Δελφίνια στον Κάμπο







Κι ύστερα φώναξε είμαι άθεος και σηκώθηκε κι έφυγε οργισμένος. Δεν καταλάβαινα από τί ήταν άθεος, όμως σίγουρα ήταν άθεος από κάποιον θεό που νόμιζε πως υπάρχει, ήταν άθεος από κάποιον θεό που του έμαθαν πως υπάρχει και δεν μπόρεσε ποτέ να τον δεχθεί.

Η έννοια του θεού του δημιουργούσε μέσα του αβάσταχτες υποχρεώσεις και αβάσταχτες συμπεριφορές, ήταν σαν να προσπαθούσε μια ανώτερη δύναμη να τον ελέγχει και να του ορίζει τη ζωή, κάτω απ’ την έννοια του θεού ένιωθε ανελεύθερος να είναι ο εαυτός του, και φυσικά αντιδρούσε και κλωτσούσε σε αυτό.

 Του εξήγησα, πως η συμπεριφορά του αυτή δεν είχε καμία σχέση με το θεό, είχε μόνο σχέση με μια παλαιολιθική έννοια που υπήρχε μόνο στο κεφάλι του ριζωμένη και που γύρευε με εφαρμογή κανόνων να ρυθμίζει συμπεριφορές. Από το θεό που ήταν άθεος έτσι κι αλλιώς δεν υπήρχε, δεν υπήρχε ο θεός που είχε από μικρός καταπιεί και ένιωθε να τον εκβιάζει, ήταν μόνο μια παρανόηση που χρειάζονταν να την ξεριζώσει απ’ τα σπλάχνα του και να την ξεχάσει. Ήταν άθεος μόνο από έναν θεό που προσπάθησαν να του επιβάλουν, και καλώς ήταν άθεος από έναν τέτοιο θεό, και καλώς αντιδρούσε σε κάθε επιβολή, και καλώς ήθελε να είναι ελεύθερος και κύριος του εαυτού του από θεούς λοξούς, που ζητούν απ’ τους ανθρώπους παράλογα πράγματα, και κάποτε ζήτησαν απ’ τον Αβραάμ να θυσιάσει το άμοιρο παιδί του, κι εκείνος, ο άμυαλος, το ακούμπησε στο θυσιαστήριο για να αποδείξει την πίστη του, και παρά τη φωνή ενός αγγέλου θα είχε χαθεί η ζωή ενός αθώου παιδιού.

Θεός είναι ο φυσικός νόμος, συμφωνείς και συμμαχείς με τον φυσικό νόμο γιατί είναι η φωνή και η ποιότητα της ίδιας σου της αισθαντικότητας και είναι οι ιδιότητες της ενέργειας από την οποία αποτελείσαι κι είναι μέσα σου και παντού. Θεός είναι η αγάπη και η αγάπη είναι θεός, υπάρχει στο κέντρο κάθε ύπαρξης και ζωντανού οργανισμού, είναι το σημείο που συναντιέται η ζωή κι αναπαράγεται, το σημείο που ανοίγει ο κόσμος και πηγάζει η ειρήνη και χάνεται κάθε σύγκρουση, το σημείο που εδρεύει η γαλήνη κι η χαρά, κι όσες ανθρώπινες σκέψεις πηγάζουν απ’ την αγάπη είναι εξ ορισμού ολοστρόγγυλες και τέλειες.

 Δεν χρειάζεται να είναι αυτή η σκέψη ή η άλλη και να εφαρμόζονται, αρκεί να πηγάζουν απ’ την αγάπη κι είναι καθαγιασμένες, αβλαβείς και δίχως κακό. Θεός είναι μια τρομακτικά ασύλληπτη ευφυΐα και το ίδιο ασύλληπτη σοφία, τοποθέτησε στο κέντρο των υπάρξεων την αγάπη γιατί χάνεται κάθε διαφορά κι όλα τα πλάσματα συναντιούνται στην αγάπη τους κι εξ ορισμού συναντιούνται στην αγάπη και ειρηνεύει και γλυκαίνει ο κόσμος και σταματά ο χρόνος. Κι όλη η ανθρώπινη περιφέρεια κι όλων των πλασμάτων είναι για να συντηρούν τη ζωή, όμως μόνο στην αγάπη η ζωή ευδοκιμεί κι αποχτά ασύλληπτη αξία.  

