Το θορυβώδες περπάτημα της γάτας






Είχε τρομακτική ησυχία εκείνη τη νύχτα
τόση που μπορούσες ν' ακούσεις το φύλλο ενός δέντρου να πέφτει και να σκάζει με πάταγο στη γη
σε ξεκουφαίνει ώρες ώρες το περπάτημα μιας γάτας
είχε τρομακτική ησυχία, κι είχε κι άλλη πιο βαθιά
σ’ αυτή τη δεύτερη μπορούσες ν’ ακούσεις μια αράχνη να πλέκει τον ιστό της
μπορούσες ν’ ακούσεις το πλατάγισμα απ’ τα φτερά μιας μύγας
σαν πλατάγισμα φτερών αρχαγγέλου
σ’ αυτή τη δεύτερη ησυχία μπορούσες να δεις τους ήχους
και ν’ ακούσεις τις εικόνες

έκανε όντως ησυχία, οι σκέψεις καμιά φορά δε μιλούν, θροΐζουν

σαν το θόρυβο που κάνουν οι πτυχές ενός φουστανιού
στους μηρούς μιας γυναίκας
μπορείς, ακόμα, να συνειδητοποιείς τη γέννηση μιας σκέψης
ήταν σα να έβγαινε διστακτικό απ’ τη φωλιά του ένα πουλί
επιπλέον, μπορούσες να διακρίνεις χαμόγελο στη σκέψη
ή όποιο άλλο συναίσθημα έφερνε

έκανε ησυχία, ήταν στην άκρη
στην άκρη κάνει πάντα ησυχία
καιρός να προχωρούσε στην ακρούλα
και στην ακρούλα της ακρούλας

από κει πετούν, απ’ την ακρούλα
μέχρι τότε σέρνουν κίνδυνο
όμως απ’ την ακρούλα, απ’ τον ίλιγγο, απ΄ τη φωλιά
τα νεογέννητα πουλιά, σαν είναι έτοιμα
δίνουν μια και πετούν

Μετά; Ποιος ξέρει; Μα αν κρίνεις απ’ τα πουλιά...
φυσιολογικό θα είναι εκείνο
που τόσο σε ανέτοιμους καιρούς τα τρόμαζε. 






Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Ο Αρραβώνας της σιωπής

Η Μαθητεία