Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Αύγουστος, 2018

Ανηφορικές Κατηφοριές

Εικόνα
Αγαπητή Δέσποινα

Εδώ τα πράγματα γίνονται άκρως επικίνδυνα, βυθίζομαι κάθε μέρα και περισσότερο στην καρδιά του φωτός. Το μονοπάτι στενεύει διαρκώς κι όποτε χαθεί η ισορροπία ατενίζω αληθινούς γκρεμνούς διόλου ολάνθιστους, τρομαχτικές αβύσσους κι ακροποταμιές ξηρασίας. Από δω και πέρα βαδίζω με επιλογές άκρως συνειδητές και με πλήρη επίγνωση, το περιθώριο λάθους εξαντλείται. Υπάρχει μια ισχυρή ακτινοβολία καθαρής ενέργειας στο κέντρο της καρδιάς, μια λάμψη τόσο ισχυρή που αν φτάσει στον εγκέφαλο και τον πλημμυρίσει δεν θα αφήσει καμία μνήμη. Σκέφτομαι αν θέλω να κρατήσω κάποια μνήμη. Όχι, δεν θέλω, και ψέματα λέω πως το σκέφτομαι.
Αγαπητή μου, λίγες σκέψεις, αλλά ιδιαίτερα έξυπνες και πονηρές, προσπαθούν να μετριάσουν τον ήλιο, θα έπαιρνα όρκο πως είναι ο ίδιος ο διάβολος που προσπαθεί να κρατήσει το πόστο του μέσα μου. Έδωσε μεγάλη μάχη γι’ αυτό το πόστο, διόλου δεν τον υποτιμώ. Ακόμα και ο διάβολος όμως σε εμένα είναι αξιοπρεπέστατος, αληθινός κύριος.
Αγαπητή μου, όπως προείπα οι επιλο…

ο καιρός των ειδώλων

Εικόνα
Το καλοκαίρι σιγά σιγά αθόρυβα μας αποχαιρετά, πηγαίνει σε άλλους τόπους που τώρα γυρίζουν το πρόσωπο στον ήλιο, σαν ένα κύμα πάνω στη γη το καλοκαίρι μετακινείται και εμείς θα περάσουμε στα πλάγια του ήλιου· ήδη μερικά φύλλα στα δέντρα έχουν αρχίσει να πεθαίνουν, το πράσινό τους το ζωντανό ξεθωριάζει, σε λίγο καιρό θα ενδυθούν το κίτρινο του θανάτου και τα δέντρα χωρίς τα φύλλα τους θα μείνουν γυμνά. Θα μπορείς να διακρίνεις σε ένα δέντρο τον σκελετό του με τα κλαδιά για κόκαλα.
Όμως εμείς οι άνθρωποι έχουμε ζωή όλες τις εποχές και το ξέρουμε. Σε εμάς τους ανθρώπους στη γη δόθηκε η πιο σκληρή και όμορφη παράξενη μοίρα, δόθηκε το δώρο του πνεύματος, το δώρο της σκέψης, το δώρο της επίγνωσης. Λίγο πολύ ένα δώρο κατάρα, ένας θεός είπε: Τι νόημα έχει η όλη η δημιουργία μου αν δεν υπάρχει ένα πλάσμα να την παρατηρεί και να την καταλαβαίνει; Τι νόημα έχει όλη η ομορφιά της πλάσης αν δεν υπάρχουν μάτια να τη βλέπουν; Κι ύστερα, ο δημιουργός ένιωσε μοναξιά και γύρεψε παρέα. Θα φτιάξω πλάσμα…

