Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάϊος, 2018

ανάγκη – η σκοτεινή χορεύτρια

Εικόνα
Βρήκα την ανάγκη βάση σχεδόν κάθε σκέψης, που προκειμένου να καλυφθεί παραποιούσε όλη τη σκέψη. Επειδή η ανάγκη ήταν τόσο βαθιά δεν έφτανες σε αυτήν άμεσα αλλά έκανες κύκλους από πάνω της - σχεδόν μια κάποια δεξιοτεχνία. Είδα την ανάγκη να είναι ζωτική, άμεσα συνυφασμένη με τη ζωή, όμως τρομερά δύσκολο ν’ αναγνωριστεί, την είδα ως σχεδόν το μόνο κίνητρο της ζωής, το πιο σιωπηλό της, να είναι σαν ένα σημείο στο βάθος που απ’ αυτό ξεκινούσε ένα ολόκληρο χταπόδι που έφτανε στη σκέψη. Κι είδα την ανάγκη ως κάτι αχόρταγο που το τρέφουν οι άνθρωποι διαρκώς και δεν χορταίνει.
Κι από κει ακριβώς, απ’ την ανάγκη, μπορεί να χτίσει κανείς μι' αυτοκρατορία, μα η ανάγκη να παραμείνει ανάγκη και ν' αλλάζει απλώς πρόσωπα. Γιατί την ανθρώπινη ανάγκη, την είδα βυθισμένη στο πιο βαθύ ανθρώπινο σκοτάδι, που μόνο αν πέσει φως στην ανάγκη μπορεί ένας άνθρωπος κατά τί, να ισχυριστεί πως είναι ελεύθερος.
Είδα την ανθρώπινη ανάγκη ως το πιο ύπουλο τρωκτικό της ψυχής, τόσο ύπουλο, που μπορεί να φτάσει …

οι μη του κόσμου τούτου

Εικόνα
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που δεν είναι του κόσμου τούτου. Είναι μια παιδική αίσθηση αυτή που σε πολλές περιπτώσεις, δεν την αναγνωρίζουν εύκολα. Όμως σε ώριμες ηλικίες, αν ρίξουν το βλέμμα πίσω τους, κατανοούν σχεδόν με κάποια ευκολία, πως δεν είναι του κόσμου τούτου, και ποτέ δεν ήταν. Ποια τα χαρακτηριστικά; ποτέ δεν έδεναν, ποτέ δεν κολλούσαν με τον κόσμο τούτο, πάντα κάτι περίσσευε ή έλειπε απ’ τις σχέσεις τους με τους ανθρώπους. Είναι μια βαθιά αίσθηση αυτή, έχει ψυχολογική ερμηνεία, πέραν την πνευματικής. Η ψυχολογική είναι, πως κάθε άνθρωπος, από τη γέννησή του και μετά, υφίσταται μείωση αισθαντικότητας. Κανείς ενήλικας, ούτε καν παιδί, δεν μπορεί να χαίρει της αισθαντικότητας ενός βρέφους, σαφώς κάθε αισθαντικότητα από τη γέννηση και μετά έχει υποστεί μείωση, επίτηδες γράφω τη λέξη υποστεί. Η μείωση μπορεί να είναι από μικρή έως μεγάλη.
Τούτο, σε καταδιώκει σε όλη τη ζωή σου, δεν είναι κάτι που εύκολα το συνηθίζεις. Όμως πέραν ακόμα κι από της ψυχολογικής ερμηνείας υπάρχει η πν…

Η κυρία με το καπέλο

Εικόνα
Αγαπητή μου, είπες πως φέρομαι λιγάκι παράξενα και θα προσπαθήσω να σου εξηγήσω. Πρώτα να σου πω πως δεν είναι τόσο παράξενο οι άνθρωποι να φερόμαστε παράξενα, το αντίθετο μάλλον είναι παράξενο, βέβαια, να εξηγούμε τις παραξενιές μας δεν είναι πάντα τόσο εύκολο, αν όμως το κάνουμε πρώτα σ' εμάς είμαστε σε καλό δρόμο. Οι άλλοι, δεν χρειάζεται πάντα να μας καταλαβαίνουν, αλίμονο αν μας καταλαβαίνουν, αν μας καταλαβαίνουν πάντα ίσως να μην υπάρχει σ’ εμάς τίποτα ατομικό. Όμως το δικό μας το βαθιά ατομικό τους μοιάζει παράξενο, μην ανησυχείς λοιπόν, η κάθε μια ψυχή έχει μια γλώσσα, το βαθύτερό μας ίσως ποτέ δεν ειπωθεί, πάντα όμως έχουμε τις χειρονομίες, και το κλάμα αγαπητή μου, μπορούμε να το κλαίμε. 
 Ξέρεις, ο τρόπος για να φτάσουμε στην αλήθεια, ή στο θεό, είναι τα πιο αληθινά μας δάκρυα. Είναι φυσικό λοιπόν να σου μοιάζω παράξενος, είμαι άνθρωπος των σπηλαίων, είμαι άνθρωπος που κρατά ένα κερί και διαβάζει αρχαία ιερογλυφικά, όμως εμένα μη με φοβάσαι, μη με φοβηθείς, κι αν σου επι…

