Ο θάνατος ενός θεού





- Κάποτε άκουγα έναν ποιητή σε μια συνέντευξη του, έναν καλό ποιητή κι αναγνωρισμένο.
Έλεγε, πως τελικά - αν μπορεί να ειπωθεί τελικά αυτό – δεν άνοιξε όλα τα κουτάκια του. Μερικά συνειδητά – αν μπορεί να γίνει συνειδητά αυτό – τ' άφησε σε ένα χαμηλό σκοτάδι.
Απόρησα με την ομολογία του, γιατί ήταν σαν να έλεγε, είχα τρόπο να χάσω τον πόνο μου, αλλά δεν το έκανα, είχα τρόπο να χάσω τη θλίψη μου αλλά δεν το έκανα.
Με προβλημάτισε, όμως αργότερα καθώς το συλλογιζόμουν, κατάλαβα τι ήθελε βαθύτερα να πει.
Αυτό που ήθελε να πει, ήταν πως προτίμησε να μη χάσει συνειδητά μερικές αναμνήσεις του, αυτές οι αναμνήσεις ήταν ευτυχίας που είχαν καταλήξει σε τραγωδία και πόνο. Προκειμένου λοιπόν να μην χάσει την ευτυχία τους, κράτησε και τον πόνο τους.
Τι είχε συμβεί; Κάποτε αγαπάς, βαθιά, απόλυτα καθοριστικά έναν άνθρωπο, μια γυναίκα, μια κόρη, μια μάνα. Και μια μέρα σου την παίρνει μακριά σου ο θάνατος. Τι συμβαίνει τότε; Αισθάνεσαι ακριβώς σαν να σου άδειασαν το αίμα μέσα απ΄το σώμα.
- Συνεχίζεις να ζεις.
- Σαν να αφαίρεσαν απ΄την ατμόσφαιρα του πλανήτη το οξυγόνο.
- Συνεχίζεις να ζεις.
- Ακόμα χειρότερα, σαν να σου αφαίρεσαν τα πνευμόνια.
- Συνεχίζεις να ζεις.
- Σου πήρε ο θάνατος την αγάπη κι είναι σαν να σου πήρε το φως απ΄τα μάτια σου.
- Συνεχίζεις να ζεις.
- Ναι, ανάθεμά σε , συνεχίζεις να ζεις!

Σου πήρε ο θάνατος την αγάπη σου και τι σου μένει; μια μεγάλη τρύπα στο κέντρο της καρδιάς σου, μια γούρνα κενό.
- Το γεμίζεις.
- Πως;
- Με ευχάριστες στιγμές ζωής.
- Αλίμονο!

Εκείνος, δεν άφησε, δεν επέτρεψε να φύγει ποτέ η αγάπη του. Την κράτησε πίσω, κρατώντας την ανάμνησή της, και φυσικά, αυτό κράτησε ζωντανό τον πόνο, κι ο πόνος τον κράτησε ζωντανό. Καταλαβαίνεις τώρα;

- Το γνωρίζεις καλά, σου έτυχε;
- Μη ρωτάς τέτοια πράγματα.

- Και ποια είναι η συνέχεια;

- Υπάρχει μια λύση στο πρόβλημα. Το κενό που άφησε ο χωρισμός, γεμίζει μόνο μ' έναν τρόπο.
- Πες ποιος είναι! Μη δειλιάσεις, κάντο ξαφνικά, απότομα, σαν μαχαιριά!
- Το κενό γεμίζει μόνο με απώλεια, ξέρεις τι σημαίνει αυτό;
- Όχι, πες…
- Το κενό γεμίζει μόνο με θεό.

Καταλαβαίνεις τώρα πως μπορεί να γεννηθεί ένας θεός;
- Ήθελα να το πιστεύω πιο απλό.
- Κι όμως δεν είναι. Θα τραβήξεις την απώλεια ως τα άκρα. Ο άνθρωπος αυτός είχε την επιλογή να γίνει θεός, όμως εδώ είναι η θέωσή του: την απαρνήθηκε για χάρη της αγάπης του κι έμεινε άνθρωπος και θνητός. Κράτησε την ανάμνησή της ζωντανή και τον πόνο του σε δημιουργία. Θα έλεγες εκδικήθηκε τον θάνατο. Αυτός, στο βάθος είναι ένας δεύτερος θεός, γιατί αυτός ο άνθρωπος με την πράξη του αυτή θεϊκά φέρθηκε.
Κάποια κουτάκια δύσκολα ανοίγουν, αν πέσει εκεί το φως θα εξαφανίσει κάθε ανάμνηση, και κάθε αίσθημα που την αφορά και προϋπήρξε, θα σκοτώσει το φως κάθε υποδόρια γλύκα, θα νεκρώσει τα κύτταρα κι ο νεκρός σου θα πεθάνει μέσα σου για δεύτερη φορά κι οριστικά. Μυρίζει αυτό ξέρεις πως; Εγκατάλειψη! 

Κάποια κουτάκια, που τα σημάδεψε η αγάπη, δύσκολα ανοίγουν, γιατί αν ανοίξουν θα πηδήξει έξω εκείνη η παλιά αγάπη σαν ξωτικό, και με πήδους θα σε αποχαιρετίσει. Κι είναι το ίδιο σαν να χάνεις ζωή απ΄τη ζωή σου μια ζεστή ανάμνηση. Ιδιαίτερα αν η ανάμνηση αυτή, σου έχει σώσει τη ζωή μερικές παγωμένες νύχτες.

- Ξέρεις.
- Όχι, δεν ξέρω.
Δεν ξέρω.
Δεν ξέρω!


Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Ο Αρραβώνας της σιωπής

Η Μαθητεία