30 Σεπτεμβρίου 2018

ο καιρός της δημιουργίας







- Κλείνει ο καιρός, κλείνουν και οι διαθέσεις, βοήθησέ με σε παρακαλώ να φανταστώ έναν όμορφο χειμώνα.
- Θα είναι όμορφος φέτος ο χειμώνας.
- Δεν το θέλω έτσι, δεν θέλω ένα ψέμα, τεκμηρίωσέ το, κάνε το βάσιμο, κάνε το με λόγους, πείσε με!
- Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από ψηλά: θέλεις να είναι όμορφος ο φετινός χειμώνας;
- Θέλω.
- Το δεύτερο είναι: μπορείς να είναι όμορφος ο φετινός χειμώνας;
- Μπορώ.
- Το τρίτο είναι: Αντέχεις έναν όμορφο χειμώνα;
- Τον αντέχω.
- Δεν σε βγάζει από τα νερά σου; Δεν σου χαλά τη μαγιά; Σου ζητώ να κλωτσήσεις πέρα κάθε γνώμη που έχεις για τον χειμώνα.

Ξέρεις γιατί θα είναι όμορφος ο χειμώνας; Θα σου έρθουν απρόβλεπτα θετικά και όμορφα γεγονότα. Θα σου έρθουν χρήματα που δεν περιμένεις, θα γνωρίσεις ανθρώπους που δεν περιμένεις; Θα πας σε μέρη που δεν ξέρεις, θα κάνεις πράγματα που ποτέ δεν έκανες; Περιμένεις τέτοια πράγματα; είσαι έτοιμος γι' αυτά; Γιατί, αν έχεις έναν χειμώνα κονσέρβα στο μυαλό του εκείνον θα ζήσεις.

Εγώ σου ζητώ να φανταστείς, σου ζητώ να ανοίξεις, ζητώ την προσδοκία σου, την πάλη και τον αγώνα σου, τη λαχτάρα σου και την θέλησή σου, ζητώ την ίδια την ευχή σου, τον όμορφο χειμώνα χρειάζεται να τον κερδίσεις, και χρειάζεται να σου αξίζει ο όμορφος χειμώνας. Τι είσαι λοιπόν διατεθειμένος να κάνεις γι' αυτόν; Ό,τι κι αν κάνεις για εκείνον, ο χειμώνας θα το εκτιμήσει.

- Ξέρεις, τα πράγματα είναι… έτσι πού… ορισμένα και βάση των…
- Με κούρασες. Βγες έξω από τον εαυτό σου και θα βγεις έξω από τα πράγματά σου και όσα σε αφορούν. Βγες έξω από τη ζωή σου και ζωγράφισε τον χειμώνα της επιθυμίας σου.

Θα είναι όμορφος ο χειμώνας φέτος, πίστεψέ με. Με πιστεύεις όταν λέω θα είναι όμορφος ο φετινός χειμώνας;
- Το μυαλό μου ψάχνει λόγους.
- Σου ζητώ να το δεις αλλιώς. Πίστεψέ με όταν λέω πως θα είναι όμορφος ο φετινός χειμώνας και οι λόγοι θα ακολουθήσουν. Πλημμύρα λόγοι θα βρεθούν τη χαρά σου ορθολογική να φτιάξουν, αν έχεις τη χαρά. Μα αν δεν έχεις τη χαρά και προσπαθείς με τον ορθολογισμό να τη φτιάξεις δεν θα τη φτάσει ποτέ ο ορθολογισμός σου, γιατί ο ορθολογισμός σου δεν φτάνει στο βάθος της χαράς και μόνο την ξύνει πάνω πάνω. Γιατί αν στηρίζεις με λόγους τη χαρά σου σκέφτεσαι ανάποδα. Πρώτα θα έχει τη χαρά και μετά θα βρεις το λόγο της, για να είσαι Κύριος και όχι Δούλος.

Και μετά, γιατί τόση δυσκολία; Φαντάσου έναν όμορφο χειμώνα, όπως ακριβώς τον θέλεις, μην έχεις εγκληματήσει κατά της φαντασίας. Φτιάξε τον χειμώνα όπως τον θέλεις, ζωγράφισέ τον βάλε μέσα του τα πράγματα και τους ανθρώπους που θέλεις, δες με τα μάτια της φαντασίας τον εαυτό σου να ζει μέσα σε έναν όμορφο χειμώνα, νιώσε το μέχρι να το κάνεις πραγματικό.

