Μ. Παρασκευή






 Υπάρχει μέσα μου ένα παιδικό αίσθημα συνυφασμένο με τη Μ. Παρασκευή. Είναι ένα αίσθημα βαρύ και βαθύ, που δεν πέρασε πότε απ’ την ανάλυσή μου. Θα μπορούσε να περάσει απ’ την ανάλυσή μου μόνο μια Μ. Παρασκευή, γιατί τέτοια μέρα μου φανερώνεται.
 Είναι μόνο ένα αίσθημα που έχει στο μυαλό μια ριζωμένη σκέψη. Η σκέψη λέει: Σήμερα είναι Μ. Παρασκευή, και το αίσθημα που της αναλογεί παρουσιάζεται.
Τι θα μπορούσε να κάνει η ανάλυση γι’  αυτό; να το εξετάσει.

Ας κατέβουμε λιγάκι λοιπόν παρέα, κι ας ρίξουμε λίγο φως στο αίσθημα αυτό, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για να κρατήσουμε τελικά ως κέρδος αυτής της υπόθεσης, κάποιες αρχές της ψυχανάλυσης, για να εδραιώσουμε τη σκέψη και την πεποίθηση, πως ό,τι μας συμβαίνει, συμβαίνει μόνο μέσα μας.

Υπάρχει λοιπόν μια σκέψη που καθορίζει και παράγει, μια συγκεκριμένη αισθαντικότητα που αφορά αυτή τη μέρα. Ουσιαστικά, παρουσιάζεται ένα αντίστροφο φαινόμενο. Παρουσιάζεται μια τάση του εδραιωμένου αισθήματος να καθορίζει τη σκέψη, και μια τάση της καθορισμένης σκέψης να παρουσιάζει το ανάλογό της αίσθημα. Στην όλη κατάσταση υπάρχει κι ένα τρίτο φαινόμενο, ένας τρίτος παράγοντας, που είναι το φως της γνώσης και της ανάλυσης, που πέφτει ανάμεσα σε αυτό το κλειστό εσωτερικό κύκλωμα, και προσπαθεί να σπάσει το κατεστημένο της συμπεριφοράς.

Ετούτο το μικρό κλειστό εσωτερικό κύκλωμα λειτουργεί αυτόνομα, και παρουσιάζει μια ριζωμένη αλήθεια, πως το αίσθημα που αναλογεί σε τούτη τη μέρα είναι αυτό.  Υπάρχει τόσο στη σκέψη όσο και στην έδρα της ψυχής.

Τι κάνει τώρα η ανάλυση; Βάζει σε τούτο το μικρό εσωτερικό κύκλωμα ένα πρόβλημα, έναν προβληματισμό, τον φυτεύει σαν σπόρο μέσα σ’ αυτή την παραγόμενη διαδικασία, και το αποτέλεσμα είναι, από τούτο το στεγανό, να προκύπτουν πολλά άλλα ενδεχόμενα, τόσο σκέψεις όσο και αισθαντικά ενδεχόμενα, που αφορούν πάντα τη μια αυτή κατάσταση.

Ποιος είναι ο σκοπός; Ο σκοπός είναι να έχεις μια συνειδητή και κατόπιν επεξεργασίας αισθαντικότητα γι’ αυτή τη μέρα, κι όχι μια αισθαντικότητα παραδομένη από την παράδοση. Ο σκοπός δηλαδή είναι η εξεύρεση της αλήθειας. Αν πράγματι αυτό που αισθάνεσαι τη μέρα τούτη, αντιστοιχεί στην καθαρή πίστη και πεποίθησή σου, και δεν το αισθάνεσαι μόνο από καθιερωμένη συνήθεια και επιβολή της παραδόσεως, που στην περίπτωση αυτή γεννά καταπίεση, και αθέλητη ως προς την αλήθεια μας συμπεριφορά. Δηλαδή να σπάσει ένα εν γένει πρέπει να αισθάνομαι έτσι, επειδή αυτό είναι κάτι μεγάλο που με ξεπερνά, κι εγώ μικρός κάτω του, τόσο, που αυτό που αισθάνομαι δεν με αντιπροσωπεύει με όλη την καρδιά μου, αλλά το ανέχομαι.

 Με τον τρόπο αυτό φτάνεις στο γεγονός της σταυρώσεως και εξετάζεις το ζήτημα στη ρίζα του. Ποιος υπήρξε λοιπόν ο Ιησούς; (Πρώτος παράγοντας έρευνας και γνώσης). Τι αντιπροσωπεύει για σένα ο Ιησούς; (Δεύτερος παράγοντας έρευνας και γνώσης). Τι αισθάνεσαι για τον Ιησού; (Τρίτος παράγοντας έρευνας και γνώσης). Κι όλο αυτό αποκομίζει και παράγει το αίσθημα που σε αντιπροσωπεύει γύρω από το φλέγον αυτό ζήτημα.

 Έτσι φτάνουμε στην καθαρή προσωπική αισθαντικότητα γύρω από το ζήτημά Του, και δεν φτιάχνουμε αίσθημα από την πλάνη, ούτε από την κοινωνικότητα, ούτε από την επιβολή της παράδοσης, ούτε από το πρέπει μας, κι απελευθερώνουμε τον εαυτό μας να αισθάνεται, από αιτίες και λόγους που δεν είναι δικά μας και δεν μας αντιπροσωπεύουν.

 Πονάς με τον πόνο του Ιησού σήμερα; Υποφέρεις μαζί Του; Τον νιώθεις; Κατανοείς όσα αντιπροσωπεύει; Σε αντιπροσωπεύουν; Τότε το αίσθημα της Μ. Παρασκευής, σε φτάνει ατόφιο μέσα από την καρδιά του Ιησού, και δρασκελίζει όλες τις χιλιετηρίδες της τυπολατρίας.

 Όχι για κανέναν άλλο λόγο όλο αυτό, αλλά για να είσαι εσύ αληθινός ως προς τα αισθήματά σου, και γιατί η υιοθέτηση αυτής της συνήθειας, της ανάλυσης και της εξέτασης, ρίχνει κυρίως φως, στα σημεία που αισθανόμαστε, όπως αισθανόμαστε, για λόγους και αιτίες που δεν είναι δικά μας και δεν τα γνωρίζουμε. Σ’ εκείνο ακριβώς το συμπαγές αδιαπέραστο σημείο, εδρεύει το σκοτάδι. Δηλαδή εκεί που αεροστεγώς ασφαλισμένα, η σκέψη παράγει αίσθημα και το αίσθημα σκέψη, χωρίς να έχεις εσύ πρόσβαση. Κι αυτό ακριβώς παράγει καταναγκασμό, εξαναγκασμό και καταπίεση.

 Και πέφτουμε απλώς σε μια κοινωνία υποκρισίας και μια αισθαντικότητα διαρκούς αντίρρησης, επειδή δεν είναι καθολική στο νιώθω της. 

 Το ζήτημα δεν είναι να φτάσει το αίσθημα της Μ. Παρασκευής να μην είναι βαρύ. Δεν είναι σκοπός της ανάλυσης και της εξετάσεις να ελαφρύνει το φορτίο της μέρας τούτης. Αλλά είναι να πάρεις λίγο από το αληθινό βάρος του σταυρού κι εσύ στους ώμους σου, και να μην σηκώνεις μόνο, το κούφιο βάρος της παραδόσεως γύρω από την υπόθεση.

Να μην σηκώνεις μόνον βαρύν, βαρύτατον αέρα.
Αλλά να σηκώνεις λίγο από το βάρος της ουσίας. 



Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Ο Αρραβώνας της σιωπής

Η Μαθητεία