Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Σεπτέμβριος, 2018

ο καιρός της δημιουργίας

Εικόνα
- Κλείνει ο καιρός, κλείνουν και οι διαθέσεις, βοήθησέ με σε παρακαλώ να φανταστώ έναν όμορφο χειμώνα. - Θα είναι όμορφος φέτος ο χειμώνας. - Δεν το θέλω έτσι, δεν θέλω ένα ψέμα, τεκμηρίωσέ το, κάνε το βάσιμο, κάνε το με λόγους, πείσε με! - Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από ψηλά: θέλεις να είναι όμορφος ο φετινός χειμώνας; - Θέλω. - Το δεύτερο είναι: μπορείς να είναι όμορφος ο φετινός χειμώνας; - Μπορώ. - Το τρίτο είναι: Αντέχεις έναν όμορφο χειμώνα; - Τον αντέχω. - Δεν σε βγάζει από τα νερά σου; Δεν σου χαλά τη μαγιά; Σου ζητώ να κλωτσήσεις πέρα κάθε γνώμη που έχεις για τον χειμώνα.
Ξέρεις γιατί θα είναι όμορφος ο χειμώνας; Θα σου έρθουν απρόβλεπτα θετικά και όμορφα γεγονότα. Θα σου έρθουν χρήματα που δεν περιμένεις, θα γνωρίσεις ανθρώπους που δεν περιμένεις; Θα πας σε μέρη που δεν ξέρεις, θα κάνεις πράγματα που ποτέ δεν έκανες; Περιμένεις τέτοια πράγματα; είσαι έτοιμος γι' αυτά; Γιατί, αν έχεις έναν χειμώνα κονσέρβα στο μυαλό του εκείνον θα ζήσεις.
Εγώ σου ζητώ να φανταστείς, σου ζητώ να ανοίξεις,…

Το Κάρμα

Εικόνα
Κανονικά θα έπρεπε να είχες μια φυσιολογική εξέλιξη, να αναπτύσσεσαι ταυτόχρονα σε σώμα και πνεύμα και να ζεις τις ηλικίες σου στην ώρα τους, όμως είναι πολλοί οι παράγοντες που επηρεάζουν μια ανάπτυξη.
Θυμάμαι ακόμα το καλοκαίρι, να περνά στην υπομονή και στο σύννεφο του ονείρου, να ανεβαίνω τα ολισθηρά σκαλιά ένα ένα προσεκτικά, να ξετυλίγω τους επιδέσμους, να ζωντανεύω τη μέρα και να δημιουργό πλεονάζοντα χρόνο. Θυμάμαι ακόμα το καλοκαίρι, να βγαίνω από μια μακάρια λήθη και να φτιάχνω την επερχόμενη αλήθεια. Θυμάμαι τις ευτυχείς ελπιδοφόρες συγκυρίες να κουμπώνουν στις αξιώσεις του ονείρου, το τρεμουλιαστό κλειδί να ανοίγει την πόρτα, να σπάζει το κέλυφος του ονείρου και να αχνοφαίνεται το διαμάντι, να καρτερώ την είδηση σαν ναυαγός, να στρώνω νησί κάτω από τα πόδια και να ευλογώ τη θάλασσα. Θυμάμαι ακόμα να με ακονίζει η δοκιμασία, να με φτιάχνει βέλος. Κι έτσι καθώς μνημονεύω έρχομαι ακόμα από την έρημο. Κι έτσι καθώς μνημονεύω βγαίνω ακόμα σαν άμμος από κλεψύδρες.
Να 'μαστε λο…

Ιπτάμενη Συνοδός

Εικόνα
Ήταν λιτή κι απέριττος με την ωραία της στολή ξεχώριζε μέσα στο πλήθος με τα αυστηρά της μαλλιά δεμένα σε μια πειθαρχημένη κοτσίδα βάδιζε λικνίζοντας τους γοφούς της με μια χάρη που έφτιαχνε από τον αιθέρα δικιά της ερωτική ατμόσφαιρα· με τα βλέμματα να πέφτουν συχνά πάνω της μάζευε για τον εαυτό της ένα άχρηστο πλήθος που τη μετρούσε με τη δικιά του συλλογιστική πάντα ανάλογα με την επιθυμία, την κρίση, την οπτική, την όρεξη και τη ζήλια ίσως για να αποφύγει όλ' αυτά εκ φύσεως είχε καταφύγει στους αιθέρες διότι δεν αισθανόταν καλά, την έβλεπα σε μια γωνιά του λεωφορείου να βασανίζεται - η γη δεν την χωρούσε αδημονούσε να φτάσει στο αεροδρόμιο να ανέβει στο αεροπλάνο, να πάρει πτήση να πετάξει· εκείνο το ψηλά της πτήσης με τον καιρό τη στοίχειωσε ξέμαθε να περπατά, ξέμαθε τις επίγειες συνήθειες τα ρηχά αστεία των πεζών γήινων τις φρούδες ελπίδες των αγέννητων φτερών στην πλάτη τα επινοημένα ταξίδια που τα καταπίνει η βαρύτητα την ένιωθα καθαρά, πως ο μοιρασμένος χρόνος της

