Το Ατένισμα






 Σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας κάτι απ’ την καρδιά μου. Δηλώνω απλώς τα αυτονόητα, το συνηθίζω τελευταία, γιατί αν δεν ήταν απ’ την καρδιά μου δεν θα ήταν μοίρασμα, θα ήταν απλώς μια γνώμη.
 Θέλω να επιβεβαιώσω, πως εκείνο που λένε, πως όταν είναι έτοιμος ο μαθητής ο δάσκαλος εμφανίζεται... είναι αλήθεια. Μου έχει τύχει πάνω από εκατό φορές ως τώρα, πράγμα που σημαίνει ΔΕΝ μου έχει τύχει. Γιατί, αφού μου "έτυχε" εκατό τοις εκατό... είναι λέω νόμος, είναι κανόνας!
 Τι συμβαίνει; Υπάρχει κάτι μέσα μας που προσπαθεί να μας μιλήσει, δεν τα παρατάει ποτέ, το προσπαθεί και το ξαναπροσπαθεί ως να ακουστεί. Αυτό το κάτι θέλει να μας γίνει γνωστό, θέλει να μας γνωστοποιηθεί, να μας φανερωθεί. Θέλει απλά να πάρει μια μικρή θέση στο μυαλό μας, του ανήκει εκεί μια θέση, ένα μικρό κουτάκι, θα κλείσει ένα μικρό κενό, θα εφαρμόσει μια σκέψη σε ένα μικρό κενό της ψυχής μας, και ένα μικρό κενό της θα γεμίσει με μια σκέψη. Αν ακολουθήσεις αυτό το συλλογισμό φέρνει πληρότητα, ολοκλήρωση.

Είναι νύχτες, που άγνωστες δυνάμεις σε κινητοποιούν να πατήσεις ένα κουμπί, να ανοίξεις ένα βιβλίο, ή να δεις ένα βιντεάκι. Και τότε κάποιος κάτι σου λέει, κι είναι αυτό που ήθελες να ακούσεις, αυτό που χρειάζονταν η ψυχή σου κι εφάρμοσε. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πια, τίποτα άλλο δεν ταίριαζε σε αυτό το μικρό κενό, κι αυτό που ήρθε έγινε κτήμα σου, ήταν δικό σου και πριν το μάθεις.
Όταν είναι έτοιμος ο μαθητής διαπιστώνει παντού δασκάλους, κοπάδια δασκάλων ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια, όταν δεν είναι έτοιμος απλώς τους προσπερνά.

Κάτι με "έτρωγε" νύχτες τώρα, κάτι σκέψεις περίεργες, ανεξιχνίαστες, και καμιά φορά, μέσα στις σκέψεις σαν πελαγοδρομεί ο νους, αισθανόμουν να χάνω την όρασή μου. Εξασθενούσε κι έτεινα να πιστέψω, πως η όρασή μου αδυνατίζει κι ίσως τυφλωθώ. Κανονικά θα έπρεπε να πάω σε έναν γιατρό, όμως μετά διαπίστωσα, πως όταν αυξάνονταν η ζωτικότητα μου, αυξάνονταν κι η ικανότητα της όρασής μου.
Μια νύχτα, σε ένα βιντεάκι άκουγα μια πνευματική δασκάλα, που μιλούσε για το τρίτο μάτι - έλεγε ενδιαφέροντα πράγματα, αλλά εξηγούσε και την σωματική μας όραση, και μέσα στα λόγια της, βρήκα πολλά δικά μου στοιχεία.