- Δεν είναι εύκολο.
- Εύκολο. Εύκολο. Εύκολο…
χάθηκαν ζωές και ζωές μέσα στην ευκολία.
Είσαι στο Παρίσι τον φετινό χειμώνα με την αγαπημένη σου και πίνεις καφέ.
Τι σε εμποδίζει να είσαι στο Παρίσι φέτος με την αγαπημένη σου και να πίνεις καφέ;

- Η πραγματικότητα.
- Άχα, η πόρνη πραγματικότητα. Μα είναι πόρνη. Δεν ξέρεις πώς να συμπεριφέρεσαι σε μια πόρνη; Η πραγματικότητα. Όμως ποιος έφτιαξε την πραγματικότητά σου;

- Αναγκάζομαι να πω εγώ.
- Με τι την έφτιαξες;
- Ομολογώ με τις επιλογές μου.
- Αν τη χαλάσεις ξέρεις τι θα σου μείνει;
- Ο εαυτός μου πριν τις επιλογές μου.
- Χάλασέ την τότε.
- Θα χαλάσει μαζί κι ο εαυτός μου.
- Ας χαλάσει. Μήπως σου αρέσει;
- Έφτιαξες την πραγματικότητά σου με τη σκέψη σου,
χάλασέ την και φτιάξε την ξανά, με τη γνώση σου αυτή τη φορά
γιατί την πρώτη φορά την έφτιαξες με την άγνοιά σου
δεν θα έφτιαχνες ποτέ μια μη ευτυχισμένη πραγματικότητα αν είχες γνώση όταν την έφτιαχνες.
Η πραγματικότητά σου είναι προϊόν της άγνοιάς σου
κι ακόμα σκέφτεσαι και δεν τη χαλάς;

- Δεν είναι εύκολο.
- Εύκολο, εύκολο, εύκολο. Η επιλογή εύκολο ανήκει στην άγνοια. Με τη γνώση επιλέγεις δύσκολο. 

- Θα θα θα... είναι όμορφος ο χειμώνας φέτος.
- Επιτέλους το ψέλλισες.
- Το ελπίζω τουλάχιστον.
- Να μην το ελπίζεις, να το πιστεύεις. 
Ό,τι θέλεις, ό,τι αξίζεις, ό,τι μπορείς, ό,τι εύχεσαι, ό,τι ονειρεύεσαι, ό,τι προσδοκάς, να ξέρεις πάντα, πως κάτω από όλα αυτά, εδρεύει το ισχυρότατο θεμέλιο της πίστης σου. Εκεί βρες θέση, εκεί είναι η αληθινή σου θέση, εκεί να στέκεσαι πάντα, εκεί να είναι έδρα σου, και όλο το βάρος της ζωής σου, από τη θέση εκείνη θα είναι πούπουλο.
Ό,τι έζησες ως τώρα το κατηύθυνε η πίστη σου. Αν έφτασες ως εδώ είναι γιατί το πίστευες, κατεύθυνε λοιπόν συνειδητά την πίστη σου σε όσα θέλεις και θα μπορείς σπουδαία πράγματα.

Πίστεψε έναν όμορφο χειμώνα και θα τον έχεις.
 Είναι τόσο αδιανόητα απλό.






Το Κάρμα




Κανονικά θα έπρεπε να είχες μια φυσιολογική εξέλιξη, να αναπτύσσεσαι ταυτόχρονα σε σώμα και πνεύμα και να ζεις τις ηλικίες σου στην ώρα τους, όμως είναι πολλοί οι παράγοντες που επηρεάζουν μια ανάπτυξη.

Θυμάμαι ακόμα το καλοκαίρι, να περνά στην υπομονή και στο σύννεφο του ονείρου, να ανεβαίνω τα ολισθηρά σκαλιά ένα ένα προσεκτικά, να ξετυλίγω τους επιδέσμους, να ζωντανεύω τη μέρα και να δημιουργό πλεονάζοντα χρόνο.
Θυμάμαι ακόμα το καλοκαίρι, να βγαίνω από μια μακάρια λήθη και να φτιάχνω την επερχόμενη αλήθεια. Θυμάμαι τις ευτυχείς ελπιδοφόρες συγκυρίες να κουμπώνουν στις αξιώσεις του ονείρου, το τρεμουλιαστό κλειδί να ανοίγει την πόρτα, να σπάζει το κέλυφος του ονείρου και να αχνοφαίνεται το διαμάντι, να καρτερώ την είδηση σαν ναυαγός, να στρώνω νησί κάτω από τα πόδια και να ευλογώ τη θάλασσα. Θυμάμαι ακόμα να με ακονίζει η δοκιμασία, να με φτιάχνει βέλος.
Κι έτσι καθώς μνημονεύω έρχομαι ακόμα από την έρημο.
Κι έτσι καθώς μνημονεύω βγαίνω ακόμα σαν άμμος από κλεψύδρες.

