αισθάνεται… δεν θα σου το συγχωρήσει ποτέ, και η σκληράδα που θα σου δείξει θα γυρίσει στους άλλους.

Υπάρχει ένα λουλούδι μέσα σου, αν δεν το ξεσκεπάσεις και δεν το χουχουλιάσεις με τη ζεστασιά και τη θαλπωρή σου να ανθίσει… θα γυρίσει και θα σε κατασπαράξει. Είναι το πιο όμορφο λουλούδι, όμως η συμπεριφορά σου μπορεί να το φτιάξει σαρκοβόρο.

Θα έχεις ακούσει φαντάζομαι γι’ ανθρώπους που πίνουν αίμα.

Αυτό το λουλούδι, έχει τόση ενέργεια δικιά του, που μπορεί να φωτίσει μια πόλη, όμως αν χάσει την ενέργειά του, γίνεται ενεργειακός βρικόλακας.

Είσαι το φως, έχεις μέσα σου ένα ισχυρό μερίδιο της ηλιακής ενέργειας. Με αυτή την ενέργεια που δικαιωματικά σου ανήκει μπορείς να πετάς. Κι όταν η ενέργεια χαμηλώνει κατεβαίνει να αντλήσει τόνους φρέσκιας ενέργειας, κι αν δεν εμποδίζεις αυτή τη ροή, ο ήλιος δεν σε χάνει ποτέ απ’ τα μάτια του. Μα αν σταθείς ανάμεσα στον εαυτό σου και τον ήλιο, οι δύο ήλιοι δεν βλέπονται, και σκιές γεμίζεις και φόβο.

Είναι ο ήλιος, ο ήλιος σου, και συχνά εσύ μπαίνεις ενδιάμεσα, ενώ, δεν είναι η θέση σου εκεί. Η πραγματική αληθινή θέση που έχεις στον εαυτό σου, είναι μερικά μέτρα πάνω απ’ το κεφάλι σου, δεν είναι μέσα στο κεφάλι σου αλλά πάνω απ’ το κεφάλι σου. Αν πάρεις θέση μέσα στο κεφάλι σου, τότε ο κόσμος γίνεται κατά του κεφαλιού σου. 




22 Απριλίου 2018

Το Αφράτο Μαξιλάρι




 Οι σκέψεις μας καμιά φορά χρειάζονται ένα ωραίο αφράτο μαξιλάρι
που καθώς θα χτυπούν πάνω του δεν θα σηκώνουν σκόνη
και δεν θα επιστρέφουν σ’ εμάς ακόμα πιο επιθετικές·
Μόνο, στο αφράτο μαξιλάρι μέσα του να βουλιάζουν
χρειάζονται έναν άνετο χώρο αποδοχής
κάποιον να μην μας τις πετάει γοργά πίσω
ούτε να τις κρατάει και να τον πνίγουν·
απλά καμιά φορά οι σκέψεις μας χρειάζονται έναν άνθρωπο ανοιχτό και σιωπηλό
να περνούν από μέσα του, να τον διασχίζουν
έτσι κι εμείς να ανακουφιζόμαστε κι εκείνον να μην τον πληγώνουμε
ένα αφράτο μαξιλάρι, μια καρδιά από πούπουλα·
Ο έρωτας το κάνει, η αγάπη το κάνει
έχω αδειάσει σε αλλοτινά χρόνια την πονεμένη και πικραμένη καρδιά μου σε άλλη καρδιά, χωρίς να δημιουργήσω την παραμικρή ενόχληση, χωρίς να δημιουργήσω το παραμικρό κύμα σε εκείνη, έτσι, επειδή υπήρχε ανάμεσά μας το κάτι το ανεξήγητο, κι έλεγα συχνά, μήπως σε κουράζω με τα λόγια μου; μα μου απαντούσε, σε παρακαλώ μη σταματάς, κι η πικραμένη μου καρδιά, έξυνε μέσα στην άλλη καρδιά απόλαυση.
Οι σκέψεις μας καμιά φορά χρειάζονται ένα ωραίο αφράτο μαξιλάρι, έναν χώρο υποδοχής, το κάνει ο έρωτας, το κάνει η αγάπη, δεν ξέρω πως, όμως το κάνει.
Αν δεν υπάρχει ο έρωτας, αν δεν υπάρχει αγάπη, η επικοινωνία βγάζει νύχια, όμως αν υπάρχει έρωτας, αν υπάρχει αγάπη, ακόμα κι οι πληγωμένες καρδιές δεν πληγώνουν η μία την άλλη, σέβονται· κάτω απ’ τη θέληση συμβαίνουν όλα τα μυστήρια.
Οι καρδιές έχουν τη δικιά τους γλώσσα, κι αν νιώσουν φτάνει στα χείλη τους, ακόμα και σε σφραγισμένα χείλη, γιατί το ερωτικό φιλί, κάνει τα σφραγισμένα χείλη δυό ανθισμένες μπουκαμβίλιες, κι ο έρωτας κάνει το σώμα ένα λιβάδι με παπαρούνες, γιατί οι καρδιές, ακόμα και καμία έκφραση να μην φανερώνει το πρόσωπο, μέσα μας μπορούν να χορεύουν.

Δεύτερη μυστική ζωή κάτω απ’ τη ζωή μας διαδραματίζεται, αυτή τη δεύτερη είναι που βλέπει ολοκάθαρα ο θεός κι αποφασίζει για τη μοίρα μας. Αν είναι οι κρυφές σου σκέψεις ομορφότερες απ’ τις φανερές σου...
τότε παιδάκι μου, άγγελοι τις νύχτες σου τραγουδούν, κι ο θεός από σένα μυστικά δεν έχει.

Αρκεί να είναι οι κρυφές σου σκέψεις ομορφότερες απ’ τις φανερές, κι η ζωή σου θα είναι ομορφότερη απ’ όσο δείχνει.
Όμως ο ίδιος κανόνας κι αντίθετα ισχύει.

Θέλω να πω, αν κάνεις όμορφες φανερές σκέψεις, αλλά οι κρυφές σου άσχημες είναι…
αυτές τις δεύτερες ως μόνη πραγματικότητα κι αλήθεια της ζωής σου στις καταλογίζει το σύμπαν. 

Άκουσα καλά; είπες θέλεις να ξεφύγεις; δεν έχει παιδάκι μου έξω απ΄το σύμπαν να πας. 
Η πληρωμή των πράξεών μας ενσωματωμένη σ' εμάς είναι.

Η Δίψα

Δεν ξέρω καλή μου, δεν ξέρω, αλλάζω βαθιά Περπατώ πλέον πάνω σε τριγμούς σταφυλιών Νέοι κόσμοι μου αποκαλύπτονται διαρ...