Μια μέρα λοιπόν, εκεί που βάδιζα, συνέλαβα τον εαυτό μου να θέλει να δει με έναν νέο τρόπο, τον έπιασα να θέλει να δει με την ψυχή μου, αυτό ήταν κάτι νέο για μένα, δεν το γνώριζα. Όμως τότε, και με τη γνώση που είχα πάρει απ’ τη δασκάλα, είδα με τρόπο διαφορετικό, με τρόπο όρασης εφαρμοσμένο στην ψυχή. Ήταν ένας νέος τρόπος όρασης που προσπαθούσα να τον συνηθίσω, ο τρόπος αυτός, δεν έβλεπε απλώς με τα μάτια μου και τη γνωστή όραση, αλλά έβλεπε απέραντα. Τότε έκανα μια νέα σκέψη και είπα: μόλις γνώρισα το ατένισμα, γιατί αυτή τη στιγμή δεν κοιτάζω απλώς, αλλά ατενίζω. Τότε, διαπίστωσα κάτι ιδιότητες του οφθαλμού, που τις είχα ακούσει από τη δασκάλα και τις εφάρμοζα. Ο Οφθαλμός, μπορούσε να λειτουργήσει σαν τηλεσκοπικός φακός, σαν κινηματογραφικός φακός, μπορούσε να ζουμάρει, να κάνει φόκους. Ήταν απλώς ένα ζήτημα εστίασης και προσοχής το πρόβλημα που αντιμετώπιζα και είχα νομίσει πως ήταν πρόβλημα όρασης. Όμως με τη νέα αυτή γνώση κι εφαρμογή της, εστίασα και συγκέντρωσα την προσοχή μου σε μακρινές αποστάσεις, και με έκπληξη διαπίστωσα νέες ικανότητες του οφθαλμού, λειτουργούσε σαν λέιζερ, διαπίστωσα πως αν χρησιμοποιούσα σωστά την εστίαση και την προσοχή, μπορούσα να δω από εκατόν πενήντα μέτρα, να ανοιγοκλείνει το βλέφαρο στο μάτι ενός περιστεριού. Μπορούσα να δω απ’ το πεζοδρόμιο, μια κουτσουλιά περιστεριού, στην καμινάδα μιας μακρινής πολυκατοικίας. Έμεινα έκπληκτος με την ικανότητα του οφθαλμού μας, είχε την ιδιότητα μέσα από την προσοχή, να παραμερίζει όλο το γύρω περιβάλλον και να εστιάζει σε μια κουκκίδα, ενώ ταυτόχρονα υπήρχε το αίσθημα, πως είσαι εκεί που κοιτάζεις.

Μετά, σκεφτόμουν,  γιατί έχει ο Αετός τέτοια ανυπέρβλητη όραση. Μα δεν έχει σκέψεις το πουλί, σώμα, πνεύμα, προσοχή κι εστίαση, όλα βλέπουν σε ένα μοναδικό σημείο, όλος ο οργανισμός του είναι στραμμένος σε αυτό που κοιτάει. Αν χάριζε η φύση στον Αετό σκέψη... θα του διαμέλιζε την προσοχή σε χίλια σημεία και θα έκανε διαρκώς γκάφες. Με αποσπασμένη προσοχή δεν μπορείς να δεις, κι όταν δεν υπάρχει καμία σκέψη στο μυαλό σου δεν βλέπεις αλλά ατενίζεις. Το ατένισμα, είναι ένα είδος όρασης, όπως το έχω καταλάβει, όπου κοιτάς με τα δύο οργανικά μάτια, εμπλουτισμένα τα ίδια αυτά μάτια, από το τρίτο μάτι στο κέντρο του μετώπου, εμπλουτισμένο από την αισθαντικότητα της ψυχής σου. Και η όραση εμπλουτισμένη με την πλήρη αισθαντικότητα, φτιάχνει τον κόσμο ολοζώντανο και ζωηρό.
Ατενίζω σημαίνει δεν κοιτάζω απλώς, αλλά κοιτάζω απέραντα. Μπορείς να πάρεις με το ατένισμα μια γεύση από το κοίταγμα του Αετού, αν δεν υπάρχει καμία σκέψη στο μυαλό σου, τα μάτια του Αετού και τα μάτια σου δεν διαφέρουν, είναι η ίδια συνείδηση που κοιτάζει, μέσα από τον Αετό και μέσα από σένα.

Μην κοιτάζεις λοιπόν απλώς αλλά να ατενίζεις, είναι φτηνό το κοίταγμα που του έχει αφαιρεθεί το ατένισμα, είναι μιας κίβδηλης δεκάρας όραση.
Αν μάθεις να ατενίζεις, δεν θα δεις ποτέ ξανά τον κόσμο με τα ίδια μάτια. 



Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Η Μαθητεία

Οι Μπλε Άνθρωποι