 Και δεν υπάρχει στο κέντρο σκέψη κι ορισμός για το θεό, μήτε κρίση υπάρχει στο κέντρο, κάθε σκέψη, έννοια κι ορισμός για το θεό είναι ανθρώπινη επινόηση, υπάρχει μόνο η συνάντηση με το θεό κι ένας λόγος τέλειος που προκύπτει απ’ την ένωση μαζί του, και προσπαθεί μέσα από τον Χριστό, να εξηγήσει, να ερμηνεύσει και να γνωστοποιήσει, μια σκέψη χωρίς σκέψη, για το ποιον τρόπο βρήκε ο δημιουργός να φτιάξει τη ζωή και να φροντίσει για την εξέλιξή της αισθαντικά, και για το πώς λειτουργεί ο φυσικός νόμος που φροντίζει τις υπάρξεις κάτω από τις σκέψεις τους, γιατί ο φυσικός νόμος υπάρχει πριν τις σκέψεις των ανθρώπων κι είναι μια μυστική κι αθέατη λειτουργία της διαιώνισης των ειδών και της ζωής.

  Δεν είναι τα πράγματα στη ζωή από την ανθρώπινη θέληση φτιαγμένα, η ανθρώπινη θέληση χρειάζεται να συμφωνεί με την προϋπάρχουσα θέληση για να έχει την αρμονία κι όχι τη σύγκρουση, χρειάζεται η κατανόηση του φυσικού νόμου κι η σύμπλευση μαζί του, όταν η ανθρώπινη θέληση αποκοπεί απ’ τον φυσικό νόμο έχουμε αποκομμένο άνθρωπο απ’ τη ρίζα του, έχουμε θλιμμένο, πονεμένο, δυστυχεί άνθρωπο κι ανθρωπότητα έξω απ’ το σύμπαν.

Θεός είναι ο ωκεανός και κάθε πλάσμα του η σταγόνα, μαθαίνεις και φέρνεις κοντά τη σταγόνα σου στον ωκεανό, και το θεό που εχθρεύεσαι χρειάζεται να τον αλλάζεις κατά την έννοια Του, γιατί ποτέ δεν εχθρεύεσαι το θεό αλλά μόνο την έννοια που έχεις στο κεφάλι σου για Εκείνον, κι είναι λογικό να εχθρεύεσαι μια έννοια, που δεν είναι δικιά σου αλλά παγιωμένη κι έτοιμη σερβιρισμένη, γιατί ανθρώπινος θεός υπάρχει μόνο κατά την ανθρώπινη ερμηνεία και δεν ζητάει τίποτα απ’ τους ανθρώπους, ζητάει μόνο να γνωρίσουν τον εαυτό τους κι αν μάθουν τον εαυτό τους Εκείνον ξέρουν, και τον ξέρουν πάντα στον βαθμό που γνωρίζουν τον εαυτό τους, και τον αγνοούν πάντα στο βαθμό που αγνοούν τον εαυτό τους.

Συνάντηση με τη θεό είναι η δυνατόν πιο ελεύθερη ανθρώπινη ελευθερία, πως θα μπορούσε αυτό να επιβληθεί; Πως θα μπορούσε αυτό να είναι καταναγκαστικό κι απαγορευτικό; Πως θα μπορούσε αυτό να είναι κάτι άλλο από ένα τίποτα που παίρνει το ανθρώπινο νόημα και την ανθρώπινη σημασία; Ο θεός τόσο αγάπησε τον άνθρωπο που παρέμεινε ουδέτερος, και του έδωσε κάθε δικαίωμα να στρέψει την ουδετερότητα κατά τη βούληση της λογικής και της αισθαντικότητάς του, τόσο αγάπησε τον άνθρωπο που τον συναντάς μόνο στην αγάπη σου, γιατί ο θεός μόνο ξέρει και για αυτό είναι χωρίς λόγια. Κι εκείνο ακόμα που μέσα στον άνθρωπο ξέρει χωρίς λόγια είναι. 

Υπάρχει μια έννοια για το θεό μέσα σε κάθε άνθρωπο που τη βρίσκει εκεί με τη γέννησή του, κι άλλη μια έννοια για το θεό που τη σχηματίζει ο άνθρωπος στο μυαλό του από τη γνώση, η πρώτη έννοια ανεβαίνει, η δεύτερη κατεβαίνει, και η πρώτη έννοια εμπεριέχει αλήθειες για το θεό και η δεύτερη έννοια εμπεριέχει αλήθειες. Ο θεός δεν είναι στατικός, διαρκώς εμπλουτίζεται, όμως επειδή έχει αισθαντική προέλευση ο θεός δεν αλλάζει, και τελειότερα όλων, πιο πυκνά και με τα πιο τέλεια οργανικά σύμβολα, τον απέδωσε ο Χριστός. Όμως ποιος Χριστός; Εκείνος που απ΄την εποχή σου και το παρών σου κατανοείς.

Για τα δελφίνια ο θεός είναι θαλασσινός και για τα πλάσματα του κάμπου καμπίσιος.   
Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Η Μαθητεία

Οι Μπλε Άνθρωποι