Ο Κόσμος

Εικόνα
- Πες μας πως αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο, μην είσαι επιεικής, δώσε μια εικόνα πραγματικότητας και αλήθειας. - Ειλικρινά δεν έχω τόση τραγική άποψη για τον κόσμο, τους Έλληνες δηλαδή που είναι ο πιο κοντινός μου κόσμος. - Θέλεις να πεις δεν έχουν αποβλακωθεί όλοι ακόμα; - Σίγουρα η αποβλάκωση της εποχής μας είναι το κινητό, οι τρεις στους τέσσερις νέους μας πια δεν σκέφτονται. Είναι τραγικό να σου έρχεται να σκεφτείς και να ρίχνεις την διάθεση αυτή στο κινητό ή την ανάγνωση, σκεπάζεσαι, και οι συνέπειες θα γίνουν γνωστές αργότερα ως ζωή σου. Όποιος το κάνει αυτό, όποιος δηλαδή δεν επιτρέπει να τον φτάνει η σκέψη του, η ζωή δεν τον φτάνει. - Γίνε λιγάκι επιεικής. - Αποφάσισε τι θέλεις. Ένας που δεν επιτρέπει να τον φτάνει η σκέψη του η ζωή του δεν τον φτάνει. Σκεπάζει την εσωτερική φωνή, αυτό δεν είναι δίχως συνέπειες, είτε είμαι επιεικής είτε όχι αυτό δεν αλλάζει.
- Σε τι κατάσταση είναι ο κόσμος μας, ο κοντινός μας; - Έχω την αίσθηση, τη διαίσθηση και τη γνώση, πως ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό, …

Πρωινά του Φθινοπώρου

Εικόνα
Παράπονα υπάρχουν, επιθυμίες υπάρχουν, όμως είναι όμορφα τα πρωινά του Φθινοπώρου ίσως θα έπρεπε κάποια πράγματα να είναι αλλιώς ίσως άλλα τα διορθώσουμε όμως είναι όμορφα τα πρωινά του Φθινοπώρου Προβλήματα στην πολιτική, στην οικονομία, στην κοινωνία γενικότερα, όμως κανένα πρόβλημα στα πρωινά του Φθινοπώρου τέλεια μέσα στην φθινοπωρινή τους ενδυμασία χωρίς όνειρα καλοκαιρινά χωρίς προσδοκίες και επιδιώξεις πρωινά άνευ επιθυμίας, χωρίς να γίνεται αλλιώς
Είναι όμορφα τα πρωινά του Φθινοπώρου, ήσυχα όμως τα ταλαιπωρούν κι αυτά συχνά οι άνθρωποι κι όμως πέφτουν έτσι λαμπρά μέσα στην Βαβυλώνα παίρνουν κι αυτά τη διάθεση των ανθρώπων συχνά δεν κοσμούν αλλά ενίστανται έχουν τόσα να δώσουν αλλά κανείς δεν τα ακούει βυθισμένα μέσα στη σιωπή τους ο θόρυβος της σκέψης τα σκεπάζει
Είναι όμορφα τα πρωινά του Φθινοπώρου, το μήνυμα των κίτρινων φύλλων - μιας ζωής που φεύγει όμως τρέχουν οι άνθρωποι, δεν έχουν χρόνο να βλέπουν, ούτε να ακούν τόσες γυναίκες όμορφες περνούν χωρίς καμία προσοχή τόσος έρωτας χάνεται μέσα…

