οι μη του κόσμου τούτου







Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που δεν είναι του κόσμου τούτου.
Είναι μια παιδική αίσθηση αυτή που σε πολλές περιπτώσεις, δεν την αναγνωρίζουν εύκολα.
Όμως σε ώριμες ηλικίες, αν ρίξουν το βλέμμα πίσω τους, κατανοούν σχεδόν με κάποια ευκολία, πως δεν είναι του κόσμου τούτου, και ποτέ δεν ήταν.
Ποια τα χαρακτηριστικά; ποτέ δεν έδεναν, ποτέ δεν κολλούσαν με τον κόσμο τούτο, πάντα κάτι περίσσευε ή έλειπε απ’ τις σχέσεις τους με τους ανθρώπους.
Είναι μια βαθιά αίσθηση αυτή, έχει ψυχολογική ερμηνεία, πέραν την πνευματικής. Η ψυχολογική είναι, πως κάθε άνθρωπος, από τη γέννησή του και μετά, υφίσταται μείωση αισθαντικότητας. Κανείς ενήλικας, ούτε καν παιδί, δεν μπορεί να χαίρει της αισθαντικότητας ενός βρέφους, σαφώς κάθε αισθαντικότητα από τη γέννηση και μετά έχει υποστεί μείωση, επίτηδες γράφω τη λέξη υποστεί. Η μείωση μπορεί να είναι από μικρή έως μεγάλη.

Τούτο, σε καταδιώκει σε όλη τη ζωή σου, δεν είναι κάτι που εύκολα το συνηθίζεις. Όμως πέραν ακόμα κι από της ψυχολογικής ερμηνείας υπάρχει η πνευματική, πως σε αυτόν τον κόσμο έρχεσαι. Και σε μερικά άτομα, γίνεται κάποτε ξεκάθαρο πως δεν είναι η πρώτη τους φορά. Αν ανατρέξεις πίσω, πολύ πίσω, κάτι παράξενες μνήμες ανακαλύπτεις. Καμιά φορά, έξω, σου μοιάζουν όλα γνώριμα, πολύ γνώριμα, πολύ γνωστά, σαν να τα ξέρεις και πριν από τη μνήμη σου.
Σε λίγους ανθρώπους, ίσως αυτό, κάποτε να γίνεται απολύτως ξεκάθαρο, ένας Ιησούς, είχε πάντοτε την ξεκάθαρη αίσθηση, την πηγαία μνήμη, την πεποίθηση, αλλά και την απόδειξη, πως ήρθε.


Κι άλλοι πολλοί φαντάζομαι έχουν μια παρόμοια αίσθηση στη ζωή τους, αλλά δεν την αποσαφηνίζουν αρκετά ποτέ και δεν τους γίνεται αρκετά ξεκάθαρη, ώστε να τους πείσει, όμως αν η ίδια σου η αισθαντικότητα σε πείσει δεν γυρεύεις άλλη απόδειξη. Καμιά φορά, μετά από απεριόριστες προσπάθειες να είσαι ένα ενεργό μέλος της ανθρωπότητας κι ένα στάχυ απ’ το ίδιο δεμάτι, αποτυγχάνεις διαρκώς. Πάντα κάτι σε σένα υπάρχει μόνο, μοναχικό, και πολλές φορές ίσως, υπάρχει η αίσθηση, μαζί κι η απορία, αν πράγματι υπάρχεις. Καμιά φορά, παίρνει χρόνο να το συνειδητοποιήσεις πως υπάρχεις. Και προχωράς, ζεις, πορεύεσαι, συνυπάρχεις, κάνεις χωριό, που λέμε.

Χρειάζεται μια πολύ ισχυρή αφύπνιση για να μπορέσεις να σταθείς στο ένα σημείο και να κοιτάξεις τόσο πίσω. Θα μπορούσαν όλοι να έχουν έρθει στη ζωή, όμως πόσοι θα το μάθουν; Μάλλον ελάχιστοι. Στους άλλους θα μείνει κρυφό, θα θεωρούν πάντα ως εφαλτήριο τη γέννησή τους και πίσω από την μνήμη τους ποτέ δεν θα δουν, ενώ μια τέτοια ματιά, θα μπορούσε σαφώς, ν' αλλάξει όλη τη ζωή τους και να κατακεραυνώσει όσα πίστευαν και τις πεποιθήσεις τους.

Υπάρχουν κάποια άτομα που δεν είναι του κόσμου τούτου, χωρίς αυτό να είναι αστείο. Δεν κολλούν, δεν δένουν, δεν ικανοποιούνται, δεν πληρούνται ποτέ, δεν δεν. Τους καταδιώκει πάντα μια απόκοσμη ανησυχία, σκαλίζουν την ύπαρξη, κατεβαίνουν στα βαθιά, έχουν μια παράξενη λαχτάρα να δουν τι κρύβεται πίσω από το πέπλο. Αν δεν το κάνουν δεν θα βρουν ποτέ την ειρήνη, δεν θα φτάσουν ποτέ στη γαλήνη, τα μάτια τους είναι διαρκώς διψασμένα. Είναι κάτι ανήσυχα άτομα, ακούν περίεργους ήχους, βλέπουν περίεργα πράγματα, όμως σπάνια μιλούν γι’ αυτά. Ακούν την καρδιά τους, θέλουν να δουν που θα τους βγάλει, τι θα τους μαρτυρήσει, τι θα τους αποκαλύψει την επόμενη φορά, θέλουν να μάθουν τι έχουν κρύψει μέσα τους που παλεύει να φτάσει στα μάτια τους.

Κι αλίμονο! Στους ανθρώπους μιας κάποιας παρόμοιας ανησυχίας… ίσως κάποτε η ανησυχία τους τούς δικαιώσει, και το δουν καθαρά, και το ανακαλύψουν, το μάθουν, και πεισθούν, και μείνουν τότε δίχως άλλοθι και χωρίς δικαιολογία.

Να μην είσαι του κόσμου τούτου και να μην το ξέρεις… πάει κι έρχεται. Αλλά αν το μάθεις μόνο πάει, και πίσω δεν έρχεται.


Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Αόρατος Νόμος

Μια Άδικη Μέρα