Η Ξόβεργα






Αυτό που χρειάζεσαι για να πάρουν τη ζωή σου οι εφτά άνεμοι είναι μια κάπως θολή γέννηση, γι’ αρχή, επειδή η αρχή είναι βέβαια το ήμισυ του παντός, όταν όμως μιλούμε για γέννηση μπορεί να είναι και τα πάντα.

Μετά, αυτό που χρειάζεσαι για να πάρουν τη ζωή σου οι εφτά άνεμοι, είναι ν’ αρχίσεις να νομίζεις διάφορα για σένα, δεν έχει σημασία τί, αρκεί να νομίζεις, τα νομίζω όλα είναι λάθος γιατί αργότερα γίνονται νόμιζα. Κάθε νόμισα είναι μια κατάσταση που μέσα της ρίχνεις τον εαυτό σου, η παγίδα του νόμιζα, είναι πως τον καιρό που το νόμισες, έμοιαζε σωστό, όμως το νόμισα έχει πάντα λάθος βάση και τη βάση αργότερα την αναγνωρίζεις, ίσως είναι μια βάση αδυναμίας.

Αφού λοιπόν αρχίσεις να νομίζεις δεν γίνεται αλλιώς παρά να υποθέτεις, και δεν γίνεται να υποθέτεις παρά προς το καλύτερο, ενώ όταν υποθέτεις προς το καλύτερο δεν γίνεται παρά να είναι πραγματικά χειρότερο, δεν θα έβαζες λοιπόν τον εαυτό σου ποτέ σε μια κατάσταση του υπέθεσα ή του νόμισα, αν δεν τον είχες παραπλανήσει λιγάκι, αν δεν είναι βοηθήσει η πλάνη, αν δεν την είχε μαγειρέψει λιγάκι καλύτερη με την ελπίδα, κι αν δεν είχες κάτω απ’ την ελπίδα κίνητρο το φόβο και την ανάγκη.

 Κι έτσι πιάστηκε το πουλί στη ξόβεργα, στην κακή εργασία ή στον κακό γάμο, και τώρα το πουλί πιασμένο στη ξόβεργα γυρίζει πίσω να λύσει το γρίφο. Το πουλί ζητούσε ελευθερία, όμως το μυαλό του το πλάνεψε, του παρουσίασε κάποιες καταστάσεις ως ιδανικές, όμως όταν το πουλί μπήκε στις καταστάσεις μέσα, διαπίστωσε πως μόνο η ξόβεργα του είχε μιλήσει στο αυτί και το είχε υποκινήσει, γιατί η ξόβεργα έχει ένα τρόπο να μιλά πάνω απ’ την ελευθερία, κι η ελευθερία έτσι μιλά: αν θέλεις κάποτε ελεύθερος να είσαι, χρειάζεται να πιαστείς στην ξόβεργα, κι η ξόβεργα θα σου μάθει όλα όσα χρειάζεσαι από την ξόβεργα να ελευθερωθείς.

Όμως το πουλί, σε όλη αυτή τη διάρκεια ξέμαθε να πετά, το ξέχασε κι αδυνάτισαν τα φτερά του. Μετά, στο κλουβί, το ταΐζουν, το ποτίζουν και καλομαθαίνει και γίνεται τεμπέλικο πουλί, ύστερα, το μυαλό έχει απίστευτες ιδιότητες, μπορεί τις μεγαλύτερες αρετές να τις δει σαν όνειδος και να πείσει τον άνθρωπο. 

 Υπάρχει τρόπος πανάρχαιος να ζεις στο κλουβί σχεδόν ζωή χαρισάμενη, πάντα βέβαια σχεδόν, αλλά κι αυτό το σχεδόν μπορείς να το σιωπήσεις. Άλλωστε, για τα πουλιά στο κλουβί, η ελευθερία είναι πια τόσο μακρινή υπόθεση, που ούτε ως ανάμνηση την κατέχουν. Κάτι βέβαια μέσα τους ποτέ δεν την ξεχνά, όμως αυτό το κάτι γίνεται με τον καιρό μικρό κι αδύναμο να υποκινήσει απόπειρα διαφυγής. Και μετά, υπάρχουν τόσα φυλακισμένα πουλιά, που ένα περισσότερο ή λιγότερο καμιά διαφορά δεν κάνει, και τα πουλιά, κοιτάζουν τ’ άλλα πουλιά στα κλουβιά και σκέπτονται τούτη είναι η ζωή και καλά είμαστε, γιατί, τα πουλιά αυτά, ρίχνουν συχνά το βλέμμα τους στα χειρότερα.

Όποιο πουλί βγει στη ζωή το πιάνει η ξόβεργα, είναι νόμος απαράβατος αυτός, όμως ή ξόβεργα ένα δεύτερο μεγάλο σχολείο είναι, παρόλο όμως που σχολείο είναι και τάξεις χρειάζεται να περνάς… η ξόβεργα έχει ένα δικό της μεγάλο μυστικό για να κρατά τα πουλιά στο κλουβί, την πειθώ.

Για να βγει το πουλί απ’ το κλουβί χρειάζεται να πάρει πίσω την πειθώ του στα χέρια του από τα χέρια του κλουβιού. Όμως το κλουβί αυτό, δεν είναι ένα απλό κλουβί, που όποτε θέλεις ανοίγεις την πόρτα και το σκας. Για να βγει το πουλί απ’ το κλουβί χρειάζεται να το καταστρέψει, και το πέταγμα του πουλιού, είναι η ίδια εκείνη πρώτη εμπειρία, που θα είχε αν ήταν αληθινό πουλί και πετούσε για πρώτη φορά στον ουρανό με τα δικά του φτερά. Όμως η ξόβεργα που πιάνει το πουλί, το πιάνει πριν ακόμα πετάξει απ’ τη φωλιά του, στην παιδική του ακόμα ηλικία, γιατί η ξόβεργα που πιάνει το πουλί στη ζωή, το πιάνει και το γυρίζει στη φωλιά του, σε μια φωλιά που απ’ αυτή ποτέ δεν βγήκε να πετάξει. Έτσι το πουλί, γι’ άλλη μια φορά, νόμισε πως το έπιασε η ξόβεργα, ενώ στην πραγματικότητα, ποτέ δεν βγήκε απ’ τη φωλιά του να πετάξει.
Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Αόρατος Νόμος

Μια Άδικη Μέρα