Ο Καθρέφτης






Κάποιες φορές τη νύχτα πέφτει μεγάλη ησυχία
τόση που σαν γράψεις είναι σαν να περπατάς με μεγάλα βήματα μέσα σε ξεραμένο ασβέστη που σηκώνει σκόνη.
Κάποια φορά, μέσα στην απόλυτη σιγαλιά, αισθάνομαι ένας ωραίος νεκρός, "πρέπει να κατέβω στην πόλη" σκέφτομαι τότε, καιρό έζησα ως ερημίτης, τώρα πρέπει ν’ αναζητήσω τους δικούς μου ανθρώπους, σαν τον Ζαρατούστρα πρέπει κι εγώ ν’ αποκτήσω ξανά λαλιά.
Έχω σκεφτεί πάρα πολλά πράγματα τα τελευταία χρόνια, πράγματα δικά μου κι άλλα διαβασμένα που τα κατάλαβα, κι αυτά πάνω στην κουβέντα καμιά φορά φτάνουν στη γλώσσα και ζητούν να με μαρτυρήσουν.
Έζησα καιρό μόνος, εγώ κι ο θεός, τώρα είμαι έτοιμος για έναν τελευταίο χορό και μετά να συναντήσω το δημιουργό μου.
Μα δεν θα κάνω κανενός τη χάρη να φύγω πριν καταγράψω τί είδα, τί γνώρισα και τι κατάλαβα μέσα στην απέραντη μοναξιά μου. Θα ήταν καλό αυτό για πολλούς, όμως εγώ, σαν μάρτυρας θα μιλήσω.
Βγήκα από την κοινωνία των ανθρώπων και τώρα μπαίνω απ’ την πίσω της πόρτα, η κοινωνία δεν με ξέρει, εγώ όμως την ξέρω, έχω περπατήσει αθόρυβα πίσω από τα κλειστά της παραθυρόφυλλα, μπορώ να ταράξω τα νερά της, έχω τη δύναμη. Βέβαια δεν έχω ταλέντο με τους ανθρώπους και μου είναι σχεδόν άγνωστες οι δημόσιες σχέσεις, όμως έχω πολλούς κατάλευκους άσσους στο μανίκι μου, που οι άνθρωποι θαρρούν ξεθώριασαν και δεν μετρούν πια. Γνωρίζω τη φιλία, γνωρίζω τις σχέσεις, καλύτερα από τον καθένα σας, ο θάνατός μου είναι η καθαρή απόδειξη κι αν χρειαστεί θα πεθάνω άλλη μια φορά για τις αξίες μου, θέμα συνήθειας είναι, μα σαν τη γάτα, μετά από κάθε θάνατο λιγότερο πεθαίνω.
Θα μιλήσω και θα πω αυτά που ξέρω, και θα ‘ναι ο λόγος μου σαν ξίφος, γραμματοσειρά και χαστούκι, μα δεν γνωρίζω άλλο τρόπο να μισηθώ και ν’ αγαπηθώ. Κι εγώ τη ζωή μου δεν μπορώ μεσοβέζικα και χλιαρά να τη ζω, η φωνή μου λέει: αν δεν μπορείς να με αγαπήσεις με όλη σου την καρδιά μίσησέ με, όμως ποτέ μια καρδιά δεν μπορεί να μισήσει με όλη της την καρδιά, μπορεί να μισήσει μόνο γιατί ακέραιη δεν είναι.
Όμως σε ανθρώπους τους είδους μου συμβαίνει το εξής: δεν μπορούν γι’ αυτούς να αδιαφορήσουν. Έχω παρακαλέσει τους εχθρούς μου να αδιαφορήσουν για μένα, δεν το κατάφεραν ούτε μια φορά.
Θα πω πυκνά και σημαντικά πράγματα, αλήθειες αδιαμφισβήτητες, θα γράψω ένα βιβλίο γεμάτο γροθιές, που θα σε κοιτάζει παράξενα απ’ τη βιβλιοθήκη σου και με τρόμο κάθε φορά θα το πλησιάζεις. Ένα βιβλίο που κάθε που θα το καις θα γεννά εφτά αντίτυπα. Θα μιλήσω για σένα, τον άνθρωπο, φυλάξου! Θα μετριάσω βέβαια τη φρίκη σου, όμως θα αισθανθείς την ευγένειά μου κοφτερή σαν λεπίδι, και το ρίγος σου, καθώς θα ανεβαίνει από τη σπονδυλική σου στήλη, θα φέρνει μαζί του αναμνήσεις και δάκρυα που ποτέ δεν έκλαψες. Θα μιλήσω για σένα, θα σου ανοίξω όλες τις κρυψώνες, με τέτοια τέχνη, που μόνο σαν είσαι έξω απ’ την κρυψώνα σου θα καταλαβαίνεις πως σε ξεσκέπασα. Φυλάξου, γιατί θα γίνω για μια τραγική σου νύχτα ο καθρέφτης σου, και μέσα στη δυστυχία σου θα με ευγνωμονείς, γιατί εγώ μπορώ να σηκώσω τη δυστυχία σου στο μικρό μου δάχτυλο και το αβάσταχτό σου σαν πούπουλο.
Φυλάξου, γιατί θα γράψω ένα βιβλίο με το δικό σου αίμα. Και θα το γράψω παίρνοντας εικόνες απ’ τα μάτια σου! Φυλάξου, ο καθρέφτης θα γυρίσει στο πρόσωπό σου, μάζευε αντοχές! 


Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ο Λίγος

Αόρατος Νόμος

Μια Άδικη Μέρα