Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιούλιος, 2018

Πρωινά χωρίς χρήση

Εικόνα
Λένε, πως η πιο σκοτεινή ώρα είναι λίγο πριν το ξημέρωμα, είχαμε πολλές σκοτεινές ώρες, πολλά ξημερώματα που όμως δεν κράτησαν. Εν τούτοις, ξέρω πως ο θεός δεν παίζει ζάρια και θα κρατήσει τις υποσχέσεις του, θα δικαιώσει τους αγώνες μας, θα δουλέψουν και για εμάς τα άστρα ας μην γινόμαστε καχύποπτοι κι ας κοιταχτούμε με ευλάβεια, δεν έχουμε πια να χάσουμε τίποτα, νά το συμφέρον μας!
Πάνω στα ηλεκτροφόρα καλώδια δεν περπατάει κανείς, οι νεκροί σιώπησαν, ήπιαν το αίμα μας κι ευχαριστημένοι γυρίζουν στον ουρανό τους μέσα από αυλάκια που άνοιξαν τα δάκρυά μας και βγαίνουν τα πρώτα πουλιά απ’ τους τάφους· Τίποτα δεν μας απόμεινε πια, παρά μόνο μια ολόδικιά μας ζωή κι αυτή χωρίς χρήση κι ένας κόσμος απέραντος σιωπηλός, που το αυτί μας έμαθε με τον καιρό να πιάνει τη μουσική του και το μάτι μας εξασκημένο βλέπει μέσα στα αθροίσματα τις ομορφιές και κρατούμε πάντα στα χέρια μας ένα παιδί χωρίς δόλο, που πέρασε ξυπόλητο μέσα απ’ τον πόλεμο με ανοιχτή καρδιά σφυρίζοντας αδιάφορα στις σφαίρες· Επιστρέφο…

δολοφόνος φαντασμάτων

Εικόνα
Και μη ξεχνάς, Χριστός δεν είναι αυτός που βρήκες μέσα σου με την γέννησή σου και τη βάπτισή σου, αληθινός Χριστός είναι εκείνος που φέρνεις εσύ μέσα σου με την ερευνά σου, την καθαρή κρίση σου και την ξεκάθαρη ματιά σου.
Μια νύχτα, μια παγωμένη νύχτα, καθώς θα είσαι ψύχραιμη και παγωμένη όσο η νύχτα, ψυχρή καθώς θα είσαι όσο ο πάγος, σημάδεψε τον Χριστό ανάμεσα στα μάτια, πυροβόλησε με όλη σου τη συνείδηση και σκότωσέ τον.
Όμως θα πρέπει να έχεις ασκηθεί πρώτα στις δολοφονίες, θα πρέπει να έχουν προηγηθεί κι άλλοι φόνοι σου, θα πρέπει να έχεις μάθει να χειρίζεσαι το όπλο κατάλληλα. Γιατί πρώτα, πριν το Χριστό, θα έχεις σκοτώσει τον πατέρα σου και την μητέρα σου.
Ναι, θα πρέπει να ασκηθείς, ψυχρή σαν ατσάλι και ψύχραιμη σαν κακό παιδί που επιλέγει τον εαυτό του, μια νύχτα θα σκοτώσεις όλους τους εφιάλτες σου.
Δεν θα τρέξει σταγόνα αίμα, μόνο η καρδιά σου θα ματώσει. Όμως εσύ, με μια άγρια χαρά νίκης, θα αισθανθείς αυθεντική δολοφόνος. Μη φοβηθείς, να είσαι ψύχραιμη την ώρα του φόνου, κ…

