Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιούνιος, 2018

Το Σκασιαρχείο

Εικόνα
Πεθύμησα λίγη ζωή, πεθύμησα λίγα απλά της πράγματα, κάποια ουσιαστικά. Πεθύμησα λίγη ξεγνοιασιά, λίγη ανεμελιά, λίγη ζωή χωρίς σκέψη. Χωρίς βάσανο, χωρίς έγνοια, χωρίς βάρος και βαρυθυμία, πεθύμησα λίγη ζωή χαρταετού. Πεθύμησα λίγες σταγόνες ευτυχίας. Τις ανταλλάσσω με όλη τη γνώση, τη φιλοσοφία, τις βαθυστόχαστες έννοιες και τα έπαθλά σας, χάρισμά σας. Σας τα δίνω όλα για μερικά ξέγνοιαστα χρόνια, πάρτε όλο το πλήθος, δικό σας, χαρίστε μου μόνο δυό τρεις φίλους, να μην έχω για εκείνους δεύτερες και τρίτες σκέψεις. Σας χαρίζω όλη την επιτυχία, αρκεί να με αφήσετε να εκφραστώ. Όλη η αλήθεια χάρισμά σας, επιτρέψτε μου μόνο το όμορφο ψέμα μου. Όλες οι καλλίγραμμες και σεξουαλικές γυναίκες δικές σας, αφήστε μου μόνο την αγάπη μου. Σας χαρίζω όλα τα ταξίδια κι όλους του κόσμου τους περιορισμούς, για μια ελεύθερη φαντασία. Οι βίλες, οι πισίνες, τα κότερα, όλα δικά σας. Επιτρέψτε μου μόνο μια καλύβα και την ειρήνη μου. Όλα τα όνειρα δικά σας, για μια στιγμή ευτυχισμένης πραγματικότητας. Θα στύ…

Η Πεταλούδα

Εικόνα
Περπατώντας στην παραλία ένιωσε παράξενα για μια γυναίκα καθισμένη σ' ένα παγκάκι. Η μοναξιά ήταν γύρω της απλωμένη σαν πλεούμενο. Ήταν μια γυναίκα νέα, όμορφη, όμως η εντύπωση που του έκανε ήταν αισθαντική. Κατάλαβε αμέσως πως περίμενε. Κι επίσης κατάλαβε πως περίμενε χωρίς λόγο. Απλά περίμενε, την ήξερε αυτή την αναμονή. Περίμενε να γίνει από κάμπια πεταλούδα. Ήταν σοβαρή, ήρεμη και λίγο θλιμμένη, σε μια στάση, θα την έλεγες, διαρκούς προσευχής. Χάρηκε γι’ αυτήν, δεν της το είπε, ούτε ποτέ θα μάθει πως ένας άγνωστος βαθιά την ένιωσε, βαθιά σαν αποκάλυψη. Βαθιά σαν αίμα, βαθύτερη από αδερφή. Κι εκείνος ο άγνωστος απ’ τον εαυτό του την ξέρει, δεν την πλησίασε, δεν τους πλησιάζεις αυτούς τους ανθρώπους, έχει κάτι αυστηρά ατομικό η υπόθεσή τους. Το κάνουν όλοι με τον ίδιο τρόπο, κι όμως είναι μοναδικοί. Θα μου πεις η ζωή τρέχει, πρέπει να την κυνηγήσεις, να την αρπάξεις απ’ τα μαλλιά, να την ξεζουμίσεις. Αυτά θα μου πεις κι άλλα τόσα και θα έχεις σε όλα δίκιο. Όμως η πεταλούδα είναι α…

