Το Λευκό





Εδώ τα μέρη είναι λευκά
δεν βάδισε ποτέ κανείς
κι όμως, υπάρχουν αρκουδίσματα στον αιθέρα
και κλάματα γοερά·
θυμάμαι τον τόπο τούτο, αμυδρά μέσα σε μια ομίχλη
πέρασα ξανά βρέφος, κατουρημένο απ’ τη ζωή
κι ήταν τότε ακόμα, ένας τόπος χωρίς πρόσωπα και σχήματα·
γνωρίζω την αίσθηση τούτη, είναι μια αίσθηση κούνιας
πέρασα από εδώ κι ήμουν τότε συνείδηση
κι είχα μια μάνα από συνείδηση
έναν πατέρα από συνείδηση
ήταν τότε που άρχισα να πεινώ και να διψώ
μέσα σε ένα περιβάλλον συνείδησης
ήταν τότε που πήρα σώμα
λίγο μετά που βγήκα απ’ τα νερά

Τον τόπο τούτο τον λευκό τον ξέρω
τον συνοδεύει πάντα εκείνο το πρώτο
το ίδιο κλάμα το γοερό
δεν ήθελα στη ζωή να ‘ρθώ
δεν ξέρω πού ήμουν πριν
ξέρω όμως πως καλά ήμουν εκεί

Τον τόπο τούτο τον λευκό τον ξέρω
έχω βρεθεί ξανά εδώ
βρέφος κατουρημένο απ’ τη ζωή
με τον ίδιο ακριβώς τρόμο της γέννησης
με το ίδιο συναίσθημα μοναξιάς
τώρα όμως χωρίς μητέρα και πατέρα
όχι όμως και χωρίς φροντίδα
γιατί στον τούτο μόνο με τη φροντίδα ζεις

Τον τόπο τούτο τον ανοιχτό τον ξέρω
είναι ο τόπος χωρίς διαχωρισμό
ο τόπος δίχως σώμα
έχω περάσει ξανά από εδώ
είναι ο τόπος που αρχίζει και παίρνει
σχήμα κι υπόσταση η ζωή απ’ τα μάτια μας
αλήθεια και ύλη

Τον τόπο τούτο τον λευκό τον ξέρω
όταν ήρθα για πρώτη φορά εδώ
έκανα πίσω να φύγω
χτύπησα πίσω να φύγω
όμως είχε κλείσει πια η πόρτα·

μια πόρτα που σε όλη μου τη ζωή
αυτήν ανοίγω

Ήμουν ξανά εδώ, μέσα σ’ αυτό το γλυκό απαλό φως
δίχως πρόσωπο
ήταν τότε που άρχισα να αποκτώ την αίσθηση του χρόνου
από μια κούνια
που με παρηγορούσε επειδή γεννήθηκα. 


 
Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Η Μαθητεία

Οι Μπλε Άνθρωποι