Εν Λευκό







 Η ελευθερία είναι δεδομένη, από κει και πέρα τα όρια. Η ελευθερία είναι συναίσθημα, το συναίσθημα μερίδιο της μεγάλης ψυχής, η ψυχή είναι φως, το φως λόγος, το στόμα η δήλωση.

 Οι πολλές στροφές βλάπτουν σοβαρά την ελευθερία και την έκφραση, τα μασημένα λόγια βλάπτουν το στομάχι, στο τέλος γίνονται μνησικακία επί παντός επιστητού. Ο μασημένος λόγος, λόγου ενός κέρδους που φαντάστηκε να μασηθεί, καταλήγει στο νοσοκομείο γι' αγιάτρευτη περίθαλψη.

 Το κέρδος να καταπίνεις σε σκοτώνει, σ' εξοντώνει, ευδοκιμεί τον υποδόριο θυμό, ξεχαρβαλώνει τη νύχτα, μαυρίζει τα μάτια, σκύβει το σώμα, μαζεύει τα φτερά, παρέχει στον άνθρωπο να ζήσει μια γωνιά σκιών και φαντασμάτων. Στενεύει τον κόσμο, τον καθιστά μη διακριτό κι αόριστο.

 Η προσχώρηση στα ιερά εδάφη, τα με κόπο και δάκρυα κατακτημένα, γίνεται με τρόπο απαλό, αέρινο, ξυπόλητο και διαυγές, εκεί η καθαρότητα λάμπει και η αθωότητα έχει βάλει συρματοπλέγματα, εκεί ο κρίνος σηκώνει σπαθί, μόνο με σεβασμό μπορεί να προχωρήσεις και με ευσέβεια θεού προς θεό στα ιερά εδάφη του άλλου ανθρώπου, εκεί, αν ασκηθεί βία, γυρίζει κατά πάνω σου. Εκεί, μόνο με λουλούδι κερδίζεις τον πόλεμο. 

Μέσα μας δεν μπορείς να πάρεις θέση λασπωμένος, θα πρέπει να υπάρχει μια λασπωμένη θέση να καθίσεις, κι αν δεν υπάρχει τέτοια θέση, έρχεσαι να λασπώσεις μια προκειμένου να αποθέσεις τη λάσπη σου. Τίναξε τα πόδια σου, χτένισε τα μαλλιά σου, περιποιήσου τις σκέψεις σου, ρύθμισε τη συμπεριφορά σου και πέρνα, ορθάνοιχτες είναι οι πύλες στους καλοπροαίρετους κι ευγενικούς, όμως σαν βλέφαρα πέφτουν και σφραγίζουν και σε απομονώνουν, αν έρχεσαι με δόλιο τρόπο, ύπουλα και ζαρωτά, να στριμώξεις τη ζητιανιά σου σ' ένα θρόνο βασιλέων. Αν δεν έρχεσαι σαν τα μικρά παιδιά οι φρουροί θα σε πιάσουν απ’ τα μαλλιά και θα σε σύρουν έξω, θα σε πετάξουν ξανά στον ανερχόμενο βάλτο σου, να γυρέψεις εκ νέου τη θάλασσα που θα σε ξεπλύνει από την κακοδαιμονία και κακεντρέχεια σου.

 Δεν είναι οι ιεροί τόποι τραπέζια βουλευτών και συνελεύσεις εργοστασίων, στους ιερούς τόπους οι συμφωνίες γίνονται απευθείας μάτι με μάτι κι αίσθημα με αίσθημα, εκεί ανοίγουν οι αγκαλιές ολόδροσες μαργαρίτες, που δεν ρισκάρουν αποκεφαλισμούς επειδή εσύ θέλεις να μπεις στο περιβόλι τους αρματωμένος σαν σκαντζόχοιρος και ν' αρχίσεις να κλαδεύεις θησαυρούς, που μήτε τους καταλαβαίνεις μήτε έχεις ποδιά να τους βάλεις.

 Γι’ αυτό θα έρχεσαι ταπεινός και με σκυφτό το κεφάλι, θ’ αφήνεις έξω απ’ την πόρτα αλαζονείες, επάρσεις κι αλλόκοτες υπερηφάνειες, έλα με τη θρήνο σου καλύτερα, έχει η καρδιά μας θρήνο να σε δεχθεί. Όμως αν έρχεσαι ν’ αρπάξεις τι να βρεις σε έναν που με χαρά όλα τα προσφέρει; Και που πηγαίνεις σαν τσακάλι γονατιστός μέσα στους λέοντες και σαν κότα ανάμεσα σε αετούς; Θα σε κατασπαράξει η αθωότητα καημένε τύραννε, δεν ξέρεις εσύ πόσο εξασκήθηκε να κόβει.

 Εσύ, έχεις ακούσει για την αγάπη και την ορθάνοιχτη αγκαλιά της, εγώ σου λέω πως αν πέσεις μέσα της τα μάτια σου θα γεμίσουν απ’ τις πληγές σου. Που πηγαίνεις, που πας; μέσα στ’ άβατα και τα ιερά με βρώμικες σκέψεις, εκεί ο αιθέρας τσούζει σαν οινόπνευμα στις πληγές σου. Δεν έχεις δει βάρβαρε τους αρχαγγέλους που κρατούν στα χέρια τους σπαθί; νομίζεις διακοσμητικό είναι; Οι φρουροί σε ξέρουν, γύρνα πίσω στην ταραγμένη σου νύχτα, μόνο παιδιά περνούν το σύνορο. 

 Καημένε λασπωμένε άρχοντα, μεγάλο βάρος σου οι μπότες σου,  κι έρχεσαι με αυτές να τσαλαπατήσεις κρίνα, κρίνα που τα πότισε το αίμα κι είχαν κάποτε κρυφτεί σε μπότες σαν και τις δικές σου. Οι κήποι είναι κρεμαστοί, δεν κατεβαίνουν στη γη με τις φοβέρες σου, θα πρέπει ν’ ανέβεις εσύ, οι κήποι είναι για να σεργιανούν μέσα τους άνθρωποι και να παίζουν στις γωνιές τους ξένοιαστα παιδιά, όμως άφησε τον πόλεμο έξω απ’ την πόρτα, γιατί η ειρήνη χωρίς πόλεμο δεν κερδίστηκε ποτέ. Κι είμαστε κάποιοι κουρασμένοι από τύπους μονόφθαλμους σαν και σένα, που επειδή είναι μονόφθαλμοι γυρεύουν να γίνουν και πειρατές.

 Περιστέρι, σπουργίτη, αετός, αμνός και λιοντάρι, ζεις στους ιερούς τόπους, διάλεξε με τι ζώο έρχεσαι, γιατί αν πας να βλάψεις το πρόβατο που ζει εκεί, θα σου ορμήσει το λιοντάρι, κι αν πας να βλάψεις το λιοντάρι που ζει εκεί, θα σε κατασπαράξει το πρόβατο, κι αν πας να αιχμαλωτίσεις τον αετό, θα σε κομματιάσει το σπουργίτι, κι αν πας το περιστέρι να πειράξεις, όλο το δάσος κατά πάνω σου θα ορμήσει και θα σε αφανίσει.

 Σκέψου καλά που πας, γιατί το ραβδί που κρατά ο Βοσκός, δεν το κρατά για να στηρίζεται.  


Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ο Λίγος

Αόρατος Νόμος

Μια Άδικη Μέρα