Γραμμή Οριζόντων

Εικόνα
Κατέβηκα βαθιά, κι όσο βαθύτερα κατέβαινα έβρισκα άνθρωπο. Τι βρήκα; ως ένα βάθος τον άνθρωπο να τον συντροφεύει η απόγνωση κι η απελπισία, κι είδα την απελπισία να χάνεται, σαν ένα χρώμα. Κι ύστερα τον άνθρωπο μόνο, αλλά χωρίς τη μοναξιά της απόγνωσης, και είδα το ζώο μέσα στον άνθρωπο να χάνει την κυριαρχία του.
Στο τέλος δεν είχε μείνει τίποτα, παρά μόνο μια πανάρχαια αίσθηση ανάγκης, όχι η ίδια η ανάγκη αλλά η αίσθησή της, όχι η ανάγκη ως κίνητρο αλλά η ανάγκη ως κάλυψη ικανοποίησης, το πιο βαθύ που άγγιξα ήταν το καθαρό χρειάζομαι. Κι ύστερα απ’ αυτό είδα κάτι ακόμα βαθύτερο, το χρειάζομαι δεν το χρειαζόμουν εγώ, το χρειάζονταν ο θεός για μένα.
Σ' εκείνο το σημείο είδα ξεκάθαρα τη σχέση άντρα γυναίκας, στο σημείο χρειάζομαι αντάμωναν αλλά όχι ως πρόσωπα, μόνο ως φύση. Το χρειάζομαι, ήταν τόσο βαθύ, που έφευγε απ’ τα χέρια και τη διαχείριση του ανθρώπου, το χρειάζομαι ήταν της ίδιας της ζωής, της ίδιας της φύσης,το χρειάζονταν εκείνη μέσα από μένα.
Εκεί, στην ξεκάθαρη αυτή ματιά,…

Το Λυκόφως

Εικόνα
Για να ξημερώσει η ανατολή περνάει απ’ το λυκόφως, και η έξω ανατολή και η μέσα, η εσωτερική του ανθρώπου, όμως οι άνθρωποι δεν ακολουθούν πάντα την τροχιά του ήλιου, χάνονται στο δικό τους ρολόι. Πολλοί άνθρωποι μένουν στο λυκόφως, εγκλωβίζονται στο λυκόφως, άλλοι πολλοί δεν φτάνουν ποτέ ούτε σε αυτό.  Όμως το λυκόφως είναι παράξενο, είναι μυστηριακό, είναι μαγικό και πλανεύει. Πολλοί άνθρωποι αρκούνται σε λίγη ομιχλώδη ανατολή, αρκούνται στο λυκόφως, το λυκόφως τους πείθει, έχει τον τρόπο να το κάνει. Δεν είναι μεγάλος ο πόνος δεν είναι μικρός ο πόνος σ’  αυτό. Δεν είναι πολύ το σκοτάδι δεν είναι λίγο, δεν είναι μεγάλη η δυστυχία δεν είναι μικρή η δυστυχία, δεν είναι πολύς ο ήλιος δεν είναι λίγος ο ήλιος. Το λυκόφως έχει ποικιλία, όλα τα χρώματα της αυγής και της πίσω νύχτας ακόμα, όμως μόνο τα χρώματα, όχι την αυγή την ίδια, όμως μόνο το προμήνυμα της ανατολής, όχι την ανατολή. Όμως μόνο γεύση ξημερώματος, όχι το ξημέρωμα. Στο λυκόφως δεν ανεβαίνει ποτέ ψηλά ο ήλιος, δεν μεσημεριάζε…