Μετά το νου

Εικόνα
Υπάρχει ένα ρητό που λέει: όταν ο μαθητής είναι έτοιμος ο δάσκαλος εμφανίζεται. Ξέρεις, ισχύει πάντα με όλα, πρώτα ετοιμάζεσαι για το οτιδήποτε και το οτιδήποτε εμφανίζεται, είτε αρνητικό είναι είτε θετικό. Μάλιστα, όταν είναι αρνητικό, είναι το συναίσθημα αρνητικό κι η λύση θετική, όταν είναι θετικό, είναι το συναίσθημα θετικό κι η λύση θετικότερη. Εσένα, μέσα στην πάλη σου, μέσα στην αγωνία σου, σού ξέφυγε μια κουβέντα, έτσι σαν αστείο, σαν να ζήτησες στ’ αστεία βοήθεια. Κι αφού έτσι στ’ αστεία ζήτησες βοήθεια πήρες μία έτσι στ’ αστεία βοήθεια. Και μετά του λέει: πρέπει να ξεκινήσεις από τα βασικά, από το νηπιαγωγείο. Εκείνος ενίσταται, έχω μεταπτυχιακό εγώ! Λέει. Δεν κάνει, καλό είναι ίσως για να βγάζεις λεφτά αλλά για να βγεις εσύ μέσα από τις κρυψώνες σου και μέσα από όσες σπηλιές κατέφευγες...θέλει να το πάρεις από την αρχή, αλλιώς δεν ξημερώνεις. Εκείνος, έχει ένα δίκιο πολλά χρόνια τώρα, ένα πεισματικό δίκιο, αν το χάσει τώρα θα συντριβεί. Εκείνος που προηγείται, που πέρασε από τη…

Παιδί της καρδιάς

Εικόνα
Μπορώ να γίνω και παιδί του μυαλού μου Όμως προτιμώ να είμαι παιδί της καρδιάς μου Μπορώ, και τη γνώση να βάλω μπροστά Όμως προτιμώ μπροστά την πίστη Θα μπορούσα και χωρίς θεό Αν ο θεός μπορούσε χωρίς εμένα Αν με θέλει ή αν τον θέλω δεν το γνωρίζω Αν με χρειάζεται ή αν τον χρειάζομαι δεν το ξέρω Ξέρω μόνο, πως εκεί που συναντιόμαστε Είμαστε και οι δύο καλά Και πως αν χαθούμε κανείς μας δεν είναι καλά Κι εγώ τον αναζητώ κι Εκείνος με αναζητάει Εγώ κι ο θεός έναν πόνο έχουμε Εγώ κι ο θεός τα ίδια μάτια έχουμε Αν στερήσω τα μάτια μου από τον θεό Θα στερήσει ο θεός τα μάτια του από την όρασή μου· Ειλικρινά, δεν με πονάει τόσο το να μην ξέρω Αλλά το να μην βλέπω είναι καθαρή τραγωδία Ψέμα, αλήθεια, για μένα καμία δεν έχουν σημασία Είμαι ένας απλός συνηθισμένος κυνηγός της ευτυχίας, Ένας νοσταλγός της, στην αγάπη είμαι καλά, εκεί μένω Όπου αισθάνομαι όμορφα εκεί είμαι Ψέμα ή αλήθεια έρχονται πάντα δεύτερα Το γαλάζιο αληθεύει το μαύρο ψεύδεται· Βασικά, πιστεύω, τη ζωή τη νιώθουμε Όσο για να την ξέρουμε...Ε, αυτά ε…

