Η Διαδρομή







Γεννιέσαι ως μορφή του σύμπαντος, είσαι το σύμπαν που έχει πάρει μια μορφή. Γεννιέσαι ως καθαρή συνείδηση κι όλος ο εσωτερικός αγώνας είναι να επιστρέψει ξανά η αισθαντικότητα στο σημείο που γεννήθηκε. Αυτό είναι βούδας.

Όμως, ας είμαστε επιεικείς, δεν ήρθες σ' έναν κόσμο στρωμένο με βελούδινα χαλιά να περπατήσεις, μάλλον αγκάθια έχει. Οι γονείς σου δεν ήταν τέλειοι, δεν πήρες την τέλεια ανατροφή, το περιβάλλον σου δεν ήταν τέλειο, η κοινωνία, ο πολιτισμός, η ανθρωπότητα, μ' ένα τσεκούρι σε περίμεναν, κι αν ήσουν τυχερός με λίγα άνθη.

Η ζημιά έγινε; έγινε, δεν μπορείς να το αρνηθείς, κατάπιες τον κόσμο που ήρθες και δύσκολα τον ξερνάς, κι ακόμα πιο δύσκολα τον κάνεις κτήμα σου.

Ίσως είχες μια κάπως παιδική ηλικία, ίσως τη λες πανέμορφη γιατί κάτι δεν θέλεις να δεις, ίσως είχε ένα δυο, τρία θεματάκια αδιευκρίνιστα για σένα. Κι ίσως πέρασες μια κάπως εφηβεία, ίσως πάλι δεν την πέρασες, άλλωστε, ο μέση συναισθηματική ηλικία των ανθρώπων είναι περίπου δώδεκα χρονών. Κι αν αφήσουμε έξω τις γυναίκες μάλλον των αντρών είναι εφτά ετών. Το μυαλό μπορεί να είναι εκατό χρόνων, το συναίσθημα δώδεκα, γι’ αυτό ο Ιησούς είπε στον Ιούδα: Άνοιξε την καρδιά σου Ιούδα όχι το μυαλό σου, άνοιξε τα μάτια σου και την καρδιά σου! Το μυαλό ανοίγει εύκολα, όμως την καρδιά πίσω μπορεί να τη σέρνει στη ζωή.

Μέχρι μια ηλικία η ζωή τρέχει, η πηγή, έχει απόθεμα νιάτων κι ορμή, έχει ο άνθρωπος ακόμα γκάζια, ορμάει να φτιάξει τη ζωή του και καταναλώνει την πάνω πάνω ψυχή του. Όμως μετά από κάποια ηλικία το σθένος εξαντλείται, το μπροστά τελειώνει, κι εκεί που η ψυχή σου σού χάριζε ενέργεια να κατακτήσεις τον κόσμο...ξαφνικά ο κόσμος σταματά, η καρδιά δεν παρέχει άλλη πίστωση κι είναι σαν να σε άρπαξε κάποιος απ΄το γιακά, σαν να σε άρπαξε κάποιος από πίσω σου.

Η καρδιά έχει μια μαεστρία να φτιάχνει αυτά τα πράγματα, δεν ήθελες να δεις πίσω, όμως έχει έναν τρόπο αργά να σε υποχρεώνει, σε γυρίζει, αν θέλεις να πάρεις ζωή - σου ψιθυρίζει μυστικά - σκύψε.

Ώχ! Τόσο καιρό έτρεχες σα διάβολος να της ξεφύγεις και τώρα σκύψε; σαν να θέλει να σού ρίξει σφαλιάρες ακούγεται.
Όμως, επιλογή δεν έχεις, αν δεν σκύψεις θα μαρμαρώσεις, ο χρόνος θα σε φτιάξει άγαλμα.

Σκύβεις κρυφά λοιπόν και βλέπεις το πρώτο εμποδιάκι, και τότε, σαν άξαφνα κι απ΄το πουθενά, βρίσκεσαι στον κόσμο της ψυχολογίας. Κι αρχίζει να σε ενδιαφέρει και να συζητάς για ψυχολογία. Γνωρίζεις κι άλλους ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα και μπαίνεις στον κόσμο της ψυχολογίας. Κάποια θεματάκια, ξέρεις, θα κάνεις και μερικές συνεδρίες με τον τάδε ψυχολόγο, της τάδε φίλης του τάδε φίλου, κι όλα θα πάνε καλά, η ζωή συνεχίζεται. Ιδέα δεν έχεις πως μόλις άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου. Ιδέα δεν έχεις πως η ζωή σου βρίσκεται ήδη χωρίς κατεύθυνση και στα χέρια των ανέμων