Διάλογος με τη σκιά

Εικόνα
- Αυτά που θα γράψεις παρακάτω δεν πρέπει να τα γράψεις, ίσως παρεξηγηθείς, δεν ξέρεις τί θα σκεφτούν. - Κοίτα, προσπάθησα να ζήσω με γνώμονα τί θα σκεφτούν αλλά δεν τα κατάφερα, απέτυχα σε αυτό. Άλλωστε δεν θέλω να γράψω κάτι προσβλητικό για τους ανθρώπους, εγώ και τους αγαπώ και τους αντέχω τους ανθρώπους, μάλιστα με ένα ιδιαίτερα ανεπτυγμένο ένστικτο που έχω, τους καταλαβαίνω απ’ το αισθάνομαι. Για μένα οι άνθρωποι δεν είναι κανένα μυστικό ή τίποτα το περίεργο και το φοβικό, ανοιχτά βιβλία μου είναι. Μετά, αν θέλεις να ξέρεις, εμένα οι άνθρωποι και με αγάπησαν, και με φρόντισαν, και μου έδωσαν πάντα πολλά περισσότερα απ’ όσα πήραν και πίσω ποτέ δεν τα γύρεψαν. Έτσι λειτουργεί μαζί μου η χημεία τους κι η σχέση τους. Η δε γυναίκες εμένα με λάτρεψαν, από μικρό ακόμα, δεν ξέρω για τί, ούτε εκείνες ήξεραν, νομίζω είναι κάτι που οφείλεται στη μητέρα μου, εκείνη είχε κάτι καλό και τίμιο μέσα της που μου το έδωσε.
Εσύ δεν ξέρεις, πίσω οι άνθρωποι πως συναντιόμαστε, εγώ πάντα με τους ανθρώπου…

Αν θέλεις να ζήσεις με την καρδιά σου...

Εικόνα
Ν’ ακούς την καρδιά σου δεν είναι μόνο γιορτή αλλά και πένθος και είναι βίωμα δεν είναι μόνο δρόμος αλλά και υποχρέωση είναι γέλιο αλλά και κλάμα γιατί ν’ ακούς την καρδιά σου είναι αρχές. Αν θέλεις να γίνει η ζωή σου μουσική θα μάθεις να υπακούς στη μουσική γιατί η καρδιά έχει ευαισθησίες κι αυτές γίνονται αποφάσεις και οι αποφάσεις τρόπος ζωής. Αν θέλεις ν’ ακούς την καρδιά σου πολλές φορές θα επιλέγεις το επώδυνο για σένα, επειδή εκείνη προστάζει θα την αισθάνεσαι πολλές φορές πρώτη να μιλά και η καρδιά σου θα σε βάζει μέσα στον κίνδυνο παράλογα θα την αισθάνεσαι να φέρεται κι έξω απ’ το γνωστό σου συμφέρον γιατί αν θέλεις να ζήσεις με την καρδιά σου θα σου πάρει εκείνη τη ζωή σου απ’ τη σκέψη και θα την κατεβάσει χαμηλά, στα λημέρια της το σωστό σου σε σωστό της θ’ αλλάξει και μπορεί να χάσεις τη δουλειά σου γιατί στάθηκες στο δρόμο να βοηθήσεις ένα πουλί που έπεσε απ’ τη φωλιά του γιατί η καρδιά σου θα πάρει από σένα την επιλογή και θα πονά από απίστευτα σημαντικές λεπτομέρειες γιατί η καρδ…

κυματισμοί νυχτερινής δροσιάς

Εικόνα
Εκεί που γλύφουν τα νερά όπου είσαι μέσα στον άλλον και δεν αγκυλώνει η έκφραση ένας κυματισμός μονάχα μένει ακόμα και με τον πιο δύσκολο άνθρωπο άνοιξε εσύ πάρ' τον μέσα σου στη στοργή σου τη συμπεριφορά του να μάθει να μη χτυπάει τίποτ' άλλο δεν είναι η σύγκρουση από κλειστές καρδιές η μια αν ανοίξει η άλλη κυλάει τα νερά τ' ανεμπόδιστα μόνο αλλάζουν χρώμα άμυνα; τι εστί άμυνα; κανείς δεν σου επιτίθεται αν τίποτα δεν κρατάς δίνε, δίνε, δίνε, γίνε απεριόριστος
Γνώρισε το κύλισμα, την αρμονία πίσω απ’ τη σύγκρουση, πίσω απ’ τη διαμάχη πίσω απ’ τ’ άγρια ζώα που κομματιάζονται πίσω απ’ την επιφανειακή σκληράδα της φύσης πίσω απ’ όσα μπροστά βλέπεις η όραση της νόησης ολοκάθαρα βλέπει την αρμονία και την ισορροπία. Εκεί που τελειώνει ο άνθρωπος κι αρχίζει ο θεός πίσω από εσένα μια αδιάκοπη μουσική ρυθμίζει τις υποθέσεις της ζωής πίσω, αυτορρυθμίζονται όλα σιγανά στο μεγαλείο της σιωπής εκεί που η πίστη συναντά την ανάγκη εκεί που η διάθεση είναι μι' αλήθεια χωρίς τον επηρεασμό σου εκεί, που τόσο …

