Ο Δάσκαλος





Κι ο Χριστός Ανεστήθη. Μυστήριον όμως αληθές. Απίστευτο κι όμως θα μπορούσε να εξηγηθεί με την Ανάταση κι απ’ την ψυχή απευθείας. Γονατίζεις μπροστά σ’ αυτό το γεγονός επειδή το μεγαλειώδες του σε υπερβαίνει, όμως η ψυχή σου είναι που γονατίζει και γονατίζει το σώμα. Γονατίζω σημαίνει χαμηλώνω, εμβαθύνω μέσα μου, αναζητώντας το στοιχείο που με εξυψώνει.  Το κάνω μπροστά σε κάτι μεγάλο αναζητώντας το δικό μου μεγαλείο, δεν μένω εκεί, στο γονάτισμα, αλλά εισχωρώ κάτω απ’ το γονάτισμα, στην δικλείδα του διπλού γυρίσματος, που φέρνει την ταπείνωση ψηλά και χαμηλά την περηφάνια.  
 Κι ούτε μένω σ’ αυτό το γεγονός, αλλά εισχωρώ στο χώρο ανάμεσα στην περηφάνια και την ταπείνωση και περνώ στο καλό πέρα απ’ το καλό και το κακό, και φεύγω για τ’ όμορφο πέρα από τ’ όμορφο και το άσχημο. Πιάνω την ευθεία του απόλυτου ύψους, του χωρίς κρίση δρόμου. Γιατί έτσι λειτουργούν στο βάθος τ' αντίθετα κι απέναντι μάτια. Επειδή το ψηλά χαμηλά είναι και το χαμηλά ψηλότερα.

Λέει κάπου ο Ιησούς, "ο μαθητής δεν μπορεί να είναι ψηλότερα απ’ το δάσκαλό του, όμως αν καταρτισθεί σωστά μπορεί να φτάσει το δάσκαλό του". Και το θέλει, το αναζητά, το λαχταρά ο δάσκαλος να τον φτάσεις, σκοπός της διδασκαλίας του είναι.
Και κάπου αλλού λέει, "εσείς μπορείτε να κάνετε μεγαλύτερα κι ανώτερα έργα απ’ τα δικά Μου. Αν έχετε μέσα σας πίστη όσο ενός κόκκου σιναπιού... θα λέτε το βουνό μετακινήσου κι εκείνο θα σας υπακούει".
Ανθρώπων δυνατότητες προς ανθρώπων θέωση, τις αναγνωρίζει ο δάσκαλος μέσα στον άνθρωπο και περιμένει να τις ασκήσει και να τις εξωτερικεύσει. Περιμένει ν' αναδυθεί ο εκάστοτε θεός μέσα από την κρυπτή του στα εσώτερα του ανθρώπου. Με λίγη (πολύ ) πάλη. Με λίγη (πολύ) κρυφοφανερή αγωνία. Με λίγον (πολύ) οφθαλμοφανές ή κρυφόν Γολγοθά. Με μια φανερότατη ή κρυπτομενη σταύρωση. Με ένα κυνήγι (κυνηγητό) φανερότατων (ή κρυπτών) δαιμόνων. Κατόπιν μιας ανεξέλεγκτης (ή ελεγχόμενης) συμφοράς. Απλώς ύστερα από έναν διωγμό και μια κατασυκοφάντηση και πολλές μικρές απιστίες, εις εαυτόν, εις άλλους,  εις όλους, τους πάντες, εις το απίθανο προνόμιον. Απιστίες εις τα πετούμενα και τις πεταλούδες, απιστίες στ' άνθη και στα μάτια, απιστίες σ' έναν Απρίλη ή μιαν ολόκληρη άνοιξη.

Και εγένετο φως. Ανεστήθη ο Κύριος. Σειρά σου τώρα. Μπορείς; να περάσεις το κατώφλι του θανάτου σίγουρος και με βεβαιότητα; χωρίς αμφιβολία. Και μπορείς να ζήσεις τη ζωή σου χωρίς εστί αμφιβολία, νεκρός και ζωντανός παρών τώρα και για πάντα;
Ανακάλυψε το Νόμο της καρδιάς, ζήσε Με κι από το νόμο απόλυτα.  Ξεπέρασε το δάσκαλό σου, θα χαρεί Εκείνος, δεν ανέβηκε ψηλά για να σε βλέπει χαμηλά, παρέα θέλει, συντροφιά στο ύψος Του. Δεν θέλει να το αποφασίσεις μια για πάντα πως δεν μπορείς να Τον φτάσεις, την προσπάθειά σου θέλει, συγκατατίθεται στον αγώνα σου να Τον πλησιάσεις, τότε νιώθει να έχει εισακουσθεί. Δεν θέλει να τον τοποθετήσεις κάπου ως μια βιτρίνα, εικόνα ή τρόπον τινά υψίστη σημασία, θέλει τη σημασία του να κάνεις πράξη κι έργο σημασίας, δεν θέλει να περάσεις τη ζωή γονατιστός στα πόδια του, τη φιλία σου θέλει, "σας ονομάζω φίλους", είπε. Δεν θέλει να τρεμουλιάζει το στόμα σου κάθε που αναφέρεις το όνομά Του, θέλει στα μάτια να Τον κοιτάζεις, θέλει την παλικαριά σου και τη λεβεντιά σου, θρασύς να κινείσαι και με ισχύ στους κάθετους κι οριζόντιους χώρους του μυστηρίου. Θέλει να διατάζεις τους ανέμους.
 Χωρίς καμία κρίση πορεύσου, από την καρδιά σαν γνωστικό ήρεμο ζώο, πνευματικός ως το κόκαλο, ολόκληρος βλέμμα, ήσυχος ως νερό, δυνατός ως υποψία νίκης θανάτου. Πορεύσου θεός στο ύψος σου και στο γονάτισμά σου θεός. Όλος γαλάζιος κι άσπρος χωρίς παρελθόν. Γεννημένος από πάντα και για πάντα, και το ανάμεσά στα δύο πάντα τίμησε δεόντως με την παρουσία σου. Λυγισμένος διαρκώς ως την πηγή, κι εξυψωμένος διαρκώς Από την πηγή ως πίδακας.

Φτάσε το δάσκαλό σου κι ευλόγησε με τη σειρά σου δασκάλους, έτσι ώστε η επανάληψη να καθιερωθεί. Μην μένεις μόνο στο γονάτισμα, γνώρισε τον μοχλό του, πέρνα κάτω απ’ το γονάτισμα στο απαράμιλλο δέος, κι εκτινάξου να πιάσεις με το χέρι σου το αστέρι.

Ομοίωσε αλλά κράτα τον εαυτό σου. Μοιάσε αλλά μη χάσεις την ακεραιότητά σου. Γίνε όλοι, αλλά όχι χωρίς την ατομικότητά σου. Κι αναστήσου κι εσύ, κατά το παράδειγμά Του, αφού πιστέψεις μέσα από την καρδιά σου…πως Εκείνος Ανεστήθη. 


Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Η Μαθητεία

Οι Μπλε Άνθρωποι