Σκέψεις και μη σκέψεις






Του Αγίου Πνεύματος σήμερα και μερικές σκέψεις πάνω στο πνεύμα θέλω να καταθέσω. Αν και το άγιο πνεύμα είναι χωρίς σκέψεις, στέκεται μόνο του, είναι καθαρή σιωπή, καθαρή καρδιά, είναι πηγή, φωτός πηγή. Όμως με τις σκέψεις φτάνεις στην πηγή.
Σκεπτόμενος και ορθολογιστής πολλές φορές, μη θέλοντας να εξοκέλλω από γήινες θρησκείες σε μεταθανάτιες και για να μην μεταβώ από πλάνη σε πλάνη, σκέπτομαι αλλά και δεν σκέπτομαι πάνω στο ζήτημα πνεύμα. Σκέπτομαι στο ζήτημα πνεύμα για να καταλήξω και να μην σκέπτομαι πάνω στο ζήτημα για να έχω πνεύμα, γιατί όταν σκέπτομαι δεν βλέπω κι όταν βλέπω δεν σκέπτομαι, να βλέπω και να σκέπτομαι μαζί δεν το έχω καταφέρει. Πότε λοιπόν είναι κανείς τυφλός δεν ξέρω, είναι όταν σκέπτεται ή όταν δεν σκέπτεται;

Ο Χριστός είναι το φως, ένα φως που υπάρχει μέσα σε όλους μας, για την ακρίβεια υπάρχει πίσω απ’ όλους μας, το φως αυτό περνά μέσα από τη φυσιολογία μας και ρίχνει τη σκιά του μπροστά μας. Ο κόσμος που βλέπουμε, που σε αυτόν συμμετέχουμε, είναι μόνο η σκιά του φωτός. Το ξεχνά όμως κανείς εύκολα κι εθίζεται, θεωρεί και πιστεύει κανείς εύκολα τον κόσμο αυτόν γι’ αληθινό και τον άλλον, εάν υπάρχει, για φανταστικό. Κι όμως, η επιστήμη, η ίδια η κορυφή της συνείδησης μας, η γνώση, ακόμα και το βίωμα κι η εμπειρία μας, καταλήγουν πάντα στο τέλος κάθε έρευνας, πως ο κόσμος αυτός είναι απλά μια κάπως πυκνή πάχνη, που επειδή την πιάνεις στα χέρια εύκολα την πιστεύεις γι’ αλήθεια.

Σε πείθει το σώμα σου, πεινάει, διψάει, κρυώνει και πονάει, πολύ πειστικά πράγματα αυτά πως τελικά ζεις. Όμως στη σιωπή; στη μη σκέψη κατάσταση, στην μη νου κατάσταση, ζεις; Όχι, δεν ζεις ακριβώς, είναι μια κατάσταση όπου ο θάνατος έχει συναντήσει τη ζωή και η ζωή το θάνατο, διαπιστώνεις τότε πως ζωή και θάνατος είναι ένα.
 Μυστήριο θα μου πεις, ναι, μυστήριο, που όπως λέει κι ο ποιητής Ελύτης, μένει μυστήριο ακόμα και μέσα στο απόλυτο φως. Κι όσοι καταλήγουμε στις σκέψεις μας σχετικά με θεό η μη θεό, είναι σαν να λέμε πως έχουμε καταλήξει και τελικά αποφασίσει για το μυστήριο. Ο ίδιος ο Σωκράτης ποτέ δεν κατέληξε στις σκέψεις του σχετικά με το θάνατο, είπε πως ίσως είναι μια μετάβαση σ’ έναν άλλον κόσμο, ίσως μια μεγάλη νύχτα χωρίς όνειρα. Εμείς όμως, οι σοφότεροι του σοφού, εύκολα καταλήγουμε. Είμαστε λοιπόν μυστήριοι στις σκέψεις μας. Ενώ εκεί που τελειώνει η σκέψη εκεί ακριβώς αρχίζει το μυστήριο, κι ενώ μπορείς να εξετάσεις με τη σκέψη το μυστήριο δεν μπορείς να το δεις, μπορείς μόνο να το βιώσεις και να το αισθανθείς, να το αγαπήσεις, να το χαρείς, αλλά όχι να το ξέρεις. Γιατί εκεί που τελειώνει η σκέψη ξεκινούν δύο επιλογές, η επιλογή της θετικής πίστης κι η επιλογή της αρνητικής πίστης, έτσι, και οι άθεοι αυτό που στην ουσία λένε, είναι πιστεύω, όμως είναι πιστεύω απ’ την ανάποδη.

