Συμπαντική Ευφυΐα





Ψάχνω να βρω μια ρωγμή να περάσω μέσα στον άνθρωπο, δεν βρίσκω καμία
θα πρέπει όμως, σκέφτομαι, να κράτησε ο καθένας έναν παρθένο τόπο, όμως τούτος, θα είναι σίγουρα ο πιο δύσβατος, όπου δεν τον περιλαμβάνει κανένας χάρτης κι ίσως τυχαία φτάνεις εκεί, αφού του ανθρώπου το άγγιγμα, το βρίσκω να έχει γίνει κι αυτό ελεγχόμενο.

Τον ηλίθιο, τον αγγίζεις με τον εντυπωσιασμό, κι ό,τι ακόμα στον άνθρωπο απόμεινε να μην είναι ηλίθιο…το αγγίζεις με την αλήθεια.  Όμως θα υπάρχει σίγουρα κι ένας τρίτος τρόπος καλά κρυμμένος απ’ τον ίδιο, γιατί και η αλήθεια - που ένας τόπος συνάντησης των ανθρώπων είναι - έχει πάρει πολλά πρόσωπα στις μέρες μας κι έχει μακελευτεί.

Γνωρίζουν οι τσομπάνοι πως η αλήθεια, στο βάθος ένα δόλωμα είναι και τα ψάρια τσιμπούν σ’ αυτό - τα ψάρια τα αισθήματα είναι - όμως από κει και πέρα η αλήθεια χρησιμοποιείται για το σκοπό.

Μετά, ο σημερινός άνθρωπος, είναι φυσικά εθισμένος στην σκέψη του, κι η σκέψη του, παρουσιάζει μικρές κορυφές που τις ονομάζει ευφυΐα, αν πατήσει σ’ αυτές, αισθάνεται κάτι σαν στιγμιαία απόλαυση, και τη θέλει, τη χρειάζεται ο σημερινός άνθρωπος την ευφυΐα, τον βγάζει για ένα δευτερόλεπτο απ’ την πλήξη και τη βαρεμάρα του.

Υπάρχει βέβαια στον άνθρωπο και μια δεύτερη, ανώτερη ευφυΐα, η συμπαντική, που περιλαμβάνει κι ολόκληρη την καρδιά, όμως αυτή κάνει άλματα, περνά πάνω απ’ τους κοντόθωρα έξυπνους και δεν τους αγγίζει, γιατί αυτή τη δεύτερη ευφυΐα, δεν την καταλαβαίνεις ακριβώς αλλά την αισθάνεσαι, μάλιστα την καταλαβαίνεις αισθανόμενος και την αισθάνεσαι καταλαβαίνοντας. Όμως να είσαι πρώτα ολοκληρωμένος και στρόγγυλος. Αλλιώς, αν τη συναντήσεις, θα πάρεις θέση στο χάσμα σου, ανάμεσα στο μυαλό σου και την καρδιά σου.

Γιατί αυτή η δεύτερη ευφυΐα, σκέφτεται με αιώνες κι όχι με λεπτά, κι αν αρπάξεις λίγη μόνο απ’ αυτή, σε συναρπάζει περίπου για ένα μήνα συνεχόμενα και χωρίς διακοπή, και σε αυτήν δεν χάνεις ποτέ την εκτίμησή σου, γιατί τούτη η ευφυΐα, τους περιλαμβάνει πάντα όλους κι είναι αδύνατον να κρύβει μικροσυμφέρον. Όμως είναι μια ευφυΐα, που δουλεύει πάντα στο παρόν, λαμβάνοντας υπόψη της ένα ολότελα ανοιχτό παρελθόν, κι ένα ολότελα ανοιχτό και δίχως λήξη μέλλον. Μία τέτοια σκέψη, κατεβαίνει στο απώτερο βάθος κι αρπάζει υλικό απ’ τα πριν του ανθρώπου κι απ’ τα μετά του, και το φέρνει στο παρόν. Το πολύ να καταλάβεις απ’ αυτήν, την ένωση σε μία σπίθα, από δύο ουρές αγγέλων.

