Ο Σκύλος





Η γειτόνισσα έχει ένα σκύλο
όχι έναν οποιοδήποτε αλλά έναν γέρο σκύλο, με μάτια σοφά
τελευταία, απόκτησε μια παράξενη συνήθεια
να στέκεται μες τη μέση του δρόμου
όχι ενός οποιοδήποτε δρόμου αλλά ενός πολυσύχναστου
σαν κάτι να έπαθε ο σκύλος, σου έδινε την εντύπωση
ότι επαναστάτησε κατά ανθρώπων κι αυτοκινήτων
γιατί έστεκε στη μέση του δρόμου κι ανάγκαζε
τα αυτοκίνητα να σταματήσουν
ήταν λες και δεν άντεχε άλλο κι έβαζε το σώμα του μπροστά
σου έδινε την εντύπωση μιας τελικής αγανάχτησης
σαν να ήταν ολότελα αποφασισμένος
οι οδηγοί τον κορνάριζαν, τότε έκανε στην άκρη...
επέτρεπε να περάσει κάθε φορά ένα αυτοκίνητο
κι επέστρεφε ξανά στην κυριαρχία του δρόμου.
Φυσικά τον πρόσεξα. γιατί μου έδωσε την εντύπωση
μιας γιγάντιας απελπισίας, χωρίς να ξέρω αν απελπίζονται οι σκύλοι, όμως αυτός, έμοιαζε να τα παίζει όλα για όλα.
Κάπου νομίζω διάβασα, πως μερικά ζώα έχουν αυτοκτονήσει
και φοβήθηκα για το ζωντανό, μην είχε στο νου του να κάνει
κάνα απονενοημένο διάβημα. Σκυλίσια ζωή, θα μου πεις,
σαν τί να αξίζει άραγε; Ά, δεν ξέρω, μόνο για την ανθρώπινη ξέρω, πως έχει κι αυτή τα βάσανά της.

Το ζήτημα τελικά κατέληξε σε μια μικρή ενδοσκόπηση
γιατί ο σκύλος αυτός, ο μη οποιοσδήποτε, πάντα με κοιτάζει στα μάτια, κι έχω πάντα την εντύπωση πως σκέφτεται.
Η πρώτη μου αντίδραση προς παρόμοιες περιπτώσεις...
είναι φυσικά να βγάζω την ουρά μου έξω από υποθέσεις
που δεν με αφορούν, μάλιστα κάτι τέτοιο λέει κι η σοφία,
γιατί πολλές φορές βρίσκει κανείς το μπελά του αν πάει να κάνει καλό.
Απ’ την άλλη, με βασάνιζε η ευαισθησία. Σκέφτηκα να το πω στη γειτόνισσα, που στο μεταξύ έμαθαν χιλιάδες κόσμου τα καμώματα του σκύλου, εκτός αυτής, που ποτέ δεν θέλει να ξέρει. Δίσταζα να της μιλήσω γιατί ξέρω την απάντηση που θα εισέπραττα, είναι: εσύ να κοιτάς τη δουλειά σου!
Εμένα πάλι, η δουλειά μου μερικές φορές είναι η καρδιά ενός σκύλου.

Εντύπωση μου έκανε, πως από εκατοντάδες, χιλιάδες ίσως αυτοκίνητα που σταμάτησε ο σκύλος, ούτε ένας οδηγός ενδιαφέρθηκε περαιτέρω, εκτός από ένα τουρίστα. Που παρκάρισε παραπέρα και κατέβηκε και ρώτησε γεμάτος ενδιαφέρον για το σκύλο και την συμπεριφορά του. Τυχαίο? δε νομίζω. Παιδεία θα το έλεγα. Γιατί ο άνθρωπος αυτός, έμοιαζε και ήταν, τόσο φυσικό να ενδιαφερθεί για το σκύλο... όσο φυσικό ήταν σε όλους τους άλλους να αδιαφορήσουν. Το είχε στο αίμα του, είχε μεγαλώσει με αυτόν τον τρόπο. Ήταν για αυτόν απολύτως φυσικό να ενδιαφερθεί, όπως φυσικά κυλάει το αίμα στις φλέβες, δεν το σκέφτηκε να ενδιαφερθεί, ενδιαφέρθηκε. Ενώ εγώ, το σκέφτηκα να ενδιαφερθώ.
Το ίδιο φυσικά για τον σκύλο, ενδιαφέρθηκαν κάποια παιδιά, που του έφεραν λίγη τροφή σε μια γωνιά και λίγο νερό, γιατί και για τα παιδιά είναι φυσικό να αγαπούν, δεν το σκέφτονται, αγαπούν.

Τελικά του σκύλου του πέρασε και μας έβγαλε όλους απ’ τη δύσκολη θέση.
Η βαθιά κι απροκάλυπτη σχέση που δημιουργείται με τα ζώα… σε βρίσκει σχεδόν στην έδρα του θεού μες στην καρδιά. Κι ύστερα, το ζώο, εναποθέτει με τον τρόπο του, αποκλειστικά σε εσένα τη συμπεριφορά σου προς εκείνο, εξού και το ζώο ποτέ δεν έχει ενοχή προς εσένα και μόνο εσύ μπορείς να έχεις ενοχή προς αυτό. Εκείνου προς εσένα η συμπεριφορά του είναι πάντα δεδομένη, πάντα ανοιχτή, πάντα καλόπιστη. Όμως οι άνθρωποι δεν είναι πάντα δεκτικοί, πάντα καλόπιστοι, με πάντα θετική συμπεριφορά.

Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν το σκύλο τους, ενώ εγώ το μόνο σκύλο που είχα στη ζωή μου με επέλεξε εκείνος, κι αφού πέθανε, απ’ αυτή τη σχέση δεν βγήκα ποτέ. 

Ουσιαστικά, από καμία σχέση που υπήρξε σχέση, είτε με ζώο είτε με άνθρωπο, δεν βγαίνει κανείς ποτέ.
Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Ο Αρραβώνας της σιωπής

Η Μαθητεία