Ιστορία σταθμού

Εικόνα
Καθώς δεν είχα τίποτα να κάνω καθόμουν εκείνο το απόγευμα στο παγκάκι του σταθμού και κοίταζα τα τρένα. Μια γυναίκα με πλησίασε τότε, μια άγνωστή μου, στάθηκε από πάνω μου κάπως επιδεικτικά και με κοιτούσε για ώρα επίμονα, δεν έδωσα σημασία γιατί κάτι παράξενοι άνθρωποι πάντα συχνάζουν στους σταθμούς, όμως εκείνη με είχε καρφώσει με το βλέμμα της μέχρι που με έκανε να νιώσω πως είχα μαζί της ραντεβού.
"Γιατί άργησες;" μου φώναξε τότε. "Άργησα; πως άργησα;" αναρωτήθηκα φωναχτά. Ξέσπασε τότε σε κλάματα και κάθισε δίπλα μου μα σε μακρινή απόσταση. "Άργησες", έλεγε και κοίταζε ίσια μπροστά. Προσπάθησα τότε να θυμηθώ, αυτή η γυναίκα έμοιαζε να με περιμένει, κι ενώ δεν καταλάβαινα τί μου έλεγε, ένιωθα πως είχε δίκιο. Κοίταξα τότε κι εγώ ίσια μπροστά και της είπα: "θα είσαι φυσικά κάποια τρελή που με ονειρεύτηκε".
Σηκώθηκε κι ήρθε μου άστραψε ένα χαστούκι. Τότε, κουνήθηκε το μυαλό μου και της είπα: "σίγουρα εσένα κάποτε σε πλήγωσα, θύμισέ με ποια είσαι, έ…

Η Βουτιά

Εικόνα
Έχω, μου έλεγε, την αίσθηση μερικές φορές, πως γίνομαι αποξενωμένη, απαθείς, αδιάφορη. Βλέπω τότε, πως όλοι παίζουν έν' ανούσιο θέατρο, υποκρίνονται, το σιχαίνομαι αυτό, έλεγε. Θέλω καμιά φορά, να είχα ένα φτύμα όσο ο ωκεανός, να τους φτύσω και να τους πνίξω
Κι εγώ της έλεγα, σε αγκάλιασαν ποτέ;
Κι εγώ της έλεγα, έκανες ποτέ έρωτα κάτω απ’ το φεγγάρι;
Κι εγώ της έλεγα θα σ’ αγαπήσω μέχρι να μαλακώσεις κι ύστερα θα σε πλάσω καινούργια με τα χέρια μου
Κι εκείνη είπε, φοβάμαι, πείσε με
κι εγώ τη φίλησα
Μη σταματάς να μου μιλάς, έλεγε,
τώρα που καταλαβαίνω κι άγγιξα τα στήθη της μ’ ένα λεξιλόγιο που είχα στις άκρες των δαχτύλων κι αναστέναξε σε μι’ αρχαία διάλεκτο που αν δεν προσέξεις γεννιέται παιδί
Κι ύστερα μου είπε, με φιλάς πάνω απ’ τα ρούχα
εγώ, είπε, γδύνομαι κάτω από εξουσία κι άρχισα τότε ν’ απαγγέλλω ένα ποίημα λύγισε στα δυό, η μισή έσκυψε μέσα στην άλλη μισή κι όταν ανασηκώθηκε είδα εμένα στα μάτια της
Μετά, της ψιθύρισα στο αυτί ένα ικετευτικό
ζήτησέ μου γυρεύοντας να φτάσω τόσο βα…