Ο Καθρέφτης






Σάββατο σήμερα
για να μπορέσεις να μαζέψεις έναν εαυτό, πρώτα χρειάζεται να τον σπάσεις σε κομμάτια, σκέφτομαι, να τον κάνεις σκόνη, στους πέντε ανέμους να διαλυθείς.  Μετά, με μεγάλη υπομονή και δουλειά, να καθίσεις μια ολόκληρη μακριά νύχτα να τον συναρμολογήσεις, να ταιριάξεις τα κομματάκια, γιατί αν θελήσεις να φτιάξεις έναν δικό σου εαυτό, πρώτα θα τον αποσυνδέσεις, έτσι ώστε να βρεθεί αλλού η σκέψη αλλού το συναίσθημα, λίγο πολύ - το πολύ προτιμότερο είναι - θα βρεθείς, θα γίνεις, θα ζήσεις, το χάος. Κι απ’ το χάος ολοκαίνουργιο θα τον παραλάβεις, ένα καινούργιο δάχτυλο με την πρώτη του αφή, νέα μύτη, που να μυρίζει χωρίς προκατάληψη, καινούργια αυτιά, να ακούν χωρίς υπαινιγμούς, καινούργιο στόμα σιωπηλό.

Αφού λοιπόν φτιάξεις μια καρδιά κομμάτια - αν μια τέτοια δεν έχεις ήδη καλέ μου αναγνώστη - η ζωή σου, δεν θα είναι άλλης κατασκευής και προελεύσεως, και για να τη συμαζώξεις, να τη φέρεις στο παρών, στο σήμερα και τον τόπο της, θέλεις να ταιριάξεις ξανά συναίσθημα και σκέψη. Δεν είναι όμως αυτή εύκολη δουλειά, γιατί θα διαπιστώσεις, πως μία σκέψη τείνει προς πολλά συναισθήματα κι ένα συναίσθημα τείνει προς πολλές σκέψεις. Όμως ακριβώς, εκεί που το συναίσθημα σωπαίνει και σωπαίνει τη σκέψη, ταιριάζει σε κάθε σκέψη ένα μόνο συναίσθημα, και σε κάθε συναίσθημα μία μόνο σκέψη, κι είναι χιλιάδες τα μερτικά της ψυχής που πλησιάζουν και φλερτάρουν να καθίσουν σε μια σκέψη. Όμως αν το πετύχεις ακριβώς, εκεί θα νιώθεις κάθε φορά, να κλείνει μια μικρή υπόθεση οριστικά - αφού βέβαια δοκιμάσεις πρώτα πολλές σκέψεις σε ένα συναίσθημα, και πολλά συναισθήματα σε μια σκέψη.

Αυτό είναι το ένα μέρος της δουλειάς, το εσωτερικό. Υπάρχει όμως κι ένα άλλο, το εξωτερικό. Γιατί όλο αυτό, στο βαθμό που το πετυχαίνεις εσωτερικά - και πίστεψέ με δεν είναι χοντροδουλειά αλλά ψιλοδουλειά και κέντημα - θα πρέπει μετά να το ταιριάξεις, να το κουμπώσεις, στον πολιτισμό, την κοινωνία, τον κόσμο, την κατάσταση. Ίσως σε αυτό σε βοηθήσει ο συγχρονισμός.

Γιατί ο καθένας, παρέλαβε έναν εαυτό συμπαγή, μονοκόμματο, δύσκαμπτο και χωρίς ελαστικότητα, που κάποια στιγμή σαν ένας καθρέφτης σπάζει και σου αρπάζει το χάος το πρόσωπο, κι αποχτάς ένα πρόσωπο από κόκκους άμμου. Για να φτιάξεις έναν εαυτό αδερφέ μου, που θα σε εκτιμά και θα σε σέβεται, χρειάζεται την απόδειξή σου, χρειάζεται να πέσεις μες στη φωτιά της κόλασης και να τον αρπάξεις από τα χέρια του διαβόλου, να τον πάρεις στην πλάτη και να τον κουβαλήσεις μέσα απ’ τα συντρίμμια, να περάσεις όλη την έρημο με τον εαυτό σου τραυματία στην πλάτη, κι όλα αυτά για να κερδίσεις ένα φιλί του, και μια χειραψία που θα λείπει το ένα σου χέρι.

Όλα αυτά, για να γυρίσει μια νύχτα ο εαυτός σου και να σε φιλήσει πρώτος.
Γιατί ο εαυτός σου φίλε μου δεν είναι κορόιδο, και για να κερδίσεις την καρδιά του, που καρδιά σου είναι, χρειάζεται η απόδειξή σου, η πίστη σου στον εαυτό σου χρειάζεται την απόδειξή σου, γιατί τον εαυτό σου δεν τον ξεγελάς, και κάθε φορά που το επιχειρείς, είναι σαν να προσπαθείς να εμπαίζεις το θεό.

Γιατί καλά τα λέει ο Απόστολος Παύλος: Ο Θεός δεν εμπαίζεται, μην έχεις καμία αυταπάτη, ό,τι έσπειρες θα θερίσεις.
Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Οι Μπλε Άνθρωποι

Η Μαθητεία