Το ρευστόν του κόσμου





Τι υπάρχει τελικά;
Πίσω απ' τα λόγια, πίσω απ’ τα σώματα, πίσω απ’ την ίδια τη ζωή μας, τι υπάρχει τελικά;
Αν ένα ήσυχο βράδυ η ψυχή σου αφουγκραστεί τον κόσμο, σου φέρνει το μήνυμα πως αυτό που υπάρχει τελικά είναι μια μόνο ουσία. Δεν είναι μια απλή γνώση αλλά μια αισθαντική διαπίστωση αυτό, αρκεί να είναι αρκετά καθαρές οι αισθήσεις σου και να μην παρεμβάλουν το νου οι σκέψεις. Τότε δεν υπάρχει τίποτ’ άλλο παρά μόνο μια ουσία, κι αν η αισθαντικότητά σου γίνει αρκετά ισχυρή ώστε οι σκέψεις να μην την αποπροσανατολίζουν, τότε η ουσία είσαι εσύ, κι όταν αισθάνεσαι τον εαυτό σου ως ουσία τότε όλα είναι ουσία. Και η ουσία είναι παντού. Στα δέντρα, στα κτήρια, στους ανθρώπους, στο χώμα, στα σύννεφα, στη βροχή, στη γάτα και στο σκύλο. Είναι σαν να σπάνε τα μόρια των μορφών και των αντικειμένων κι ο κόσμος να γίνεται θάλασσα, ο στέρεος κόσμος να γίνεται μεταβλητός, όχι από γνώση αλλά από αίσθηση.

Τι είναι αυτή η ουσία; είναι η ίδια σου η αισθαντικότητα, που ξεχειλίζει από σένα και διαποτίζει τα πάντα. Προϋπάρχει, γιατί εσύ έχεις πάρει αισθαντικότητα από όλα κι όλα παίρνουν αισθαντικότητα από σένα, κι είναι όλα αισθαντικά επειδή το αισθάνεσαι, τότε δεν υπάρχει τίποτα εκεί έξω ακριβώς νεκρό, κι η ύλη ακόμα, τα μόρια που συγκρατούν την πυκνότητά της, μοιάζει να αραιώνει, κι αν σου αφαιρεθεί κάποια στιγμή ο χρόνος, ίσως η ύλη που θα αποσυντεθεί μετά από εκατό χρόνια, να σου είναι τώρα φανερό, πως στον κόσμο τούτο τίποτα δεν κρατά την μορφή του για πάντα. Γιατί όλα διαρκώς διαλύονται κι ξαναπλάθονται σε νέες μορφές κι εκτός χρόνου όλα συμβαίνουν πάντα τώρα.

Τι είναι ο άνθρωπος μέσα σε όλο αυτό; Αν η σκέψη σου κι επίγνωσή σου φτάσει αρκετά ψηλά και γίνει αρκετά ισχυρή, έτσι ώστε με μια σου σκέψη να μπορείς να νιώσεις αρκετά καθαρά το συναίσθημα κάτω απ’ τη σκέψη, τότε μπορείς να δεις, την επίδραση του ίδιου σου του συναισθήματος σε όλα τα πράγματα. Μπορείς να δεις το ίδιο σου το συναίσθημα, από μια πιο υψηλή θέση, να επηρεάζει δραστικά το περιβάλλον γύρω σου, σε απόσταση όρασης, σε απόσταση ορατή όσο φτάνει το βλέμμα σου. Μπορείς να διαπιστώσεις το ίδιο σου το συναίσθημα να ξεκινά από σένα, από τη σκέψη σου αρχικά και να εξαπλώνεται στο αιθέρα ως κύματα αιθέρος και να επηρεάζει δραστικά τα πάντα γύρω σου. Μπορείς να κάνεις μια σκέψη, τη σκέψη ευλογία, και να νιώσεις ευλογία, και να ευλογήσεις ένα ολόκληρο τετράγωνο πόλης, και να δεις με τα ίδια σου τα μάτια, ένα ρημαγμένο τοπίο, πως η ψυχή σου το ευλογεί και το γαληνεύει, αν η ψυχή σου γαληνεμένη είναι αλλά και δυνατή, έτσι ώστε να υπερβεί την ορατή από τα φυσικά μάτια πραγματικότητα.
Τότε μπορείς να διακρίνεις τη δύναμη του νου και της θέλησης πάνω σε όλα τα πράγματα, και να διαπιστώσεις την ενεργή συμμετοχή σου, μέσα από σένα, στην αναδημιουργία, την ανάπλαση και τον ανασχηματισμό, του ορατού πραγματικού μας κόσμου, σε όμορφο. Αρκεί η ομορφιά της ψυχής σου, να είναι ισχυρότερη από την ασχήμια του τοπίου, έτσι ώστε να μην σε καταβάλει το τοπίο και σου περνά μέσα σου τη γνώμη του, αλλά εσύ με τη δύναμη της καρδιά σου να το επηρεάζεις θετικά. Μπορείς να κάνεις τη σκέψη συγχώρεση κι η ψυχή να συγχωρήσει έναν ολόκληρο λαό, σε ένα πεζοδρόμιο όπως είναι της Τσιμισκή, και τότε θα δεις πως συγχωρεμένος είναι ομορφότερος ο κόσμος μας, αρκεί να συχωρέσεις πρώτος τον εαυτό σου.

