Ο Ιππέας και το Άλογο







Κάποιες φορές ιππεύω μια σκέψη, πολλές φορές μια άστατη σκέψη, για λίγο ξεχνιέμαι κι αισθάνομαι πως είμαι η σκέψη που ίππευσα, η ψυχή μου σφίγγεται, το νιώθω πως μικραίνω. Όμως δεν είμαι η σκέψη, είπε ο ιππέας, είμαι κάθε φορά ο αναβάτης μιας σκέψης. Έχω εκπαιδευτεί αρκετά, το γνωρίζω πλέον καλά, δεν πηγαίνω ποτέ αρκετά μακριά ως ιππέας μιας σκέψης, σύντομα συνειδητοποιώ πως δεν αισθάνομαι καλά, ίππευσα πάλι μια κακότροπη σκέψη· αρκεί να το συνειδητοποιήσω και ξεκαβαλικεύω το άλογο, τραβώ λίγο το χαλινάρι του και πηδώ στον τόπο των πεποιθήσεων. 

Πολλές φορές η σκέψη έχει πάρει φόρα και καλπάζει άγρια, το κάνει, λες με έναν τρόπο, ώστε να μην επιτρέψει να υπάρξει το κενό της συνειδητοποίησης, όμως με τον καιρό έχω εκπαιδευτεί να είμαι η καθαρή επίγνωση, έχω εκπαιδευτεί να κρατώ στο χέρι το χαλινάρι.  Αν η σκέψη έχει αρχίσει να τρέχει, με την επίγνωση τη σταματώ αργά, σαν να της βάζω ένα είδους φρένο· πηδώ απ’ το άλογο τότε και βρίσκομαι στο απόλυτο κενό, στη σιωπή, στο αγαπημένο χάος.

Ο άστατος νους, αμέσως, δοκιμάζει να ιππεύσει μια άλλη σκέψη, όμως τον έχω πιάσει επ αυτοφώρω πολλές φορές να το κάνει και διαρκώς με κρυφοκοιτάζει να δει αν είμαι παρών, λιγάκι να ξεχαστώ κι αμέσως καβαλικεύει μια σκέψη. Φλερτάρει με τις σκέψεις, ερωτοτροπεί μαζί τους, όμως εγώ, αυτό που είμαι, η επίγνωση δηλαδή, έχω μάθει να εστιάζω στην διάθεση κι όχι στη σκέψη, καταλαβαίνω πως ο νους καβαλίκευσε μια σκέψη από την διάθεση που μου παρουσιάζεται.

Κάθε φορά που ο νους μου ιππεύει μια σκέψη η διάθεσή μου χαλά, σκοτεινιάζει, η ψυχή μου συρρικνώνεται και μικραίνει, καμιά σκέψη δεν έχει το μέγεθος και το εύρος της ψυχής μου, σχεδόν όλες τη στεναχωρούν. Ακόμα κι η πιο όμορφη σκέψη, δεν μπορεί να γεννήσει το αίσθημα της πηγαίας ομορφιάς. Δηλαδή αυτό που μπορώ να αισθανθώ από το κέντρισμα και την διαμεσολάβηση μιας σκέψης - το προκληθέν δηλαδή - είναι απείρως μικρότερο από εκείνο που μπορώ να αισθανθώ χωρίς την μεσολάβησή κι επιδίωξή μου.

Τελευταία όμως, έχω ανακαλύψει ένα μικρό – απέραντο ξέφωτο μέσα στο δάσος ( των σκέψεων), από κει πηγάζει μια λαμπερή λαμπερότατη ολόχρυση λάμψη. Αν στρέψω το νου μέσα τη βλέπω μέσα και βαθιά, αν τον στρέψω έξω τη βλέπω έξω και ψηλά. Τη λέω Πατέρα, πηγή, αλλά και με άλλα ονόματα, όπως αγάπη.

Είναι κάτι παρά πολύ λαμπερό, εκτυφλωτικά λαμπερό και καθαρό, ολόχρυσο, κάτι ατόφιο και γνήσιο. Πολλές φορές, ανάλογα με τη σκέψη που έχω καταπιαστεί, δεν αισθάνομαι άξιος αυτής της αγάπης κι αισθάνομαι περίεργα αισθήματα, που κυρίως τα έχω βαπτίσει αδυναμίες.
Ξέρω πως σε αυτά, δεν αναλογεί η μεγάλη αγάπη της λάμψης. Όμως κάποιες φορές, καταφέρνω κι αισθάνομαι, με τον τρόπο που αισθάνεται η λάμψη για τον αγώνα μου.