Τα Υψηλά

Εικόνα
Τελικά όλη η ανθρώπινη διανόηση καταλήγει πάντα στο ζήτημα θεός, εκεί το μεγάλο ρήγμα του ανθρώπου εκεί το χάσμα, εκεί η μεγίστη διαφωνία του, λες και επρόκειτο σε όλα τα άλλα να συμφωνεί. Όμως το ζήτημα του θεού είναι πάντα η εσχάτη διαμάχη του ανθρώπου και πολλές φορές ακατανόητη. Γιατί ο θεός, εάν υπάρχει, θα πρέπει να είναι μόνο κάτι, πλαισιωμένο από μία μόνο ερμηνεία, και πάνω σε αυτή τη θέση να έγκειται η όποια συμφωνία ή διαφωνία. Ο θεός όμως, έχει την "ιδιοτροπία", να είναι ό,τι είναι, πάντα κατά την ανθρώπινη ερμηνεία, εξού και η πολυπλοκότητα του ζητήματος. Κι όχι μόνο ο θεός είναι κατά την ανθρώπινη ερμηνεία, αλλά κι ο άνθρωπος που προσπαθεί να τον ερμηνεύσει, κατά την ερμηνεία του γίνεται, κατά την ερμηνεία του ολοκληρώνεται και προχωράει στην αυτογνωσία.
Διαφωνούμε ως προς τον θεό μέσα από μια καθιερωμένη ερμηνεία και μια δικιά μας αντίληψη για το πως ο θεός είναι. Έχουμε μια αντίληψη κι ερμηνεία για το θεό μέσα από τα λόγια του Χριστού και τις γραφές, που πάλι τ…

Ο Σκύλος

Εικόνα
Η γειτόνισσα έχει ένα σκύλο όχι έναν οποιοδήποτε αλλά έναν γέρο σκύλο, με μάτια σοφά τελευταία, απόκτησε μια παράξενη συνήθεια να στέκεται μες τη μέση του δρόμου όχι ενός οποιοδήποτε δρόμου αλλά ενός πολυσύχναστου σαν κάτι να έπαθε ο σκύλος, σου έδινε την εντύπωση ότι επαναστάτησε κατά ανθρώπων κι αυτοκινήτων γιατί έστεκε στη μέση του δρόμου κι ανάγκαζε τα αυτοκίνητα να σταματήσουν ήταν λες και δεν άντεχε άλλο κι έβαζε το σώμα του μπροστά σου έδινε την εντύπωση μιας τελικής αγανάχτησης σαν να ήταν ολότελα αποφασισμένος οι οδηγοί τον κορνάριζαν, τότε έκανε στην άκρη... επέτρεπε να περάσει κάθε φορά ένα αυτοκίνητο κι επέστρεφε ξανά στην κυριαρχία του δρόμου. Φυσικά τον πρόσεξα. γιατί μου έδωσε την εντύπωση μιας γιγάντιας απελπισίας, χωρίς να ξέρω αν απελπίζονται οι σκύλοι, όμως αυτός, έμοιαζε να τα παίζει όλα για όλα. Κάπου νομίζω διάβασα, πως μερικά ζώα έχουν αυτοκτονήσει και φοβήθηκα για το ζωντανό, μην είχε στο νου του να κάνει κάνα απονενοημένο διάβημα. Σκυλίσια ζωή, θα μου πεις, σαν τί να αξίζει άρα…

