Ημερολόγιο Φωτός


 Αγαπητό ημερολόγιο, υπάρχουν πια δύο ειδών μέρες, τις ονομάζω μέρες χαμηλής ενέργειας και μέρες υψηλής ενέργειας, συνήθως η μία διαδέχεται την άλλη. Στις μέρες χαμηλής ενέργειας ο ήλιος είναι χαμηλά, εκείνη τη μέρα χρειάζεται να ασκηθεί προσπάθεια και να βρεθεί δύναμη για να βγει πέρα. Ενώ η μέρα υψηλής ενέργειας περνά μόνη της, κυλά μόνη της, προχωρά μόνη της κι εμείς την ακολουθούμε. Όταν ο ήλιος είναι ψηλά τον ακολουθούμε, όταν χαμηλώνει τον τραβούμε, τον αντλούμε, τον σηκώνουμε εμείς ψηλά με την θέλησή μας. Αν αυτό έγινε κατανοητό προχωρώ…

Αγαπητό ημερολόγιο, ο Χριστός είπε, όταν οι άνθρωποι ανάβουν το λυχνάρι, δεν το τοποθετούν κάτω απ’ το κρεβάτι αλλά στη θέση του λυχνοστάτη και στο κέντρο του δωματίου για να φωτίζει γύρω και να τους φωτίζει όλους.
Η εμπειρία δείχνει, πως και να θέλεις να το βάλεις κάτω απ’ το κρεβάτι δεν μπαίνει, μάλιστα δεν υπάρχει καν κρεβάτι στην περίπτωση αυτή για να υπάρξει το από κάτω του. Το λυχνάρι λοιπόν, πηγαίνει μόνο του μες στον κόσμο. Αν αυτά έγιναν κατανοητά προχωρώ…

Αγαπητό ημερολόγιο. Το φως βλέπει, γι’ αυτό άλλωστε είναι φως. Πρώτα έχει δει τον φορέα του, αυτόν που το φέρει, μετά βλέπει όλους με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Σε βεβαιώνω, πως δεν είναι δουλειά σχολιαρόπαιδων αυτή, το φως βλέπει κι από τη στιγμή που βλέπει δεν έχει μυστικά και κρυφά, βλέπει βαθιά, με ακρίβεια και καθοριστικά, και τι βλέπει στους ανθρώπους; Σαύρες, πολλές σαύρες κι όλων των ειδών. Μικρές, μεγάλες, παρδαλές, ασπρόμαυρες ή χρωματιστές, αλλά σαύρες.

Που ελίσσονται στα στομάχια, κάνουν στροφές, διπλώνουν κι αναδιπλώνονται, ορμούν, τσιμπούν, υποχωρούν ξανά στις σπηλιές, κρύβονται και ξανά υπολογίζουν. Το φως αγαπητό ημερολόγιο, έχει την ιδιότητα να κάνει δικό του και κτήμα του, κάθε τί με το οποίο έρχεται σε επαφή. Έτσι λοιπόν, γίνεται για λίγο, ο άνθρωπος με τον οποίο έρχεται σε επαφή. Το φως δεν έχει απόσταση ή διαχωρισμό, φτάνει ως τον άλλον κι ο άλλος φτάνει οπωσδήποτε και άθελά του ως αυτό. Συνεπώς, εδώ έχουμε μαρτυρία και ομολογία ανείπωτη. Το φως, αφού πάρει μέσα του τον άλλον τον διαβάζει, παίρνει μέσα του το συναίσθημα και διαβάζει τη σκέψη που του αντιστοιχεί, ξέρει λοιπόν τι σκέφτεται ο άλλος από το τί αισθάνεται ο άλλος και σε αυτό υπάρχει πιστότητα. Ο άλλος, μπορεί να μην ξέρει να διαβάσει όσα αισθάνεται και να του είναι άγνωστα, όμως το φως, για να είναι φως, διάβασε πρώτα τα δικά του και είναι η μοίρα του διαβαστερή.
Ούτε αυτή είναι δουλειά για σχολιαρόπαιδα.

Αγαπητό ημερολόγιο, για να φτάσει κανείς στο φως, χρειάζεται οπωσδήποτε μια τακτοποιημένη ζωή, τακτοποιημένα αισθήματα και τακτοποιημένες σκέψεις, κανείς δεν φτάνει στο φως με εκκρεμότητες και κάθε λογής χρέους. Μπορείς να φτάσεις στο φως με ένα καρβέλι μόνο ψωμί, αλλά να είναι το φως συν ένα καρβέλι.

Επίσης, ακολουθούν μια σειρά από επίσης. Για να φτάσει κανείς στο φως, κάποια πράγματα χρειάζεται να εξασθενήσουν (τουλάχιστον) και άλλα να αυξηθούν (τουλάχιστον). Αυτά που χρειάζεται έως να χαθούν, είναι η απόγνωση, η απελπισία, η θλίψη, ο φόβος, κ.ο.κ.. Αυτά που χρειάζεται έως να κυριαρχήσουν, είναι η ευγνωμοσύνη, η χαρά, η εμπιστοσύνη, η αγάπη.

Αγαπητό ημερολόγιο, το φως είναι ισχυρό, η δύναμη που το συνοδεύει, περνάει μέσα από τον άνθρωπο αλλά δεν είναι δικιά του. Το πιο καθαρό και λαμπερό φως είναι το ελληνικό, είναι ένα φως θαλασσινό με αντανακλάσεις λαμπρότητας λευκού βράχου και παιγνιδίσματα γλάρων, είναι ένα φως απαλλαγμένο από μυστικισμούς και άλλες προσμίξεις, συναντά όμως το φως του Χριστού στον βαθμό, που ο χριστός είναι φορέας ελληνικού φωτός. Όσο για τον χριστιανισμό άλλη υπόθεση, χωριστή αυτή…

Το φως, είναι τόσο ισχυρό μέσα στον άνθρωπο που μπορεί να τον τυφλώσει. Ένα ακόμα από τα επίσης, είναι πως στο φως μπορεί να φτάσει μόνο ένας νεκρός, ένας δηλαδή πεθαμένος. Υπάρχουν όμως δύο τρόποι να το κάνει, ακόμα κι αν ένας είναι ο θάνατος. Ο πιο σίγουρος τρόπος να φτάσει κανείς στο φως είναι να πεθάνει, με τον γνωστό φυσικό θάνατο. Ο άλλος τρόπος είναι να πεθάνει εν ζωή ως εγώ, και οι δύο τρόποι στον ίδιο θάνατο καταλήγουν, την ίδια γεύση έχουν. Μόνο που ο θάνατος εν ζωή, περνάει στη ζωή του φωτός πριν τον φυσικό θάνατο. Δεν είναι άσχημη εμπειρία αυτή. Απλώς χρειάζεται να εξαντληθεί όλο το κουράγιο ως άντληση κάθε αποθέματος και να ασκηθεί όλη η υπομονή, έως η αίσθηση της υπομονής, να καταναλώσει όλον τον ανθρώπινο χρόνο, κι από αίσθηση υπομονής να χαθεί και να μετατραπεί σε αίσθηση σταθερότητας στο παρόν κι αιωνιότητας. Απλά πράγματα – ίσως όχι και τόσο.

Αγαπητό ημερολόγιο, σε αυτά που έγραψα υπάρχουν πολλαπλάσια άλλα τόσα χωρίς καμία απολύτως σημασία.

Η Ουσία απλώς Είναι.

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Ο Αρραβώνας της σιωπής

Η Μαθητεία