Σκέψεις και μη σκέψεις

Εικόνα
Του Αγίου Πνεύματος σήμερα και μερικές σκέψεις πάνω στο πνεύμα θέλω να καταθέσω. Αν και το άγιο πνεύμα είναι χωρίς σκέψεις, στέκεται μόνο του, είναι καθαρή σιωπή, καθαρή καρδιά, είναι πηγή, φωτός πηγή. Όμως με τις σκέψεις φτάνεις στην πηγή. Σκεπτόμενος και ορθολογιστής πολλές φορές, μη θέλοντας να εξοκέλλω από γήινες θρησκείες σε μεταθανάτιες και για να μην μεταβώ από πλάνη σε πλάνη, σκέπτομαι αλλά και δεν σκέπτομαι πάνω στο ζήτημα πνεύμα. Σκέπτομαι στο ζήτημα πνεύμα για να καταλήξω και να μην σκέπτομαι πάνω στο ζήτημα για να έχω πνεύμα, γιατί όταν σκέπτομαι δεν βλέπω κι όταν βλέπω δεν σκέπτομαι, να βλέπω και να σκέπτομαι μαζί δεν το έχω καταφέρει. Πότε λοιπόν είναι κανείς τυφλός δεν ξέρω, είναι όταν σκέπτεται ή όταν δεν σκέπτεται;
Ο Χριστός είναι το φως, ένα φως που υπάρχει μέσα σε όλους μας, για την ακρίβεια υπάρχει πίσω απ’ όλους μας, το φως αυτό περνά μέσα από τη φυσιολογία μας και ρίχνει τη σκιά του μπροστά μας. Ο κόσμος που βλέπουμε, που σε αυτόν συμμετέχουμε, είναι μόνο η σκιά τ…

Με τα μάτια ενός παιδιού

Εικόνα
Και μετά είδα τον εαυτό μου στις πρώτες τάξεις του σχολείου, ανάμεσα σε κάτι ψηλούς, ξερακιανούς, στεγνούς αυστηρούς ανθρώπους, που ήταν η δουλειά τους λες να βασανίζουνε παιδιά. Δεν είχαν τίποτα να μου μάθουν, τα ήξερα ήδη όλα, ήμουν φρέσκος εδώ, μόλις είχα έρθει απ’ το θεό, δεν τον είχα χάσει ακόμα. Βαριόμουν κι έπληττα θανάσιμα, με προετοίμαζαν, έλεγαν, να λάβω μέρος σε έναν κόσμο, να γίνω μέλος σε κάποια κοινωνία, θα μ’ έστρωναν έλεγαν όσο κι αν αντιστεκόμουν στα βασανιστήρια. Νομίζω το έλεγαν θα μ’ έπειθαν, και με εκπαίδευαν να μπαίνω σε μια γραμμή, και τους ένιωθα να καγχάζουν, εμπρός ομοιόμορφα στρατιωτάκια, να λένε, χάστε την ατομικότητά σας, τη διαφορετικότητά σας κι υποταχθείτε, σαν να έλεγαν, είστε απλά πανομοιότυπα δείγματα μια ζωής που χρειάζεται να τη ξεχάσετε και να στρατευτείτε σ’ έναν αγώνα.  Αγώνα γιατί, για ποιο πράγμα; μα εμείς ήμασταν ήδη χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι, δεν είχαμε τίποτα να κερδίσουμε. Και σαν απόηχος έφταναν τα λόγια τους πως μας προετοίμαζαν για μια …

