Η Αλήθεια






Και μετά έμπαιναν όλα στη θέση τους
οι άνθρωποι στο σώμα τους
τα μάτια στο κρανίο τους
οι κορφές στα βουνά τους
οι αλεπούδες στις φωλιές τους
οι σκαντζόχοιροι κάτω απ’ τ' αγκάθια τους
το κελάηδημα επέστρεφε στα πουλιά
τα πουλιά στο πέταγμά τους
ο βήχας στους συναχωμένους
οι σκέψεις επέστρεφαν στο στόμα
οι πληγές στις πράξεις των ανθρώπων
και στις συμπεριφορές τους 

Και μετά έμπαιναν όλα στη θέση τους
το παρελθόν πήγαινε ξανά πίσω
το μέλλον μπροστά 
η Κυριακή έπεφτε ξανά Κυριακή
η Δευτέρα Δευτέρα
έγιναν θηλυκές οι γυναίκες
κι αρσενικοί οι άντρες
καλοκαίριαζε μέσα στο καλοκαίρι
και το χειμώνα χειμώνιζε

Επέστρεφαν όλα στην τακτική τους θέση
σαν ένα ρολόι που είχε διαλυθεί
το βράδυ νύχτωνε ξανά
τη μέρα ξημέρωνε
τα παιδιά ήταν ευτυχισμένα
το πάρκο χαμογελαστό
τα δέντρα ήσυχα
οι ανάπηροι ήλπιζαν
προσεύχονταν οι άρρωστοι στα νοσοκομεία
οι γιατροί θεράπευαν
οι στρατιώτες πολεμούσαν

Η ύλη αποκτούσε τη στερεότητά της
ο αιθέρας κυμάτιζε
τα χέρια, μετά από ένα ταξίδι, έρχονταν ξανά
και κολλούσαν στο σώμα
το γαλάζιο ανέβαινε απ’ τη θάλασσα στον ουρανό
τα ψάρια, που για λίγο είχαν πετάξει,  
επέστρεφαν ξανά στη θάλασσα
με βαθιά ανακουφιστική ανάσα

Κι αφού επέστρεφαν όλα στη θέση τους
το βλέμμα επέστρεφε στα μάτια
κι εκείνος στο κέντρο της θάλασσας
πατούσε πια σ’ ένα νησί
που το έπαιρνε μαζί του σε κάθε βήμα.

Η αλήθεια είναι ένα μικρό πουλί που του φιμώνεις το στόμα
όμως είναι κάτι που σου ξεφεύγει
κάτι που τρέχεις να το πιάσεις στα χέρια.


Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αόρατος Νόμος

Γαλάζια Έρημος

Οι Μπλε Άνθρωποι