Ο Προορισμός

Εικόνα
Στο βάθος υπάρχει μόνο η αγκαλιά Σου Εσύ, είσαι ο προορισμός Βρίσκεσαι πίσω απ’ τις δύο του νου συμπληγάδες πέτρες Γυαλίζεις ανάμεσα στα σύννεφα σαν Βασιλιάς Κανείς δεν ξέρει πως Είναι να Είναι κοντά Σου. Το ύψος είναι απερίγραπτο, η ευαισθησία τρομαχτική Ανάμεσα στους θρήνους η μικρή φωλιά της αγάπης Σου Ο δρόμος τραχύς, σπαρμένος αγκάθια Είσαι Εσύ το Ύστατο Περνώ λεπτός απ’ το ζημιωμένο μου Για το αζημίωτό Σου
Κανείς δεν σε έχει δει
Παρά μόνο η φαντασία μου Είσαι η Μέθη Ο Έρωτας που με κυνηγά Των αισθήσεων ένα χρώμα Το τέλος των αισθημάτων Η Ατόφια Συγκίνηση Το ένα Δάκρυ Αφήνομαι, κι εκεί που έδρευε η πτώση... Πέφτω τώρα μέσα στη Δόξα Σου
Στο βάθος υπάρχει μόνο η αγκαλιά Σου να με καλεί
Μην απορείς που έρχομαι Είναι όμορφα κοντά Σου όσο δεν τόλμησα ποτέ να ονειρευτώ Έχω πάρει προκαταβολή της αγάπης Σου Εγώ ξέρω που πηγαίνω, δεν βαδίζω στα τυφλά.

Οι εποχές του καλοκαιριού

Εικόνα
Τρέχει το καλοκαίρι - φαίνεται κόσμος πολύς παρακαλάει να περάσει να μπορέσεις να βάλεις τη θέλησή σου μέσα στα πράγματα - αυτό εγώ αποκαλώ μύθο κι εκτός του ότι είναι δύσκολο να βάλουμε τη θέλησή μας στα πράγματα, είναι και δύσκολο να αφεθούμε να οδηγηθούμε αιώρηση, ανάμεσα στο ψυχρό και το φλέγον ανάμεσα στη λογική και την καρδιά να προσπαθείς πάντα να πιάσεις την ουρά του ανέμου

Τρέχει το καλοκαίρι, σε λίγο θα γίνει κι αυτό περασμένη εποχή θα γίνει κάποτε ίσως αρπάξει κι αυτό πικρή ανάμνηση και μείνουν μέσα του μόνο μερικές γυαλισμένες στιγμές σαν σημαδούρες να επιστρέφει ξανά η σκέψη κι όλα αυτά εάν, καθαγιάστηκε ένα χαμόγελο παρών στη στιγμή αν πέτρα δεν τρόμαξε πουλί κι αν μπόρεσες να είσαι εκεί που βρίσκεσαι καταμεσής μια άφραχτης χαράς με ήλιο να σεργιανίζει στο μέτωπό σου
και σκιά ανοιχτή σαν φλέβα
Τρέχει το καλοκαίρι, χοροπηδούν μέσα στον άνθρωπο οι άδειες
από τους προϊσταμένους διαταγές χαράς σαν να λένε, επιτρέπετε τώρα να νιώσετε και να σου βγαίνει ξέφρενος απ’ το στήθος και τα πλευρά έν…

Ένα πουλί κέρδος

Εικόνα
Πέρασε κι αυτή η μέρα σχεδόν άσκοπα, σχεδόν στην ώρα της σχεδόν περιμένοντας ακουστά έχω μια όμορφη ζωή ενώ έχω μάθει ένα μυστικό της ζωής να την φτιάχνεις όπως είναι όσο μπορείς όμορφη· Γλιστρήσαμε και πέσαμε στα βαθιά μάθαμε την τέχνη της αναρρίχησης έχουμε δρόμο ακόμα, μας κρατά πίσω λίγο αδιευκρίνιστο παρελθόν τούτη η επιστημονική αράχνη· Το τέλος του κόσμου η πληρότητα είναι μια ολοσχερή ικανοποίηση μια ολότελα ευχαρίστηση ένα κάτι τις πλήρες κι ατελείωτο· Την ξέρουμε την μοίρα μας η τσιγγάνα μαζί μας στάθηκε αδιαφιλονίκητα απλόχερη άνοιξε τα χαρτιά και μίλησαν στο τέλος, κείνο που μένει, το λένε ολότελα περιεχόμενο όλος ο αγώνας μιας ζωής συγκλίνει προς ένα αβαθές, εναέριο κι ευήλιο ομιλητικό περιεχόμενο· Ουσιαστικά το μόνο που απομένει στο τέλος είναι ένας ατομικός τρόπος να ειπωθούν τα ίδια ένα, δηλαδή, κρυμμένο μήνυμα η μεταδοτικότητα μιας κατάληξης τίποτ' άλλο από μια μαρτυρία του υπήρξα καθώς φαίνεται, πως το πλήρες άδειασμα - μέσω του λόγου - είναι της ψυχής το καθαρό ζητούμενο δηλαδή η από…