Το τραγούδι της ψυχής

Εικόνα
Στο δικό μου σπίτι καίει πάντα ένα φως - δεν σβήνει ποτέ Άσχημα μαντάτα φτάνουν από όλες τις γωνιές του κόσμου - το φως δεν σβήνει ποτέ Θηρία το περικυκλώνουν και με την ανάσα τους προσπαθούν να το χαμηλώσουν - το φως τότε δυναμώνει Άνεμοι προσπαθούν να γκρεμίσουν μια δάδα που δεν είναι πουθενά στεριωμένη Αδύνατον να το καταφέρουν, η δάδα αναμμένη ανάμεσα στους ανέμους κυκλοφορεί και τους περιγελά Τόνοι χώματα σκεπάζουν την ελπίδα - η ελπίδα πάλι φυτρώνει Στάχτες ηφαιστείων κρύβουν για λίγο τον ήλιο Ο ήλιος ξανά βγαίνει Μανάβηδες έρχονται και φορτώνουν στα κάρα τους άνοιξη Η άνοιξη δεν τελειώνει Μυριάδες κόσμου προσπαθούν με τα κουταλάκια τους να αδειάσουν τη θάλασσα - μάταια, σε μια βροχή ξανά πλημμυρίζει Ποτάμια αδειάζουν μέσα στη θάλασσα το βούρκο τους – μάταια, η θάλασσα πάλι λάμπει Μια σπονδή στον Απόλλωνα μόνο κι ανάβουν όλες οι κατακόμβες της θλίψης γαλάζιες φωτιές Ένα μυρμήγκι κουβαλά στην πλάτη του τον ήλιο Αξιοθαύμαστο δεν λυγίζει – ένα μυρμήγκι χωρίς γόνατα Στο πέρασμά του γονατίζουν…

Το Υπάρχω του Υπάρχοντος

Εικόνα
Σε είπαν θεό, φυσικό νόμο, ανώτερη διάνοια, φως - έχεις και άλλα ονόματα Είσαι ψηλά και χαμηλά, είσαι δεξιά και αριστερά, είσαι παντού μέσα και έξω Είσαι η Σοφία και η ακατανόητη Δικαιοσύνη Είσαι ενέργεια της τελευταίας στιγμής Είσαι στο τέλος και την αρχή κάθε πράξης Είσαι η Ακινησία της Κίνησης
Μία είναι η πρόθεσή Σου Η πιο αυστηρή, η πιο οικουμενική Θέλεις να τους φέρεις όλους κοντά Σου Θέλεις να γίνουν φως, να φτάσουν σε Εσένα το φως Δια ετούτο επονομασθείς Σκληρός
Όμως Εσύ δεν είσαι άνθρωπος - είσαι Φως Και τα ανθρώπινα θεϊκά τα βλέπεις Θεϊκά τα συλλογίζεσαι και θεϊκά τα λογαριάζεις Εργάζεσαι μυστικά ο άνθρωπος - το εγώ του να περάσει Ο φόβος του, η αγωνία του, η ανησυχία του, ο πόνος του, Να περάσουν. Τόσο καλό κακό, άλλο τόσο κακό καλό
Σε ονομάζουν θεό κι είσαι στην υπηρεσία μιας πεταλούδας Δρας, εργάζεσαι μεθοδικά, αποτελεσματικά και παντοτινά Με θεϊκή ακρίβεια στους τόπους του ύστατου των ανθρώπων Είσαι του ύστατου και κατοικία σου είναι η ανθρώπινη πνοή Βρίσκεσαι στο τέλος και την αρχή …

Ζήτημα Αγάπης

Εικόνα
Ήταν μια στιγμή απόλυτης μοναξιάς, ένιωθα σαν ένα ποτήρι νερό που κάποιος το άδειασε στο σύμπαν - φυσικά ήταν η ώρα που βγαίνουν οι νεκροί. Πρώτη φάνηκε η Παναγιά, μετά ο Χριστός, ύστερα μια αγία. Να με αγαπάτε, τους είπα, εγώ εσάς μόνο έχω, εσείς είστε η οικογένειά μου, παιδί δικό σας είμαι εγώ, να με αγαπάτε! με ακούτε! φώναξα. Τότε τα πνεύματα είπαν: Κωνσταντίνε, δεν μπορείς να εκβιάσεις την αγάπη. Δεν μπορώ να εκβιάσω την αγάπη; αναρωτήθηκα. Όχι, είπαν τα πνεύματα, δεν μπορείς να εκβιάσεις την αγάπη. Τότε να τη ζητήσω πνεύματα, θα είναι σωστό να ζητώ την αγάπη, έτσι δεν είναι; Όχι Κωνσταντίνε, είπαν τα πνεύματα, δεν είναι σωστό να ζητάς την αγάπη. Τότε... τότε πνεύματά μου, να παρακαλέσω γι’ αυτήν, θα είναι σίγουρα σωστό να παρακαλώ για την αγάπη, έτσι δεν είναι; Όχι Κωνσταντίνε, είπαν τα πνεύματα, δεν είναι σωστό να παρακαλάς για την αγάπη. Τότε, τότε καλά μου πνεύματα, δεν μου αφήσατε άλλη επιλογή παρά να εκλιπαρήσω γι’ αυτήν, θα είναι σίγουρα σωστό να εκλιπαρώ για την αγάπη. Όχι Κωνσταντ…