Ύστερα με αυτή την ευφυΐα, ούτε γελάς ούτε χαίρεσαι, μόνο συγκινείσαι κι εκστασιάζεσαι. Κι ύστερα, το κέρδος αυτής της ευφυΐας δεν γίνεται αμέσως φανερό, είναι να κερδίσεις συνολικά τη ζωή, απ’ την γέννησή σου ως το θάνατό σου και παραπέρα - αν αυτό είναι αλήθεια.

Όμως εμείς, βγαίνουμε εκεί έξω να κερδίσουμε τη ζωή μας, με την μικρή μας κουτή εξυπνάδα, που διαρκώς σκοντάφτει στο χρόνο, κι έχει πάντα κρυμμένο, το δεύτερο ηλίθιό της πρόσωπο, γιατί τούτη η μικρή ευφυΐα, είναι ένας μικρούτσικος κύκλος βλακείας αισθήματος, κι οι άνθρωποι εθίζονται σε αυτήν κι αντλούν λίγη κουτσουρεμένη χαρά, πάντα εις βάρος ενός άλλου, ή την κάνουν λογοπαίγνια στην παρέα για να ξεχνούν τον πόνο τους. Ουσιαστικά την χρησιμοποιούν για την επιβίωσή τους, αρπάζει και λίγη πονηρία απ’ το σκοτάδι τους και γίνεται ένας ξεγελαστικός θρήνος, δηλαδή είναι ένας πόνος που γελάει. Είναι ένας τρόπος να ξεγελάει κανείς τον πόνο του, ξεγελώντας πρώτα τον εαυτό του και μετά άλλους, σε μια μακριά αλυσίδα ανθρώπων.

Κι όμως, υπάρχει μια τόσο ανώτερη συμπαντική ευφυΐα μέσα στον άνθρωπο, όμως δεν είναι για καθημερινή χρήση, κι οπωσδήποτε δεν είναι για εφαρμογή στην πολιτική και κοινωνική σκηνή, γιατί θα ήταν ακατανόητη, όμως αν μπορούσε αυτή να εφαρμοστεί, θα μπορούσε σε πενήντα χρόνια να αλλάξει όλο το τοπίο, με αυτούς που θα την εφάρμοζαν νεκρούς. Όμως η μικρή ευφυΐα, που φέρνει το μικρούτσικο κέρδος το κοντόθωρο και χειροπιαστό, παρουσιάζεται απολύτως λογική, ενώ είναι χαμαιλέοντας και μόνο αλλάζει πρόσωπο στα πράγματα κατά ένα πάντα μαραζωμένο συμφέρον. Γι’ αυτό δεν αλλάζει ποτέ τίποτα στον τόπο μας, γιατί δεν υπάρχει στο βάθος η καθολική απόφαση του σύμπαντος να αλλάξουν τα πράγματα, και μόνο οι μικροί άνθρωποι, δραστηριοποιούνται με μικρούς κυματισμούς πάνω σε ταραγμένα νερά, ενώ θα άλλαζαν με μιας τα πράγματα, αν είχαν πρόσβαση στα χρώματα της δημιουργίας.

Είναι καταδίκη αυτό? Ναι, είναι καταδίκη να επαναλαμβάνονται διαρκώς όλα, ξύνοντας απλώς λιγάκι την πληγή, όμως για να θεραπεύσεις την πληγή, χρειάζεται να περάσεις κάτω απ’ την πληγή, και για να γιατρευτείς και να γιατρέψεις τον πόνο, χρειάζεται να περάσεις πρώτα κάτω απ’ τον πόνο.

Α, θέλω να πω κι ένα αστείο. Ήταν κάποτε δύο, ο ένας έστριψε, σε αυτόν ελπίζουμε όλοι, σε αυτόν που έστριψε.




Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Οι Μπλε Άνθρωποι

Η Μαθητεία