Το Μισοσκόταδο

Εικόνα
Παρακάτω θα σας πω πως πέθαναν. Δεν ήταν έρωτας, αγάπη ήταν. Είχαν συναντηθεί σε μια φάση της ζωής τους, που ήταν και οι δύο αρκετά απελπισμένοι, όχι από κάτι ή από περιστάσεις, έτσι μια υπαρξιακή απελπισία είχαν. Θα μπορούσε να είναι έρωτας, γιατί και οι δύο ήταν όμορφοι, όμως ήταν και ώριμοι, και από ωριμότητα η σχέση κατέβηκε απευθείας σε μια αφύλαχτη αγάπη - ίσως σε μια λαίμαργη. Πως να το πω, από την πρώτη κιόλας νύχτα ελευθερώθηκαν, από την πρώτη κιόλας νύχτα δεν κράτησαν καμία επιφύλαξη – γι’ αυτό είπα ήταν απελπισμένοι. Ήταν απελπισμένοι για αλήθεια. Ύστερα, συνέβη το εξής: Ο κάθε ένας από τους δύο, ήταν γεμάτος ως επάνω από τον εαυτό του, κι όταν ήρθαν κοντά ξεχείλισαν, έτρεχαν κάτω στα πατώματα. 'Έγιναν ρευστοί, θα μπορούσες να πάρεις τον έναν και να τον βάλεις μέσα σε ένα βάζο, να ρίξεις και τον άλλον μέσα στο βάζο και να τους ανακατώσεις. Τέλος πάντων, δεν ήθελα να πω αυτό, ήθελα μόνο να πω πως τα χείλη της είχαν φτερά. Της άρεσε να τον ακούει. Δεν ξέρω γιατί αλλά της άρε…

Οι Περαστικοί

Εικόνα
Έχω πάντα την αίσθηση και το συναίσθημα πως είμαι περαστικός από τη ζωή, τούτο με γλιτώνει από πολλά προβλήματα, συγχωρώ πιο εύκολα, δικαιολογώ πιο εύκολα, δεν δίνω μεγάλη σημασία στα μικρά. Υπάρχει πάντα η αίσθηση μιας πορείας, ενός ταξιδιού, αρκεί να μην είναι αγκιστρωμένη η διάθεση στον βυθό και η αίσθηση αυτή υπάρχει σε κάθε άτομο. Αν αγκιστρωθεί η διάθεση η αίσθηση αυτή χάνεται και τότε η ζωή γίνεται κάτι σαν μόνιμη, ενώ δεν είναι. Όμως υπάρχει πάντα αυτή η αίσθηση του περαστικού, που τα κάνει όλα, θα έλεγα πιο ελαφριά, πιο χαρούμενα, πιο τραγουδιστά και διασκεδαστικά. Περαστικοί είμαστε, θέλουμε δε θέλουμε, να το αισθανόμαστε κιόλας είναι ευλογία. Με μερικούς ίσως φτάσουμε μαζί στο τέλος του ταξιδιού, με μερικούς μαζί το ξεκινήσαμε, άλλοι μας άπλωσαν στο δρόμο χέρια, σε άλλους απλώσαμε χέρια. Όμως σε τούτη την αίσθηση του περαστικού, δεν χωράει κακία, δεν χωράει μικρότητα, δεν χωράει δεν χωράει. Πεθαίνουμε. Για έναν περίπατο πρόκειται. Ναι, χρειάζεται να τα δοκιμάσεις όλα, ή σχεδό…

Ακριβές Στίγμα

Εικόνα
Χάθηκα, είπες, μα να είμαι καλά κι αυτό μετράει. Με άγγιξες. Χάθηκα για να είμαι καλά κι αυτό μετράει. Και για μένα μετράει, δεν ξέρω αν σε χρόνο μετράει ή σε άχρονο. Όμως χάθηκα για να είμαι καλά, κι όταν διαπίστωσα πως είμαι καλά χαμένος...χάθηκα περισσότερο (ίσως στο τέλος το κάνω συνταγή). Έγινα αθόρυβος και μ΄άρεσε. Μετά έγινα αόρατος και μ' άρεσε. Γίνομαι σιωπηλός και μου αρέσει. Όμως αθόρυβος κάνω περισσότερο θόρυβο. Αόρατο με κοιτάζουν από παντού και σιωπηλός είμαι πιο ηχηρός. Χάθηκα, είπες, για να είμαι καλά κι αυτό μετράει. Χάθηκα για να βρεθώ κι έγινε αυτό δίχως την επιλογή μου. Όμως μου άρεσε κι αφού χάθηκα, δεν ξαναβρέθηκα από φόβο μήπως χρειαστεί να ξαναχαθώ έμεινα λοιπόν χαμένος στα σίγουρα κάπου ανάμεσα στη γη και τον ουρανό είμαι καλά εδώ, μην ανησυχείς, ούτε ο κόσμος με βρίσκει ούτε η μοναξιά. Σχεδόν, κι από τα δύο αυτά γιατρεύτηκα. Απορώ κι εγώ πως ζω χωρίς πληγές. Αν ζω.
Χάθηκα, λες, μα να είμαι καλά κι αυτό μετράει.
Κι είμαι καλά έτσι χαμένος, το υπόσχομαι, θα μπορούσα να πω, είμαι …