Πολλοί άθεοι, δηλώνουν άθεοι, γιατί θέλουν απλώς να κρατηθούν στη σκέψη και το μυαλό, δεν θέλουν να ολισθήσουν, όμως ουσιαστικά, αν δεν ολισθήσουν, δεν ξέρουν αν είναι άθεοι, γιατί υπάρχει πολύ βάθος ακόμα σε αυτούς ανεξιχνίαστο, που αν κατέβαιναν και το ερευνούσαν ίσως έβρισκαν θεό εκεί. Όμως συνήθως, αυτό δεν μπορεί να συμβεί με τη θέλησή τους και χρειάζεται μια ακραία τραυματική εμπειρία, και τότε οι μεταστροφές των σκέψεων σαν άθελά τους γυρίζουν, γιατί οι σκέψεις, π.χ. ενός πληγωμένου σώματος, μένουν απλά αδρανείς, ανήμπορες κι αδύναμες, και στα πρόθυρα ενός θανάτου μόνο η ψυχή μιλά, τότε αρπάζεται κι ο πιο ψύχραιμος άθεος απ’ το θεό.

Το να είσαι απολύτως μόνος, απολύτως κατασταλαγμένος κι απολύτως άθεος, σπάνια συμβαίνει, γιατί στο απόλυτο της κατάστασης, έχεις περάσει ήδη σ’ εξωσωματική ζωή, εντός του πλανήτη, και ποτέ δε λες δεν υπάρχει θεός, αλλά συνήθως διαφοροποίησε κατά την ερμηνεία Του. Γιατί συνήθως καταλήγεις σε έναν ατομικό θεό, εκτός κι αν ακολουθήσεις πιστά το μονοπάτι της θρησκείας, που και οι βαθύτητα θρησκευόμενοι, πάλι κατά τί τους ξεφεύγει η ερμηνεία τους για το θεό από την κλασσική ερμηνεία, αν υπάρχει κλασσική ερμηνεία, αφού η ερμηνεία είναι πάντα ατομική, και στο λόγο ενός Όντος όπως είναι ο Χριστός, υπάρχουν όσοι είναι οι άνθρωποι ερμηνείες, άλλο αν καθιερώθηκε μία, είναι για να έχουμε συλλογική θρησκεία. Δεν είναι για να καταλαβαίνουμε αλλά για να έχουμε θρησκεία, γιατί αν καταλαβαίναμε δεν θα είχαμε θρησκεία. Δεν υπάρχει καμία ανάγκη για θρησκεία στο χώρο που καταλαβαίνουμε.

 Όμως ο ανθρώπινος πυρήνας, δεν δέχεται ποτέ τίποτα ανεξέταστα και τίποτα δεν κατεβαίνει κάτω αν δεν περάσει τη βάσανο της ερμηνείας, δεν μπορεί να δεχθεί το άτομο έτοιμη μασημένη τροφή, η έτοιμη μασημένη τροφή μένει ψηλά στη σκέψη, στη γνώση, όμως κάτω χαμηλά, κατεβαίνει μόνο με μια μικρή ατομική εγχείρηση. Αλλιώς, απλώς ασπάζεσαι και γίνεσαι οπαδός, ακολουθείς αλλά χωρίς εμπιστοσύνη, δεν είσαι εσύ για να πεις πως έχεις ολόψυχα ταχθεί, απλώς έβαλες τον εαυτό σου χαμηλά και κάτι άλλο ψηλότερα, όμως αυτό δεν σε φτάνει στο ύψος του υψηλού, κι ο σκοπός του υψηλού είναι να φτάσεις το ύψος του για να δεις. Γιατί αν δεν φτάσεις το ύψος του υψηλού εκείνο σε σκεπάζει. Και τότε τίποτα δεν λες, μόνο λες ίσως, και το ίσως γυρίζει κι αλλάζει από ίσως σε ίσως κι από μπορεί σε μπορεί.

Η δικιά μου εμπειρία απ’ την έρευνα είναι ερευνάτε τις γραφές αλλά μην τις καταπίνετε αμάσητες. Γιατί χρειάζεται να γίνουμε εμείς το φως. Επειδή ο Χριστός, ερεύνησε τις γραφές, αλλά με τη δικιά του ερμηνεία και ξεδιάλεξε απ’ αυτές λίγους ανθούς αληθινού φωτός, κι ερμήνευσε τις τότε γραφές κατά την ερμηνεία Του και πάτησε πάνω στις κορφές των τότε γραφών, γι’ αυτό ακριβώς άλλαξε τον τότε κόσμο. Γιατί αν δεν ερμήνευε τις γραφές μέσα από τον ίδιο, δεν θα πήγαινε τον κόσμο ένα βήμα παραπέρα, στο βήμα που Εκείνος πρώτος προχώρησε παραπέρα, και στο κενό που Εκείνος πρώτος άνοιξε ανάμεσα στον παλιό και το νέο κόσμο πέρασε ο κόσμος.

Γιατί κάθε νέος κόσμος, με τον καιρό γίνεται απλώς ένα κατεστημένο. 
Στην εποχή μας, ο θεός παίρνει επιστήμη κι η επιστήμη παίρνει θεό, και τα δύο παίρνουν φιλοσοφία. Θεός είναι όσα ξέρουμε για Εκείνον, κι όσα για Εκείνον δεν ξέρουμε.


Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Η Μαθητεία

Οι Μπλε Άνθρωποι