η φλέβα του γαλάζιου

Εικόνα
Κι υπάρχει ένα δώρο κρυμμένο στα σπλάχνα κάθε Έλληνα, η Ελλάδα ένα δώρο γαλάζιο και λαμπερό, μέσα σε κάθε συσκευασία άγχους κι υπάρχει ένα πολύτιμο δώρο μέσα σε κάθε περιτύλιγμα νεοέλληνα που αν το ξετυλίξει απ’ τον οκνηρό, δυσοίωνο, και βαρύ φορτικό κι ανυπόφορο εαυτό του... αστράφτει μέσα απ’ τα μάτια του εκτυφλωτικό γαλάζιο και λευκό με διάσπαρτα κυπαρίσσια κι ελιές άπλετη θάλασσα να πάρει όλο το μάτι σου και διάθεση τέτοια ελαφριά και δοξαστική που αντηχεί σαν καμπάνα στους αιθέρες
Κι υπάρχει ένα δώρο κρυμμένο στα σπλάχνα κάθε έλληνα, η Ελλάδα που δεν χρειάζεται να ταξιδέψεις μακριά για να το δεις αλλά κατακόρυφα γιατί ενώ μέσα σου είναι χρειάζεται να το φτάσεις κι ενώ μαζί του κοιμάσαι χρειάζεται να το ξυπνήσεις για να σε ξυπνήσει κι ενώ είσαι ήδη κάτοχος κάθε πολύτιμου την αξία αναζητάς κι ενώ έχεις ήδη όλα όσα θέλεις και χρειάζεσαι τα ψάχνεις κι ενώ δεν μπορείς το διαμάντι να μην είσαι διαμάντια ονειρεύεσαι κι ενώ ανασαίνεις κάθε μέρα χρυσό αέρα για το χρυσάφι ελπίζεις κι ενώ ο πιο λαμπερός …

Η Ηλιαχτίδα

Εικόνα
Η Μάρθα είχε μια σκληρή περιπέτεια στη ζωή της κι όπως όλοι πίστευε κι ήλπιζε κι αγωνιζόταν να βγει απ’ αυτή. Κι ονειρεύονταν τακτικά, υπήρχε ήδη μέσα στο μυαλό της μια δεύτερη ζωή να φτάσει, τη στόλισε την έφτιαξε όπως ήθελε, της έβαλε κι έναν άντρα, χωρίς όμως κραυγαλέα εμφάνιση στον πίνακα, τον άφησε αμυδρό, σχεδόν σα μια σκιά, κάτι σαν έτσι ας υπάρχει, κάτι σαν ενδεχόμενο, μετά τις τόσες απογοητεύσεις. Κάτι σαν να εκπληρωθεί κάτι παιδικό, κάτι σαν νεκρό που δεν έλεγε να πεθάνει, κάτι που και μέσα από τον τάφο ακόμα κάποια νύχτα την κοίταζε και πολλές φορές την κατηγορούσε. Τίποτα. Είχε κάποτε κάνει μια σκέψη αληθινής αγάπης, μία μόνο. Όμως αυτή, άρπαξε και λίγη φαντασία και λίγη εικόνα, άρπαξε και λίγη πολύ γλύκα απ’ την ψυχή της. Ήταν μια σκέψη διστακτική, αφού λογικά δεν το έβλεπε, λογικά ούτε ως ενδεχόμενο το έβλεπε ούτε ως υλοποίηση. Όμως για μια μόνο στιγμή, μια σκληρή στιγμή, της είχε ξεφύγει λιγάκι η καρδιά της όταν ήταν μικρή ακόμα.
Με τον καιρό το ξέχασε, το νάρκωσε, εκεί…