Είναι μια διαρκείς μάχη αυτή, ένας σιωπηλός πάντα πόλεμος, ανάμεσα στον προσωπικό κόσμο, που προσπαθεί να μη χαθεί κι αλλοιωθεί από το περιβάλλον και να κρατήσει όσο μπορεί την ανεξαρτησία κι ομορφιά του… και σε ένα περιβάλλον, που έχει ήδη διαποτιστεί από την κοινή παραδομένη συνείδηση κι αντικατοπτρίζει την ψυχή του κόσμου. Όμως για να μην χαθεί κι η δικιά μας ψυχή μέσα στην ψυχή του κόσμου… προβάλει μια αντίσταση, μέσα από κάθε ψυχή, που έστω προσπαθεί ν' αποκαταστήσει την υγεία της, σ' ένα περιβάλλον, όπου αυτή η προσπάθεια μόνο μεμονωμένη μπορεί να είναι κι ίσως συλλογική από μερικές μόνο μοναξιές.

Ο ατομικός κόσμος, ποτέ δεν είναι τόσο ανίσχυρος όσο μοιάζει και ποτέ δεν παραδίδεται στο ήδη κακοσχηματισμένο περιβάλλον, για τον απλούστατο λόγο πως αυτό είναι άδικο κι αμιγώς ενοχικό κι είναι ήττα. Η προσωπική ζωή, μήτε οφείλει μήτε χρωστά να χαθεί μέσα στη συλλογική επειδή εκείνης έτσι της κάπνισε στραβά ν' αρμενίζει. Η προσωπική ζωή απλώς οφείλει τον προσωπικό αγώνα της,  να διαμορφώσει όσο μπορεί ομορφότερο, ένα μέρος του υπαρκτού κόσμου, αφού εδραιώσει και θεμελιώσει πρώτα της ομορφιά μέσα της, τούτος είναι ο αγώνας της αναγέννησης.

Κι αν του κόσμου του αρέσει πάντα στραβά ν' αρμενίζει… μπορείς να πάρεις πάντα το καπελάκι σου και ν' αλλάξεις καράβι. Υπάρχουν καράβια με χιλιάδες επιβάτες πάνω τους, που έχουν βρει τον προορισμό κι ίσια βαδίζουν, πάνε εκεί που βλέπουν και μέσα από τις συμπληγάδες περνούν. Πάντα μπορείς να γίνεις επιβάτης ενός τέτοιου καραβιού, κι αν χρειαστεί να κόψεις μερικά χέρια που σε κρατούν… μη διστάσεις. Χρειάζεται απλώς ένα άλμα διάθεσης για ν' αλλάξεις καράβι, όμως δεν είναι τίποτ’ άλλο, παρά σαν να περνάς από σύννεφο σε σύννεφο, από αλήθεια σε αλήθεια, από πραγματικότητα σε πραγματικότητα κι από όνειρο σε όνειρο, γιατί ένα όνειρο είναι και παραμένει πάντα η ζωή, και δεν κάνεις τίποτα άλλο, παρά να ξυπνάς από έναν εφιάλτη για να κοιμηθείς σε ένα όνειρο.  Όμως ακόμα κι έτσι, νά η επιλογή! 


Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Η Μαθητεία

Οι Μπλε Άνθρωποι