Πρωινά χωρίς χρήση






Λένε, πως η πιο σκοτεινή ώρα είναι λίγο πριν το ξημέρωμα, είχαμε πολλές σκοτεινές ώρες, πολλά ξημερώματα που όμως δεν κράτησαν.
Εν τούτοις, ξέρω πως ο θεός δεν παίζει ζάρια και θα κρατήσει τις υποσχέσεις του, θα δικαιώσει τους αγώνες μας, θα δουλέψουν και για εμάς τα άστρα
ας μην γινόμαστε καχύποπτοι κι ας κοιταχτούμε με ευλάβεια, δεν έχουμε πια να χάσουμε τίποτα, νά το συμφέρον μας!

Πάνω στα ηλεκτροφόρα καλώδια δεν περπατάει κανείς, οι νεκροί σιώπησαν,
ήπιαν το αίμα μας κι ευχαριστημένοι γυρίζουν στον ουρανό τους
μέσα από αυλάκια που άνοιξαν τα δάκρυά μας
και βγαίνουν τα πρώτα πουλιά απ’ τους τάφους·
Τίποτα δεν μας απόμεινε πια, παρά μόνο μια ολόδικιά μας ζωή κι αυτή χωρίς χρήση
κι ένας κόσμος απέραντος σιωπηλός, που το αυτί μας έμαθε με τον καιρό να πιάνει τη μουσική του
και το μάτι μας εξασκημένο βλέπει μέσα στα αθροίσματα τις ομορφιές
και κρατούμε πάντα στα χέρια μας ένα παιδί χωρίς δόλο, που πέρασε ξυπόλητο μέσα απ’ τον πόλεμο με ανοιχτή καρδιά
σφυρίζοντας αδιάφορα στις σφαίρες·
Επιστρέφουμε στην άγνοια - σχεδόν ευτυχία μοιάζει
κι έχουμε ακόμα σώμα
αξίζει πάντα για μια στιγμή κάθε στιγμή να πεθαίνεις·
Τα χάσαμε όλα για να κερδίσουμε του χρόνου την πολυτέλεια
πληρώνοντας ακριβά τις αισθήσεις μας·
Μακρύς ο δρόμος, από έναν θυμό μέσα σε όλα
μέχρι ένα δόξα τω θεώ χωρίς τίποτα
έτσι που να ανακαλύπτεις το μυστικό
να αντλείς από όλα ευχαρίστηση
και ζωή απ’ τον θάνατο

Προλαβαίνουμε μερικά δικά μας πρωινά ακόμα
τώρα που ξεμακραίνουν οι σειρήνες των ασθενοφόρων.

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Η Μαθητεία

Οι Μπλε Άνθρωποι