Γαλάζια Έρημος

Εικόνα
Είναι βαθιά η ψυχή Μάρω, ένα ταξίδι περιπέτειας και γνώσης με στιγμές ανάπαυλας κάτω από έναν όμορφο ήλιο και χρειαζόμαστε συντρόφους στο ταξίδι μας και μια καθαρή καρδιά γιατί αξίζουμε κάποιες στιγμές αληθινές μέσα στο ψεύτικο που μας περιβάλει και ξεκούραση κάτω από αληθινά πλατάνια και ρυάκια με γάργαρα νερά και χρειαζόμαστε μερικά πουλιά μέσα στον σκληρό μας ύπνο κι ένα δυό πρωινά να πέφτουν μες στη βδομάδα στην ώρα τους· γιατί είναι βαθιά η ψυχή Μάρω και τελειώνει στο Χριστό στο Σωκράτη, ή στον Πλάτωνα κι έχει κάτω ίσα με πάνω. Ο Σχεδιαστής καλώς τη σχεδίασε Μάρω όμως οι άνθρωποι κάτι αλλάξαμε κάτι δικό μας φτιάξαμε μέσα σ’ Εκείνου το σχέδιο κι είναι τώρα τα πράγματα του Θεού ή του Ανθρώπου να μην μπορείς να πεις έτσι που και τα πουλιά πετούν συγχυσμένα λιοντάρια χορτάρι βόσκουν και βρυχώνται αμνοί έτσι που κότες ορμούν σε αετούς και κελαηδούν τσακάλια ο επιούσιος, θα μου πεις, δεν μας τρέφουν πια οι βερικοκιές αλλά οι σκέψεις μας και δεν παίρνουμε πια χαρά απ’ την καρδιά μας αλλά απ’ την άδεια…

η κατάκτηση της ειρήνης

Εικόνα
Να χτυπιέσαι με τους ανθρώπους, υπάρχουν πολλά ζωύφια στην κοιλιά των ανθρώπων, και στη δικιά σου και στων άλλων, που πρώτα γυρίζουν και τσιμπούν τους ίδιους και μετά τους άλλους. Γι’ αυτό να δίνεις μάχες, να ξυπνάς τα τέρατα, να σπάζεις διαρκώς την ηρεμία και τη γαλήνη, για πιο βαθιά γαλήνη, να ταράζεις τα λιμνάζοντα ύδατα για να φτάνουν στην επιφάνεια τα κρυμμένα, που ούτε οι ίδιοι οι φορείς τους δεν μπορούν να τα δουν, κι ενώ δεν τα ξέρουν τους κατέχουν και κινούν τα νήματα της ζωής τους από το μέγα βάθος. Γι’ αυτό να ταρακουνάς τις συνειδήσεις, γιατί με τον καιρό γίνονται σαν ένα βαζάκι γλυκό, που έχει πάνω γλυκό και κάτω κάτω βάλτο, κι αν είναι σφραγισμένο το καπάκι έχει κάτω κάτω βάλτο και βάλτο. Γι’ αυτό, οι καλύτερες γνωριμίες, έρχονται μετά από συγκρούσεις κι αναστατώσεις, αφού ξύσεις την επιφάνεια αρκετά βαθιά, κι αφού ξύσεις τη γυαλάδα που πιάνει με τον καιρό η σκουριά, γιατί ο άνθρωπος έχει στρώματα και διαστρωματώσεις, και για να φτάσεις εκεί που η αλήθεια του ζει…θέλει συχν…

Το θορυβώδες περπάτημα της γάτας

Εικόνα
Είχε τρομακτική ησυχία εκείνη τη νύχτα τόση που μπορούσες ν' ακούσεις το φύλλο ενός δέντρου να πέφτει και να σκάζει με πάταγο στη γη σε ξεκουφαίνει ώρες ώρες το περπάτημα μιας γάτας είχε τρομακτική ησυχία, κι είχε κι άλλη πιο βαθιά σ’ αυτή τη δεύτερη μπορούσες ν’ ακούσεις μια αράχνη να πλέκει τον ιστό της μπορούσες ν’ ακούσεις το πλατάγισμα απ’ τα φτερά μιας μύγας σαν πλατάγισμα φτερών αρχαγγέλου σ’ αυτή τη δεύτερη ησυχία μπορούσες να δεις τους ήχους και ν’ ακούσεις τις εικόνες
έκανε όντως ησυχία, οι σκέψεις καμιά φορά δε μιλούν, θροΐζουν

σαν το θόρυβο που κάνουν οι πτυχές ενός φουστανιού
στους μηρούς μιας γυναίκας μπορείς, ακόμα, να συνειδητοποιείς τη γέννηση μιας σκέψης ήταν σα να έβγαινε διστακτικό απ’ τη φωλιά του ένα πουλί επιπλέον, μπορούσες να διακρίνεις χαμόγελο στη σκέψη ή όποιο άλλο συναίσθημα έφερνε
έκανε ησυχία, ήταν στην άκρη
στην άκρη κάνει πάντα ησυχία καιρός να προχωρούσε στην ακρούλα και στην ακρούλα της ακρούλας
από κει πετούν, απ’ την ακρούλα
μέχρι τότε σέρνουν κίνδυνο όμως απ’ τ…