Το Μαργαριτάρι






  
Όσο πάει στενεύουν τα περιθώρια
μέσα ρίξεις το βλέμμα έξω το ίδιο γίνεται
μέσα έξω μιας διάθεσης αποτέλεσμα
ούτε το μέσα κρατάει πολύ ούτε το έξω
- άλλοτε ήταν χρόνιο μέσα ή έξω -
όμως τώρα λέπτυνε η πόρτα, έγινε σχεδόν διάφανη
λίγο αεράκι κι ανοίγει, λίγο αεράκι και κλείνει
από πόρτα κουρτίνα έγινε
τούλι έγινε, κάτι σαν νυφικό
- αν ήμουν γυναίκα θα έλεγα περιμένω τον γαμπρό -

Όμως στενεύουν τα περιθώρια
επιφάνεια βάθος ένα πράγμα γίνεται
δεν ξέρω πότε είμαι ψηλά πότε είμαι χαμηλά
πότε πέφτω πότε αναβαίνω
δεν ξέρω πότε είμαι στις κλειστές πότε στις ανοιχτές μου
ούτε ξέρω πότε προσφέρω και πότε δέχομαι
εκεί που κλείνει ο κόσμος εκεί ανοίγει
μάλιστα σαν βλέφαρο ανοιγοκλείνει

Όσο πάει στενεύουν τα περιθώρια
το δεξιά δεν είναι πια τόσο δεξιά
ούτε το αριστερά τόσο αριστερά
το πάνω δεν είναι τόσο ψηλά
και το κάτω δεν είναι τόσο βαθιά
ούτε το έξω είναι τόσο έξω
ούτε το μέσα είναι τόσο μέσα
οι διάφορες εξαλείφονται
γίνομαι ο κόσμος κι ο κόσμος γίνεται εγώ

Πράσινα τα στάχυα
σαν να ξυπνάς από ένα όνειρο
και να προσπαθείς να κρατηθείς ξύπνιος
σαν να βγαίνεις σε μια ονειρεμένη πραγματικότητα
από ένα πραγματικό όνειρο

Υπάρχει σκληρό όστρακο ακόμα γύρω απ’ το μαργαριτάρι
είναι σαν χέρι που κάποτε έκλεισε τα δάχτυλα σε γροθιά
το μαργαριτάρι, α, ναι, το μαργαριτάρι!
κάπου είχα ακούσει γι' αυτό
με αξίωσε η ζωή να το ψάξω

Ίσως αργότερα είμαι έτοιμος για μια πιο ενδελεχείς περιγραφή
μάλλον θ’ αλλάξω την ταυτότητά μου σε επάγγελμα αλιέας
μετά από τόσα μακροβούτια όσο να ΄ναι
μια πείρα στους βυθούς την αποκτάς – και στις φωτιές

Δεν ξέρω τι θ’ακολουθήσει - μα μήπως ήξερα και ποτέ
μένω μόνο στο ότι με αξίωσε η ζωή ν’αναζητήσω το μαργαριτάρι
μεγάλη τιμή μου και μόνο που με αξίωσε
σ’έναν κόσμο, που ζήτημα είναι ένα μικρό ποσοστό
να καταλαβαίνουν για τίπράγμα μιλώ

Κι όμως μιλώ για το μαργαριτάρι
όμως η απόδειξη πως ακόμα το αναζητώ
είναι πως γι' αυτό ακόμα μιλώ

Μεγάλη τιμή που η ζωή με αξίωσε να βουτήξω σε τέτοιους απόκρημνους βυθούς
όμως που αλλού να κρυφτεί ένα μαργαριτάρι?

Το ίδιο το μαργαριτάρι ίσως να μην μου λέει τίποτα
άλλωστε ξέρω πως είναι να κρατάς στα χέρια σου ένα μαργαριτάρι
πριν το χάσω στα χέρια μου το κρατούσα
όμως αν η ζωή μου στερούσε την ευκαιρία να το αναζητήσω…
θαρρετά τ’ ομολογώ, πως θα προτιμούσα την ίδια στιγμή να πέθαινα!
Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Η Μαθητεία

Οι Μπλε Άνθρωποι