Αλήθεια είναι, πως κάθε άνθρωπος, καθώς βγαίνει στη ζωή, χρειάζεται τη γνώση της ψυχολογίας, χρειάζεται δηλαδή να μπορεί να διαχειριστεί όσα του συμβαίνουν, το ίδιο το συναίσθημα. Αν έχει κάποιες αρχές από το σπίτι ίσως δεν ξεφύγει μακριά, αν δεν έχει θα χαθεί στις γαλαρίες του αισθήματος, πάλι όμως μπορεί να βρει την άκρη. Μια αρχική κατανόηση της διαχείρισης του αισθήματος λοιπόν είναι αναγκαία, για να μην αισθάνεσαι πως σε κυριεύουν δαίμονες.

Με το αίσθημα μπορείς να ζήσεις πολύ καιρό, ταυτισμένος με το αίσθημα ταυτισμένος με τη σκέψη, όμως δεν είσαι το αίσθημα, απ’ το αίσθημα περνάς για να βγεις έξω, το αίσθημα το κολυμπάς, το αίσθημα στον άνθρωπο τελειώνει. Εκείνο το βρέφος που υπήρξες πόσο αίσθημα είχε; Τόσο σου μένει στο τέλος. Δεν είχε αίσθημα, χρώμα είχε, άρωμα αισθήματος.

Όμως είσαι ακόμα στο αίσθημα και ζεις τη ζωή του αισθήματος, ταραγμένη ζωή, πολλές φορές βαριά, άλλες σκληρή ζωή κι άλλη ζωή δεν ξέρεις. Όμως έχεις έναν τρόπο και λύνεις τους κόμπους και τους γρίφους, προχωράς, ιδέα δεν έχεις πόσο κάτω έχει ακόμα, ιδέα δεν έχεις ακόμα για το βάθος της ψυχής σου. Ούτε σε φτάνει ούτε να το δεις μπορείς.

Όμως πέρασε ο καιρός και το συναίσθημα χάνει την κυριαρχία του σε σένα, και μια νύχτα, συλλαμβάνεις μερικές καινούργιες σκέψεις, σημαίνει πως βγαίνεις από τον κόσμο του αισθήματος και προχωράς στο πνευματικό μονοπάτι. Εκεί που τελειώνει η ψυχολογία αρχίζει η πνευματικότητα. Πολλοί τα έχουν μπερδεμένα μέσα τους, όμως είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Σε πολλούς το μυαλό τρέχει στην πνευματικότητα ενώ το αίσθημα τους είναι ακόμα στην ψυχολογία, και δεν έχουν ακόμα λύσει τα θέματα της ψυχολογίας. Όμως ενώ το μυαλό κάνει άλματα στη γνώση της πνευματικότητας... η καρδιά πίσω δένει ακόμα πιο γερά τον νου στο συναίσθημα. Και η πνευματικότητα μένει απλώς ως γνώση στη σκέψη, ένα άχρηστο δηλαδή και νεκρό πράγμα.

Ποιος ο τελικός προορισμός; Να βγεις έξω. Πότε μπήκες μέσα; Μπήκες με την έλευση της σκέψης, με την έλευση της λογικής, δεν γεννήθηκες με λογική. Μπήκες μέσα πριν πολλά πολλά χρόνια, θα βγεις έξω μετά από πολλά πολλά χρόνια. Και ξέρεις κάτι; έξω ακόμα Παράδεισο κάνει.

Πως θα βγεις έξω; Κολύμπησες το συναίσθημα; Βγήκες στον πνευματικό μονοπάτι; Κατανόησες τον κόσμο γύρω απ’ την πνευματικότητα και την πνευματικότητα σου; Πέρασες όλον τον αγώνα κι όλα τα απαραίτητα στάδια που κανείς δεν μπορεί να προσπεράσει; Πήρες όλα τα μαθήματα, που χωρίς αυτά δεν μπορεί να σταθεί έξω αυτός που επιχειρεί να βγει έξω; Αν όλα καλά ως εδώ, θα βγεις έξω από μια οπή σαν μύτη καρφίτσας από το κέντρο του μετώπου σου, άλλη δίοδος δεν υπάρχει να βγεις έξω, είναι στενό το πέρασμα λέει ο Ιησούς.

Στο μεταξύ, αυτό που έζησες και ζεις είναι η ζωή σου. Κι όλα αυτά γραμμένα με επιείκεια.







Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Οι Μπλε Άνθρωποι

Η Μαθητεία