Ο σκοπός της ζωής







Και μετά, είδα δύο σκοπούς μέσα στον άνθρωπο, τον έναν πίσω απ΄τον άλλο, ο ένας ο πρώτος να κρύβει τον άλλον, δύο σκοπούς να έχει για εμάς η ζωή κι εμείς για εκείνη. Τον έναν τον είπα κατώτερο, τον άλλον ανώτερο, χωρίς όμως διευκρινιστική γραμμή ανάμεσά τους και σύνορο. Δύο σκοποί ρευστοί που ο ένας διαχέονταν κι αφομοιώνονταν απ’ τον άλλο.
Ο ένας ήταν σωματικός, ο άλλος πνευματικός. Ο σωματικός σκοπός περιελάμβανε όλα τα τού σώματος, κάτι κατώτερες μέριμνες, όπως είναι το χρήμα, οι περιουσίες, και γενικότερα την κάλυψη των αναγκών και των χρειαζούμενων. Δεν περιφρόνησα αυτόν τον πρώτο σκοπό, χωρίς σώμα, και μάλιστα ένα υγιές σώμα, κάθε παραπέρα, τουλάχιστον σ’ αυτή τη ζωή, αυτόματα καταργείται. Τα ιδανικά μένουν στη μέση, οι ανώτεροι σκοποί καταβυθίζονται, χωρίς ένα υγιές σώμα εξαλείφεται το παραπέρα.

Οι περισσότεροι άνθρωποι, σε όλη τη ζωή τους, μένουν συνήθως στην κάλυψη του ενός χαμηλότερου σκοπού, δεν τον καλύπτουν ποτέ, γι’ αυτό και δεν τους ξεσκεπάζεται ο δεύτερος ανώτερος σκοπός τους, που ίσως εσφαλμένα ως υποψία τον αισθάνονται. Συνήθως θέλουν και διεκδικούν εκείνα που χρειάζονται στη ζωή, για να τραβήξουν τον χαμηλό σκοπό τους ως τ’  άκρα του, δηλαδή θέλουν περισσότερα απ’ τα ίδια για τον έναν πρώτο τους χαμηλό σκοπό.

Ο ένας πρώτος σκοπός είναι να ζεις, και να ζεις όμορφα και με πληρότητα, να είσαι χαρούμενος κι ευτυχείς μέσα στην αφθονία, κι αν πετύχεις τον πρώτο σκοπό σου τότε θα σου διαφανεί και θα περάσεις στον δεύτερο.
Όσο όμορφα και να καταφέρεις να ζεις, αυτό μόνο του ποτέ δεν αρκεί. Ποτέ δεν πληρεί, ποτέ δεν γεμίζει, επειδή φυσικά υπάρχει ο θάνατος. Ο δεύτερος υψηλός σκοπός είναι τα ιδανικά, η κληρονομιά σου, το έργο σου, αυτό που αφήνεις πίσω σου, η μνήμη. Αυτή αφορά την πιο υψηλή σου ευαισθησία κι όλα τα εκλεπτυσμένα σου χαρακτηριστικά, αν ο πρώτος σκοπός ζώο είναι...ο δεύτερος είναι άρωμα ζώου.

Ο πρώτος σκοπός είναι να ταχτοποιήσεις και ν’ απελευθερώσεις τον εαυτό σου και τη ζωή σου από τις ανάγκες και τα χρειαζούμενα του πρώτου σκοπού που συντηρούν το φόβο κι όλες τις αγωνίες της ζωής. Πρώτων για να μπορέσεις να χαρείς τον εαυτό σου και τη ζωή σου... και δεύτερον να φτιάξεις τον ανθό σου περιβόλι. Κάτω απ’ αυτή τη λογική, ένας Ωνάσης, έμεινε για πάντα αιχμάλωτος του πρώτου κατώτερου σκοπού.

Ο πρώτος σκοπός της ζωής έχει ως κορυφή του την ματαιοδοξία. Ο δεύτερος τη δόξα. Κι υπάρχει ένας τρίτος, ακόμα πιο ανώτερος σκοπός, που ελάχιστοι τον αγγίζουν στη ζωή τους, που η κορυφή αυτού δεν είναι μήτε η ματαιοδοξία μήτε η δόξα, αλλά η δόξα του θεού.
Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Αόρατος Νόμος

Μια Άδικη Μέρα