Ο μέσα Απρίλης





Κάποιοι λένε πως ο Μάρτης κρύβει μέσα του όλες τις εποχές, και το κάνει. Στις μέρες του είναι σαν να γίνεται ένα ξεκαθάρισμα εποχών, σαν να παίρνονται αποφάσεις ποια γραμμή τελικά θα ακολουθήσει ο καιρός· υπάρχει ακόμα στα έγκατα του Μάρτη χειμώνας, που δεν φτάνει στη συνείδησή του, κι άλλοτε ξεμυτίζει καλοκαίρι.

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο αλλάζει κι η εποχή στον άνθρωπο, μπορεί να υπάρξει μια μέρα χαράς, αλόγιστης χαράς, υπερβολικής, σαν την υπερβολική ζέστη μερικές μέρες του Μάρτη. Και σε ξεγελά η ίδια σου η διάθεση, λες, τον πέρασα τον χειμώνα, κι ίσως λες επιτέλους και με ανακούφιση, την άδειασα τη θλίψη μου και μού τελείωσε ο πόνος.

Όμως βαθύς ο καιρός, βαθύ το υποσυνείδητο, κι ο ήλιος πολλές φορές μέσα του, κολυμπά μέσα στην ίδια του τη σκιά. Όμως η ψυχή έχει τη δικιά της εφαρμογή εις τας χείρας, χρειάζεται να αφομοιώνει κανείς τις αλλαγές που του συμβαίνουν, να τις κάνει κτήμα του. Αθέατες είναι οι εσωτερικές αλλαγές, όμως το έδαφος που κάθε φορά η διάθεση κερδίζει το ενσωματώνει σε αλήθεια· αυτό δεν χάνεται ποτέ, γίνεται η νέα σου πραγματικότητα.

Όμως αυτόματα, παρόλο το κερδισμένο έδαφος, σε απασχολεί το έδαφος που έχεις ακόμα να προχωρήσεις και να κερδίσεις, δεν σε απασχολεί το ξέφωτο που άνοιξες μέσα στο δάσος, αυτό κατοχυρώθηκε αυτόματα στην συνείδηση, σε απασχολεί όμως το δάσος που απομένει ακόμα να ξεχερσώσεις. Και δεν σε απασχολεί όσος λύκος κατάφερες να ημερέψεις, αλλά εκείνο το κομμάτι του που ακόμα σε δαγκώνει, όσο μικρό κι αν είναι.

Για να ‘ρθει η ήλιος βασιλιάς. Για να μπορέσεις να πνιγείς μέσα στο ίδιο σου το θέρος, αν όχι να καείς απ’ το θέρος σου. Μια ανατολή ο άνθρωπος που έχει την κορφή της, και μια δύση που έχει επίσης, την αντίστροφη κορυφή της. Όμως ο περισσότερος καιρός περνά ανάμεσα σε δύση κι ανατολή.

Ο τέλειος κύκλος, θα ήταν να επιτρέψεις στον εαυτό σου, να γευτεί τη δύση του στο έπακρο, να την ξεζουμίσει, κι ύστερα η ανατολή σου σε φτάνει μέσα από τις υπόγειες κατακόμβες και τις σπηλιές σου, ένας ήλιος ατάραχος, που δεν τον ανεβάζεις πια σαν ναυάγιο στη συνείδησή σου, αλλά έρχεται ορμητικός από μέσα σου και σε κατακλύζει, διαγράφει τις σκιές στην άσπονδη μνήμη, σαν ξιφομάχος πολεμιστής με περίσσια τέχνη.

Έχει λοιπόν και η ψυχή τον Απρίλη της, που θα έλεγες πως είναι ο προσανατολισμός της, αν πάλεψες το χειμώνα, αν νίκησες θηρία στα σπλάχνα σου, κάποτε θα υποχωρήσουν οι χίμαιρες, και θα αναδυθείς μέσα από τις σπηλιές σου με νέα αγέρωχη ελαφρότητα. Νέος χωρίς ηλικία.

Τίποτα. Χρωστάς στον εαυτό σου απλώς μια πλήρης κάθαρση, μια καθαρότητα της καρδιάς, μια καθολική αγνότητα, και σου ζητά πίσω την παιδική του αγιοσύνη. Του χρωστάς ένα πλήρη κύκλο ευημερίας κι ανάτασης, χρωστάς στο αξόδευτο δέος σου και στην ίδια σου την έκσταση. Χρωστάς στη σκέψη σου έναν ολοστρόγγυλο κύκλο. Χρωστάς στον νου σου τη θεία ένωση, να ενωθείς ξανά με το θεό, κι από κει ψηλά, με μια βουτιά στο αχανές μετά, υπέροχα να πεθάνεις. 



Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Η Μαθητεία

Οι Μπλε Άνθρωποι