Η Ηλιαχτίδα






Η Μάρθα είχε μια σκληρή περιπέτεια στη ζωή της κι όπως όλοι πίστευε κι ήλπιζε κι αγωνιζόταν να βγει απ’ αυτή. Κι ονειρεύονταν τακτικά, υπήρχε ήδη μέσα στο μυαλό της μια δεύτερη ζωή να φτάσει, τη στόλισε την έφτιαξε όπως ήθελε, της έβαλε κι έναν άντρα, χωρίς όμως κραυγαλέα εμφάνιση στον πίνακα, τον άφησε αμυδρό, σχεδόν σα μια σκιά, κάτι σαν έτσι ας υπάρχει, κάτι σαν ενδεχόμενο, μετά τις τόσες απογοητεύσεις. Κάτι σαν να εκπληρωθεί κάτι παιδικό, κάτι σαν νεκρό που δεν έλεγε να πεθάνει, κάτι που και μέσα από τον τάφο ακόμα κάποια νύχτα την κοίταζε και πολλές φορές την κατηγορούσε.
Τίποτα. Είχε κάποτε κάνει μια σκέψη αληθινής αγάπης, μία μόνο. Όμως αυτή, άρπαξε και λίγη φαντασία και λίγη εικόνα, άρπαξε και λίγη πολύ γλύκα απ’ την ψυχή της. Ήταν μια σκέψη διστακτική, αφού λογικά δεν το έβλεπε, λογικά ούτε ως ενδεχόμενο το έβλεπε ούτε ως υλοποίηση. Όμως για μια μόνο στιγμή, μια σκληρή στιγμή, της είχε ξεφύγει λιγάκι η καρδιά της όταν ήταν μικρή ακόμα.

Με τον καιρό το ξέχασε, το νάρκωσε, εκείνο έμεινε κάτω, σχεδόν ανάσκελο αλλά όχι ξεψυχισμένο.

Τι είχε συμβεί; Μέσα της, σε μικρή ηλικία, είχε φυτευτεί ένας σπόρος, αργότερα τον έκρυψαν πέτρες, όμως αυτός ο σπόρος ποτέ δεν χάθηκε. Βέβαια η ίδια, δεν τον πότισε, δεν το έθρεψε, δεν τον ζέστανε, δεν τον χουχούλιασε, εντέλει δεν τον πίστεψε. Και κανείς δεν βρέθηκε να κάνει αυτά που η ίδια δεν έκανε στο σπόρο της. Όμως υπήρχε ένας σπόρος στην ψυχή της, και δεν υπήρχε μόνο ένας σπόρος αλλά μια ολόκληρη συλλογιστική κρυφή γύρω απ’ το σπόρο, και δεν υπήρχε μόνο μια κρυφή συλλογιστική, αλλά και μια κρυφή ζωή άζωη γύρω απ’ το σπόρο.

Ο σπόρος είχε και ρίζα, ποτέ δεν υπάρχει ένας σπόρος χωρίς ρίζα, λίγο πότισμα ήθελε και λίγο ήλιο. Τα χρόνια βέβαια έριξαν ένα σύννεφο από πάνω της. Ο σπόρος όμως, δεν ήταν μόνο ένας σπόρος αλλά ήταν και μία μνήμη.

Τώρα, στη σκληρή περίοδο της ζωής που περνούσε… κατά κύματα την έφτανε η παιδική της ηλικία και σκέψεις απ’ το παρελθόν της τη βασάνιζαν.
Σαν να μην έφτανε αυτό, αλλά καθώς μέσα στον αγώνα της σκληρά πάλευε να βγει από τ’ αδιέξοδά της… της ήρθε κεί πάνω ακριβώς, μια τέτοια αναποδιά στη ζωή, που την ισοπέδωσε. Μια τέτοια αναποδιά, που όλο το κερδισμένο έδαφος με μιας το έχασε, κι η Μάρθα, βρέθηκε σε μια ακραία ανθρώπινη στιγμή. Μια στιγμή που σκέφτηκε το θάνατο. Ίσως ήταν καλύτερα τελικά έτσι, αφού, κάτι μέσα της δεν ήθελε μαζί της να συμπορεύεται και την είχε παρά κουράσει. Εκείνο, το αντίθετό της.
Η Μάρθα, πήρε τότε μια βαθύτατη γεύση υπαρξιακής απελπισίας, κι όχι κοσμικής, και το βλέμμα της με μια απότομη στροφή γύρισε μέσα της, τότε διέκρινε μια λάμψη μέσα της, ένα περίεργο ισχυρό φως, που με κάποιο τρόπο την κράτησε στη ζωή. Κι όχι μόνο, αλλά βρήκε όλη τη δύναμη να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες της. Ένα μόνο ήθελε από εδώ και πέρα κι ένιωθε πως θα τα κατάφερνε, αυτά και άλλα τόσα βάσανα, αρκεί να μπορεί να βλέπει κάπου κάπου το φως. Τι ήταν αυτό δεν καταλάβαινε, μια καινούργια ελπίδα, και πριν ήλπιζε αλλά για πράγματα, τώρα ήλπιζε για το φως.

Με τον καιρό, όλη της η εσωτερική προσπάθεια, επικεντρώθηκε στο να ανοίγει περισσότερο αυτή την πρώτη χαραμάδα, την έπιασε κάτι σαν δίψα, ήθελε να δει τι κρύβεται πίσω από εκείνη, ήθελε να δει το πίσω της.
Έγδυσε κι έγδυσε με τον καιρό τον εαυτό της, του αφαίρεσε και του αφαίρεσε μπιχλιμπίδια και λούσα, την κυρίευε διαρκώς κάτι σαν λαχτάρα για το φως, το ίδιο το φως τώρα πια έδινε νόημα και σημασία στη ζωή της. Τα επόμενα χρόνια, κατάλαβε πράγματα τεράστιας σημασίας για τη ζωή, κατάλαβε και ένιωσε την ίδια τη ζωή, βίωσε χαρά, αληθινή πηγαία χαρά. Έφτασε μέχρι το σπόρο που είχε φυτέψει στη ζωή της, σχεδόν άθελά της στην παιδική της ηλικία, και τον πότισε τώρα σε άλλη ηλικία, και τον ζέστανε τώρα και τον φρόντισε. Κι ο σπόρος τίναξε λουλούδι κι η Μάρθα βγήκε στο δρόμο της αληθινής ευτυχίας κι αγάπησε. Ατρόμητη πια χαμογελούσε και το σκληρό ταξίδι πίσω της… έσβηνε μέσα στη μεγαλύτερη νοσταλγία της για φως.

Αργότερα άλλαξε τ’ όνομά της, το έκανε Ηλιαχτίδα  Τότε, που όσο κι αν έριχνε το βλέμμα πίσω της, δεν έβλεπε παρελθόν να την καταδιώκει. Τότε, που όσο κι αν έριχνε το βλέμμα πίσω της, έβλεπε μόνο φως.
Πως είχε ξεγελαστεί έτσι στη ζωή της κι είχε πιστέψει πως δεν ήταν ένα λουλούδι… ποτέ δεν το κατάλαβε.




Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Οι Μπλε Άνθρωποι

Η Μαθητεία