Μοίρα βαθιά

Εικόνα
Είχε ένα μυστικό καλά κρυμμένο, άνοιγε σε μια μόνο φράση, η φράση αυτή άγγιζε το μυαλό της, η σκέψη της άγγιζε την καρδιά της, από κει άνοιγε. Αν άνοιγε σε έπαιρνε μέσα της, σε έκλεινε μέσα της, σε κρατούσε μέσα της, σε φυλάκιζε μέσα της, γινόσουν εικόνα μέσα της, σε προσκυνούσε μέσα της, σε ανέβαζε ψηλά μέσα της, σε είχε θεό μέσα της, δεν ήταν καθόλου ειδωλολάτρισσα.
Χμ. Κάποτε είχε θεοποιήσει έναν ζητιάνο. Με τρόμαζε το βάθος της, η φύση της είχε κάτι αυστηρά προσωπικό, είχε κάτι τόσο αυστηρά προσωπικά σαν μια καθολική ένσταση στην ανθρωπότητα, είχε κρατήσει κάτι τόσο μοναδικό σαν μια περιφρόνηση στο ανθρώπινο είδος, σαν να είχε αντισταθεί σε μια αλλοίωση κι αλλοτρίωση της ψυχής της.  Ο έρωτάς της ένας τέλειος προσωπικός και κλειστός κύκλος που αφορούσε μόνο την ίδια, καμία απολύτως αντικειμενικότητα σε αυτό, όχι σαν να γνώριζε τον έρωτα, αλλά σαν να ήταν ο έρωτας. Φυσικά καμία αντικειμενικότητα, καθαρό προσωπικό το στοιχείο, βαθύ, ένστικτο, έλξη, παντοδυναμία, με λίγα λόγια τυφλότητα…

η ζωή & εμείς

Εικόνα
- Τι περιμένει; η ζωή περνά. - Ας περνά, λέει εκείνος, η ζωή είναι για να περνά, η ζωή είναι για να περνά από μέσα μας, γι’ αυτό ανοίξτε η ζωή να περνά από μέσα σας. Ας περνά να φύγει αυτή η ζωή να έρθει μια άλλη. Πιο φρέσκια, πιο υγιεινή, πιο χαρούμενη, η ζωή διαστρωματώσεις είναι. - Τι κάνει εκεί; - Προσεύχεται. - Σε τί προσεύχεται; - Σε κάτι που βλέπει. - Δυστυχισμένοι είναι όσοι προσεύχονται σε κάτι που βλέπουν και ευτυχισμένοι είναι όσοι ξέρουν. - Αυτός όμως ξέρει να βλέπει.
- Να που επιδιορθώνει τώρα μια βάρκα, θα ταξιδέψει; - Δεν διορθώνει μια βάρκα, το πέλαγος διορθώνει. - Πως διορθώνει το πέλαγος; - Το περιμένει. Αυτός δεν κατεβαίνει στη θάλασσα, η η θάλασσα ανεβαίνει σε αυτόν.
- Παράξενα είναι όλ' αυτά, γιατί δεν κάνει όπως εμείς; - Κάνει όπως εκείνος. - Που το ξέρει αυτό που κάνει; - Το κάνει και μετά το ξέρει.
- Είναι ψαράς. Βάζει δόλωμα χαρά και την πετάει στη θάλασσα, έτσι πιάνει αισθήματα ανθρώπων.
- Είναι γεωργός, σπέρνει χρόνο και περιμένει να θερίσει μέλλον. - Έχει άλογο και του…