Να 'μαστε λοιπόν στον Οκτώβρη να σκέφτομαι τι λογάριαζα γι' αυτόν κι αν έπεσαν έξω οι λογαριασμοί μου. Πράγμα όχι ασυνήθιστο τα τελευταία χρόνια, ίσως τα πολλά τελευταία.
Η ζωή μου, νομοτελειακά, ακολουθεί την εσωτερική μου πρόοδο, ποτέ δεν λανθάνει σε αυτό, είναι μια απαράβατη κι απαραβίαστη βάση της ζωής μου, ένας άγραφος κανόνας, που έσκυψα για να τον κατανοήσω. Όμως αληθεύει η ζωή μου, όπως αληθεύει η πέτρα και το δέντρο από την φαντασία μου, όπως αληθεύει ένας σκύλος από την ιδέα μου. Η ζωή μου, στον κατήφορό της, όταν κουράστηκα να την βαστάζω, έπεσε, όμως δεν έπεσε κατακόρυφα, ποτέ μια ζωή δεν πέφτει κατακόρυφα. Έπεσε λίγο λίγο, κάθε φορά όσο της επέτρεπα να πέφτει, όσο μου ξεγλιστρούσε από τα χέρια - έπεφτε στον βαθμό που έχανα την αντίσταση.
Κάπου όμως βρήκε στάθμη, σε εκείνο το σημείο δόθηκε μάχη, ανάμεσα σε μια ζωή που έπεφτε κι άλλη μια που ανέβαινε. Εκεί η ζωή βρήκε το νεκρό μου σημείο και οι δυνάμεις υπήρξαν αντίρροπες. Εκεί, δίχως θέληση θα ήμουν χαμένος. Δίχως θέληση και χωρίς σκαλωσιές και στηρίγματα θα με κατάπινε η μαύρη άβυσσος αλληλούια!

Η ζωή μου, στην πτώση της, πήρε απλώς καθοδική πορεία, σαν να υπήρχε ένα βέλος, που έδειχνε γενικά κάτω - σε αυτό το κάτω, φυσικά υπήρξαν ανοδικές αντιδράσεις, ανοδικοί σπασμοί, ανοδικά κύματα, η διάθεση ήταν ακριβώς όπως ένας χρηματιστηριακός δείκτης, που όταν είναι σε καθοδική πορεία... υπάρχουν ανοδικά ξεσπάσματα αλλά η γενικότερη πορεία, σε μεγαλύτερο εύρος χρόνου, είναι καθοδική. 
 Με τον ίδιο τρόπο ανεβαίνει η ζωή, ανεβαίνει με τρόπο μαθηματικό, αφού δόθηκε η σκληρή μάχη του γυρισμού και της επιστροφής. Ανεβαίνει σαν μια μπάλα κενού αέρα που κάποιος την κράτησε με δύναμη μέσα στο νερό. Η ζωή τώρα, μετά από καιρό στα βάθη, γίνεται όλη επιφάνεια, όλο το βάθος της ψυχής γίνεται επιφάνεια. Και ανεβαίνει με τον ίδιο τρόπο που έπεσε, δηλαδή ανεβαίνει κλιμακωτά, μαθηματικά κλιμακωτά, ανεβαίνει με το βέλος σε γενική ανοδική πορεία, αλλά με καθοδικούς σπασμούς και καθοδικές αντιδράσεις, σαν να θέλει να αναζητήσει και να βρει, τυχών κρυφή συμφορά στο βάθος, που ξεχάστηκε αβίωτη. 