η πίστη

Εικόνα
Αν κάτι μας έσωσε είναι μια βαθιά ριζωμένη πίστη που εργάζονταν αθόρυβα πίσω μας
κι ανασήκωνε δυνάμεις διπλές στις ανηφοριές Αν κάτι μας έσωσε είναι το δικό της απόλυτο που δεν λογάριασε τις αναστολές και τους δισταγμούς μας κι ήταν πάντα πίσω να μας βγάζει μπροστά Αν κάτι μας σώζει πάντα είναι μια πίστη ενεργή που ενώ την ασκούμε δεν την κατανοούμε κι ενώ μας αποδίδεται ολοκληρωτικά εμείς πολλές φορές την αναμασούμε και την μεμψιμοιρούμε κι ενώ τη διαθέτουμε και την καταθέτουμε μόνο στη δυσκολία μάς ολοκληρώνει
Αν κάτι εμάς μας έσωσε, είναι εκείνο το εκτός εμάς τέλειο που πάντα μας συμπεριλαμβάνει και μας συμμερίζεται από άχρονους τόπους Αν κάτι μας έσωσε είναι εκείνο το αθέατο που προσπαθούμε να φτάσουμε εκείνο που δεν θέλει ν' αφήσει τ' όνειρο μισό
Σε εμάς, ίσως να οφείλεται μόνο κάποια βλάβη του οργανισμού μας και σίγουρα σ' εμάς οφείλεται το ζοφερό μας εμπόδιο και ο διακεκομμένος αέρας μα αν κάτι μας έσωσε είναι μι' αυτόνομη πίστη που πάντα μας έπαιρνε μαζί της, γιατί απ’ τη …

Χωρισμός

Εικόνα
Αυτή. Σταμάτησε σε μια βιτρίνα στην Τσιμισκή και χάζευε γυναικεία πέδιλα· για να έχω την ευκαιρία να μείνω λιγάκι κοντά της, σταμάτησα σε μια διπλανή βιτρίνα - που το πρόβλεψα να έχει αντρικά - κι έκανα πως χαζεύω. Ήταν μια γυναίκα μικροκαμωμένη, μινιατούρα γυναίκα, όμως με ένα πολύ όμορφο ταγέρ και εξαίσιες γάμπες, μικροκαμωμένη αλλά εξαιρετικά αποφασιστική και δραστήρια, όλη ψυχή και τσαγανό. Το κατάλαβα από τον τρόπο που μιλούσε στο τηλέφωνο, δεν μασούσε τα λόγια της κι ήταν όλη νεύρο. Υπήρχε μια φόρα σε αυτήν να φτάσει ψηλά. Τη θαύμαζα. Είχε ζωή μέσα της, πάντα θαυμάζω τη ζωή όπου τη διακρίνω. Η ζωή, η ενέργειά της, είναι απίστευτο με ποιο τρόπο μεταγγίζεται και μεταδίδεται, η θέα και μόνο ενός παιδιού - πόσο μάλλον η επαφή μαζί του - μπορεί να μου αναπτερώσει τόσο το ηθικό, που αισθάνομαι να αυξάνεται η όρασή μου και να αποχτώ υγεία. Αντίθετα, η επαφή κι η θέα ενός "στεγνού" ανθρώπου, μπορεί να με μαραζώσει μέχρι στο βαθμό να σκεφτώ την αυτοκτονία.
Όμως η γυναίκα αυτή ε…