Ο Μάιος μου







    
Μάιε τι κρύβεις για εμάς κάτω απ’ τα φανταχτερά σου ρούχα; μήπως μας ξεγελάς;
Μάιε, που τις καρδιές ευωδιάζεις και τις ανοίγεις διάπλατα, φέρε σ' εμάς τα δώρα σου.
Μάιε, μεγαλώσαμε πια και δεν μας αρκούν τα ωραία λόγια, θέλουμε έργα καλά κι όμορφες αλήθειες, αν είναι να μας ξεγελάς και να μας τάζεις απ’ τα τινάγματα των λουλουδιών σου, μην το κάνεις, θερμά σε παρακαλούμε. Μάιε, η ελπίδα κουράζει κι εμείς μεγαλώνουμε για να χάνουμε στιγμές, άκουσε το βαθύτερο χτυποκάρδι μας κι ανταποκρίσου στο κάλεσμά μας, όμως τα σκέρτσα σου, τα κόλπα σου και τα φουσκωτά μπαλόνια σου κράτησέ τα μακριά μας, Μάιε, δεν χρειαζόμαστε κάθε τόσο να αναθαρρούμε και μετά να πέφτουμε ξανά με τα μούτρα στο χώμα, χρειαζόμαστε ώριμες αποφάσεις και σταθερά ανοδική πορεία, κι όχι να γλιστρά η σκάλα που ανεβαίνουμε. Και χρειαζόμαστε αλήθεια Μάιε και συγκίνηση γνήσια, κουράζουν μήνα μου φωτεινέ τα πυροτεχνήματα. Αν έχεις κάτι καλό στην τσέπη σου για εμάς φανέρωσέ το τώρα, τώρα την πρώτη σου κι όχι στις δεκαπέντε σου, μη φέρεσαι κι εσύ σαν τους ανθρώπους με τις υποσχέσεις που δεν τηρούν, γιατί πέρασαν πάνω απ’ το δέρμα μας πολλά καλοκαίρια που η έκβασή τους δεν δικαίωσε τον αρχικό μας ενθουσιασμό, ωστόσο δεν μπορούμε να πούμε πως ο ενθουσιασμός μας πήγε χαμένος.

Όμως Μάιε, ας σοβαρευτούμε όπως τα μικρά παιδιά και μην παίζεις μαζί μας, πληγωμένα παιδιά είμαστε και δεν χρειαζόμαστε άλλα γλειφιτζούρια να ξεγελάμε την πίκρα μας, αν φέρνεις φως μαζί σου είμαστε, αν φέρνεις κηλίδες η καρδιά μας δεν έχει χώρο. Γιατί αγαπημένε μήνα ξακουστέ, πολλές φορές το φως μας έφερε σκιές και οι σκιές φως, κι όσο για λίγο χαρήκαμε, ως να χαρούμε ναυαγήσαμε πάλι στο πιάτο με τις μέδουσες.

Μήνα ένδοξε, αυστηρός μαζί σου θα σταθώ, γιατί πολλές φορές στα μπουκέτα με τα τριαντάφυλλα που μου χάρισαν βρήκα μέσα μαχαίρια, και πολλές φορές στα μπουκέτα με τα τριαντάφυλλα που χάριζα, έβαζα μέσα μαχαίρια, η αθωότητα μου έχει πονέσει Μάιε για να μένει στην επιφάνεια, κι έχει κοπεί από γυαλιά που ήρθαν τυλιγμένα σε βαμβάκια, κι είμαι πια τόσο εύπιστος με τα τριαντάφυλλα, που πριν τα δεχθώ τ’ ανοίγω τα πέταλα, γιατί αν δεχθώ τριαντάφυλλα καλέ μου μήνα ολόψυχα τα δέχομαι, κι από κει ακριβώς πεθαίνει ο άνθρωπος. Η αθωότητα μας έχει ματώσει αγαπημένε κι έχει αναπτύξει αυτόβουλα μια δικιά της συμπαντική ευφυΐα. Μάιε, ακόμα και τα ανοιχτά τριαντάφυλλα που προσφέρονται κλειστά μπουμπούκια είναι.

Αγαπημένε μήνα ολάνθιστε, το θάνατο δεν κρύβεις κάτω απ’ τα μπουμπούκια σου; Είδες, σε ξέρω καλά, πως να το αρνηθείς.
Τα μάτια μου γλυκέ μου μήνα, μπορούν να διακρίνουν το θάνατο κάτω απ’ το μπουμπούκι, τη χαρά κάτω απ’ τον πόνο και την έρημο κάτω απ’ την ευτυχία, γιατί η ψυχή μου είναι βαθιά γενναίε μήνα, όσο και τα μάτια σου.

Χαίρομαι τον ενθουσιασμό που φέρνεις στις καρδιές και τον έρωτα που σκορπίζεις, όμως θέλω κάτι περισσότερο, η ψυχή μου θέλει κάτι περισσότερο, θέλει αλήθεια.

Φέρε μας λοιπόν αλήθεια, καλή αλήθεια ή άσχημη, ακόμα και πικρή, θα τη δεχθούμε, όμως φέρε μας αλήθεια και κράτα μακριά μας τα πυροτεχνήματα.

Φέρε μας καλύτερα αληθινό πόνο παρά ψεύτικο γέλιο. 

Μάιε, δεν είσαι ένας και το ξέρεις αυτό, είσαι ένας για κάθε άνθρωπο. Και τον δικό μου Μάιο τον θέλω να με κοιτάζει στα μάτια! 
Όπως κι εγώ στα μάτια σε κοιτάζω όταν σου μιλώ, και τη γνώμη μου καλέ μου, τα φανταχτερά σου ρούχα δεν την επηρεάζουν. Θέλεις ευλογίες δοξασίες και ύμνους; Άνοιξέ μου το πουκάμισό σου να δω τι κρύβεις στην καρδιά σου!

Μάιε, δεν είσαι ένας για όλους και κάποιοι μέσα στις στολισμένες μέρες σου ολόγυμνα πονούν, σ΄αυτούς στρέψε το βλέμμα σου λίγο περισσότερο και μην το παίρνεις πάνω σου απ΄τις διαφημίσεις. Σαν star μη φέρεσαι αλλά σαν συμπονετικό αστέρι! Αλλιώς θα κλειστώ μέσα στο σπίτι μου και σε τιμωρήσω με αποκλεισμό των ματιών μου. Και χωρίς τα μάτια μου η ομορφιά σου νεκρή και κενή είναι. 

Καλό Μήνα κι όπως είπαμε, το νου σου στην πραγμάτωση της ελπίδας μας! Να είσαι τίμιος μήνας ρε!



 
Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ο Λίγος

Αόρατος Νόμος

Μια Άδικη Μέρα