Τα Μάτια του Ιησού





... Και περιδιαβαίνουμε ανάμεσα σε οικονομικότητα, σχέσεις, θρησκευτικότητα και χάος
και διεκπεραιώνουμε εαυτό, ζωή και θάνατο
και φέρουμε σε πέρας ζωή και θάνατο
και κρατούμε τελικά θάνατο.
Χτίζουμε σώμα, σπίτια, παλάτια, οικονομικές αυτοκρατορίες και καλύβες
και κρατούμε τελικά καλύβες
και πίνουμε νερό, κρασί, ουίσκι και φαρμάκια
κι η σκέψη μας, αν ανεκπαίδευτη είναι, κρατάει τα φαρμάκια
και θυμόμαστε απ’ το σώμα, τη μνήμη, την παιδική ηλικία και πιο πίσω
και κατευθυνόμαστε διαρκώς στο πιο πίσω.
Φτιάχνουμε τη ζωή μαύρη για να τη λευκαίνουμε
και τη φτιάχνουμε λευκή για να μας τη μαυρίζουν
όμως αναζητούμε τα χρώματα
κι έχουμε για παρηγοριά μουσική κι αγκαλιά
κι όποτε μας προδίδει το ένα πέφτουμε στο άλλο

Κάποιες νύχτες βλέπω μέσα μου δύο μεγάλα καστανά μάτια
είναι του Ιησού. Καστανά! Το τονίζω.
Δυό μάτια μόνο, χωρίς λόγο βυθισμένα στη σιωπή, όμως γεμάτα μυστήριο και μυστικισμό
πως τα κατάφερε στο απόλυτο βάθος μας να εδραιωθεί και να βασιλέψει άγνωστο,
όμως είμαι βέβαιος πως απ’ τα μάτια μας κοιτάζει
κι απ’ τη ζωή μας ζει.
Κι άλλες φορές αισθάνομαι την αισθαντικότητά μου δικιά Του
(με τί αισθάνομαι την αισθαντικότητά μου δεν ξέρω)
όμως είναι σαν να ζει Εκείνος στη θέση μου
- αν μπορεί να σταθεί θέση -
Κι είμαι βέβαιος πως στα μάτια αυτά, αν κοιτάξεις καλύτερα
διακρίνεις και περίγραμμα προσώπου και μορφή
με χαρακτηριστικά κι έκφραση - μέσα στο πηγάδι των αιώνων.
Και δεν είναι αυτό φόβος, ελπίδα, μήτε σωτηρία
είναι μόνο θαύμα και μαγεία
το υπόλοιπο μπορείς εσύ να το πεις και να το αποδώσεις
γιατί αυτό είναι χωρίς λόγο.
Και παρόλο που σαν ξένο βρίσκεται μέσα μας ξένο δεν είναι
και παρόλο που σαν κατάκτηση μοιάζει κατακτητής μας ο Χριστός δεν είναι
και παρόλο που σκλαβιά θα μπορούσες να το πεις
ελευθερία απέραντη είναι
και παρόλο που θα μπορούσες δεν θέλεις να το χάσεις
αλλά να το ξεκαθαρίσεις και να το δεις καθαρότερα
με λεπτότητα χαρακτηριστικών και διευκρίνιση.
Κι είναι τα μάτια Του στο βυθό απλωμένα στη θάλασσα
κι η θάλασσα σχηματίζεσαι κι ανασχηματίζεσαι στα μάτια Του
δυό μάτια που ενυπάρχουν μέσα μας πολλές φορές από εμάς σκεπασμένα, δυό καστανά μάτια σκεπασμένα απ’ τα μάτια μας
που μπορείς πολλές φορές, να τα κοιτάξεις ν' απεικονίζονται σ’ έναν απέναντι τοίχο
κι ενώ μέσα είναι να τα κοιτάξεις απέναντι
όμως με τί τα κοιτάζεις δεν ξέρεις
γιατί είναι με τα μάτια σου που κοιτάζεις τα μάτια σου
κι είναι τα μάτια Του βυθισμένα μέσα στα μάτια σου
έτσι που τα μάτια σου κοιτάζουν μέσα απ’ τα μάτια Του
και τα μάτια Του μέσα απ’ τα μάτια σου
κι είναι όλο αυτό να μη το φοβάσαι αλλά να το ανακαλύπτεις
και να το ζεις ως ένα μυστήριο

Και περιδιαβαίνουμε ανάμεσα σε οικονομικότητα, σχέσεις, θρησκευτικότητα και χάος
και διεκπεραιώνουμε εαυτό, ζωή και θάνατο
και φέρουμε σε πέρας ζωή και θάνατο
και κρατούμε τελικά θάνατο

 Όμως τα μάτια Του γι' άλλα μιλούν,
άλλα λένε.




Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Ο Αρραβώνας της σιωπής

Η Μαθητεία