Είναι σαν να βρίσκομαι στη λάμψη κι έτσι έχω την αισθαντική γνώμη της λάμψης, για όσα συμβαίνουν στην όχθη που είμαι. Θέλω να πω, με κάποιο τρόπο, μπορώ να σκεφτώ και από εκεί προς τα εδώ, χωρίς όμως να είμαι το εκεί αλλά το εδώ. Να πω πως μου μιλά, αν το κάνει το κάνει αισθαντικά, τον μηχανισμό δεν τον γνωρίζω, όμως έχει έναν  τρόπο να μου μιλά το καθαρό, που σε αυτό κατευθύνομαι, στο ακάθαρτο που είμαι. Μάλιστα, το να γνωρίζω πως σε εμένα υπάρχουν κηλίδες και σκιές, είναι προνόμιο, η γνώση των αδυναμιών μου είναι προνόμιό μου.

Από την άλλη πλευρά, όταν μιλά Εκείνο που στη σιωπή μιλά, λέει πως εκεί που εδρεύει, δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος και καμία ανησυχία, μάλιστα, η επαφή μαζί Του, είναι σαν επαφή με ένα απέραντο ολόχρυσο χαμόγελο. Η απεραντοσύνη τότε, της αγάπη του Πατέρα (ή όπως αλλιώς θέλει πέστο) με αφήνει πάντα κατάπληκτο.

 Εκείνος ξέρει, πως όλα αυτά τα μικρά, διάφορα, κλειστά, δαγκωτά, μυωπικά, πραγματάκια που αισθάνομαι σε σχέση με τον εαυτό μου και τη ζωή μου… δεν είναι τίποτα άλλο από σκέψεις, που για λίγο τις ιππεύω, κι έχω πάντα λίγο χρόνο κακής συντροφιάς μαζί τους, που τον βιώνω ως μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια, επειδή ταυτίζομαι μαζί τους. Μέχρι να ανοιγοκλείσω τα βλέφαρα, μετά συνειδητοποιώ τη θέση μου στον εαυτό μου ως επίγνωση, και πως μια σκέψη πάλι άθελά μου ακολούθησα και μου αμαύρωσε τη διάθεση και ξεκαβαλικεύω. Όλο αυτό, το θεωρητικά κατ εμέ αληθές,  που πολλές φορές και ενοχή μου φέρνει… Εκείνος το ξέρει, πως είναι μόνο ένα μου βάσανο που μαζί του από συνήθεια καταπιάνομαι. Και πως η στέρηση αυτού του βασάνου, θα με έριχνε κατακόρυφα μέσα στην Αγκαλιά του και στην πηγή του φωτός. Καταλαβαίνει λοιπόν την πάσα αδυναμία μου και πάντα με συγχωρεί, τότε ακριβώς έχω την αίσθηση του εγώ ως μικρός, και τους Εκείνου ως μεγάλος.

Δεν μπορείς να το καταλάβεις, ούτε να το σκεφτείς, ούτε να το διανοηθείς, ούτε να το φανταστείς και να το νιώσεις από απόσταση. Είναι βίωμα και εμπειρία, καμία γνώση δεν μπορεί να το πλησιάσει.

Η αίσθηση είναι, πως ότι ονομάζουμε θεό, είναι ένα ενεργειακό αίσθημα ολόχρυση αγάπης και τίποτα εκτός αυτού άλλο. Όλα τα λόγια, όλες οι πεποιθήσεις προέρχονται από την κίνηση του νου. Απ’ αυτό το ολόχρυσο κέντρο περνάς, αλλά δεν μπορείς να σταθείς για πάντα εκεί ζωντανός. Περνάς και φεύγεις, την κίνηση του περνώ και φεύγω την ονομάζουμε ζωή.

Κάποτε ιππεύεις μία σκέψη, μετά άλλη μία, κι ύστερα άλλη κι απομακρύνεσαι. Μαθαίνεις να λες, αυτό το βάδισμα μέσα στο νου και τα αισθήματα που προκαλεί, ζωή. Μάλιστα το λες προσωπική ζωή κι ίσως το λες ευθύνη μου. Μα κάποτε ξεμαθαίνεις να πιστεύεις στις σκέψεις σου και δεν ξεμακραίνεις πολύ, γιατί πλησίασες την αισθαντικότητά σου κι αυτή σου έγινε τώρα οδηγός. Ο νους αποκτά άμεση πρόσβαση στο αίσθημα κι αγνοεί τις σκέψεις, τις παραμερίζει. Τότε δεν υπάρχει αισθαντικότητα Από τη σκέψη, υπάρχει αισθαντικότητα.  Τότε δεν λες ζωή μου, λες ζωή, και δεν λες αγάπη μου, λες αγάπη, και δεν λες δικό μου, λες είναι, και δεν λες εγώ, λες υπάρχω.

Και μαθαίνεις να μην λες αδύνατον.  

Είμαι ο Ιππέας. Στόχος μου είναι η μέγιστη συνεργασία και συμμαχία με το άλογο, αν είμαι αθλητής μεγάλων αποστάσεων και γυρεύω την καλύτερη επίδοση. Οι άνεμοι ανήκουν στους θεούς.


Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Η Μαθητεία

Οι Μπλε Άνθρωποι