Οι Αμοίραστοι






Υπάρχει εκείνη η περίπτωση του ανθρώπου που τα σπλάχνα του δεν μπορεί να τα κάνει λόγια, καμιά φορά τα μουγκρίζει, άλλη τα ουρλιάζει, άλλη τα τραγουδά, άλλη τα πενθεί και τα κλαίει, άλλοτε τα παίρνει το σώμα και τα κυματίζει, άλλοτε τα παίρνει ο έρωτας και τ’ αρμενίζει, στους αγέρηδες, στις θάλασσες, στα φιλιά.

Υπάρχει εκεί η περίπτωση του ανθρώπου που τα σπλάχνα του τα κάνει ποίηση με σκοπό να τα εξάγει, να τα φέρει στο φως, η πρώτη περίπτωση του ανθρώπου, μέσα από τη δεύτερη περίπτωση του ανθρώπου, κι εκείνη λυτρώνεται, κι εκείνη βλέπει, κι εκείνη ταυτίζεται σε σημεία, κι εκείνη βρίσκει το ακριβές.

Κι έτσι όλοι μαζί αντάμα κατηφορίζουμε προς την αποκάλυψη του εσώτερου γίγνεσθαι και συναντιόμαστε στην αλήθεια, που κι αυτή όμως, αν δεν πάρει την κομψή της διατύπωση, από μαχαίρι που είναι στο στήθος, στήθος μαχαιρώνει, λες και θέλει να το ανοίξει να περάσει από στήθος σε στήθος.

Είμαστε αμοίραστοι. Το σπλάχνο, δεν είναι μόνο ο ένας καημός να το αποκαλύψεις και να το φέρεις στο φως να λυτρωθείς, να το πεις δηλαδή να τ’ ομολογήσεις και να ελευθερωθείς, είναι κι ο άλλος καημός,, που για να το πεις και να το μοιραστείς, χρειάζεται στον άλλον το ανάλογό του. Αλλιώς δεν φεύγει από σένα σε εκατό να το πεις.

Και μα την αλήθεια, υπάρχουν μυστικά εκεί κάτω που μπορούν να σε κλείσουν στο τρελοκομείο.

Είμαστε αμοίραστοι, εξ αιτίας των πιο βαθιών μυστικών που δεν μας ανήκουν. Διψάς, ο ανθρώπινος πόθος εκεί έχει τη ρίζα του, είναι πόθος για ελευθερία. Διψάς, να αποκρυπτογραφήσεις το σπλάχνο, να διαβάσεις τα ιερογλυφικά και καταφεύγεις σε μια το δυνατόν ακρίβεια, για να φτάσει το σπλάχνο στο στόμα, να εξέλθει, και στη σκοτεινή του γωνία να κατέβει και να πλημμυρίσει με φως.

Όμως, το τελευταίο που μαθαίνεις σ’ αυτή την περιπέτεια της αποκάλυψης, είναι να κρατάς το στόμα σου κλειστό. Είμαστε αμοίραστοι, κι ίσως να μην βρεθεί ποτέ τρόπος να μοιραστούμε το εσωτερικό μας γίγνεσθαι, κι όσο αυτό λούζεται στο φως, τόσο οι λέξεις γίνονται φτωχές να το αποδώσουν.

Όσο μιλάς από τη σκέψη υπάρχουν ακροατές πολλοί να σε ακούσουν και να σε καταλάβουν, μα αν αρχίσεις να μιλάς απ’ την καρδιά εκεί ο κόσμος γίνεται λιγοστός, γίνεται μια μικρή μειοψηφία.

Είμαστε αμοίραστοι, τούτος είναι ο τελευταίος ο πιο πικρός και κρυφός μας πόνος, όλων των ανθρώπων, κι αυτών που εξηγούν τα ιερογλυφικά κι αυτών που γυρεύουν να τα ψηλαφίσουν.

Οδεύουμε προς τη σιωπή, κι αυτό που μας σώζει είναι να την ανοίγουμε.

Είμαστε αμοίραστοι, τούτη είναι η θλίψη που σκεπάζει τον κόσμο. 


Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αόρατος Νόμος

Γαλάζια Έρημος

Οι Μπλε Άνθρωποι