Η ζωή μου ανεβαίνει αργά από μέσα μου και φτιάχνει την ορατή ζωή μου. Δεν μπορώ να την βιάσω, ακολουθεί τον πανάρχαιο αισθαντικό νόμο. Το πιο έξυπνο που έχω να κάνω είναι να την ακούω και να συμφωνώ. Γιατί η ζωή μου τώρα έρχεται με τρόπο που εφαρμόζει τέλεια στη ζωή και δεν αφήνει περιθώρια και προοπτικές περαιτέρω πτώσεων, σε άλλο χρόνο μελλοντικό, επειδή η ζωή μου τώρα δεν δανείζεται τίποτα. Δεν πλανάτε δεν τρέμει, είναι ζωή που βγαίνει στην όχθη της αλήθειας.

Είναι βέβαια αυτά; το μόνο βέβαιο είναι πως βγαίνει από μέσα μου θεός. Πρώτα βγαίνω εγώ και ο θεός με ακολουθεί, πρώτα βγαίνει ο θεός και εγώ τον ακολουθώ. Πότε ακολουθώ τη μουσική, πότε η μουσική με ακολουθεί, το υποσυνείδητο δεν είναι ένα πράγμα χωρίς ουρά, η μνήμη δεν είναι κάτι δίχως μάκρος. Εγώ, δεν είμαι δίχως έρχομαι από τα βάθη των αιώνων.
Δεν κατέβηκα ένα μόνο σκαλί, γλίστρησα σε όλη τη σκάλα κι έφτασα στο τελευταίο σκαλοπάτι, ολίσθησα, και το ένα μου χέρι μάλωνε το άλλο που κρατήθηκε από το κάγκελο.
Δεν πήγα μόνο λίγο πίσω, αλλά κατέβηκα τις χιλιετηρίδες, έφτασα στον αρχαϊκό άνθρωπο, βγήκα στις μέδουσες. Δεν έρχομαι από μια κρυφή ματιά στο παρελθόν, το άνοιξα και το κοίταξα στα μάτια, δεν φέρνω λοιπόν φόβο μαζί μου. Δεν κοιτάχτηκα λιγάκι λοξά στον καθρέφτη, τον κοίταξα και με κοίταξε στα μάτια. Δεν υπέθεσα ούτε νόμισα κανέναν θεό, εγώ τον είδα και τον άκουσα. 


Υστερόγραφο: κατά την ανατολική αντίληψη, ένα 25% του κάρματος, μπορεί να το καθαρίσει ο ίδιος ο άνθρωπος. Ένα άλλο 25% ο πνευματικός δάσκαλος. Όμως το 100% του κάρματος, μπορεί να το καθαρίσει μόνο ο θεός.



29 Σεπτεμβρίου 2018

Ιπτάμενη Συνοδός







Ήταν λιτή κι απέριττος
με την ωραία της στολή ξεχώριζε μέσα στο πλήθος
με τα αυστηρά της μαλλιά δεμένα σε μια πειθαρχημένη κοτσίδα
βάδιζε λικνίζοντας τους γοφούς της
με μια χάρη που έφτιαχνε από τον αιθέρα
δικιά της ερωτική ατμόσφαιρα·
με τα βλέμματα να πέφτουν συχνά πάνω της
μάζευε για τον εαυτό της ένα άχρηστο πλήθος
που τη μετρούσε με τη δικιά του συλλογιστική
πάντα ανάλογα με την επιθυμία, την κρίση, την οπτική,
την όρεξη και τη ζήλια
ίσως για να αποφύγει όλ' αυτά εκ φύσεως
είχε καταφύγει στους αιθέρες
διότι δεν αισθανόταν καλά, την έβλεπα σε μια γωνιά του λεωφορείου να βασανίζεται - η γη δεν την χωρούσε
αδημονούσε να φτάσει στο αεροδρόμιο
να ανέβει στο αεροπλάνο, να πάρει πτήση να πετάξει·
εκείνο το ψηλά της πτήσης με τον καιρό τη στοίχειωσε
ξέμαθε να περπατά, ξέμαθε τις επίγειες συνήθειες
τα ρηχά αστεία των πεζών γήινων
τις φρούδες ελπίδες των αγέννητων φτερών στην πλάτη
τα επινοημένα ταξίδια που τα καταπίνει η βαρύτητα
την ένιωθα καθαρά, πως ο μοιρασμένος χρόνος της
έγερνε προς την αθανασία·
βρήκα το θάρρος και τη ρώτησα: "δεν είστε από εδώ ε;"
Με κοίταξε στα μάτια, "ούτε και εσείς", απάντησε
"εγώ", της είπα, "γράφω,
"ωραίο επάγγελμα επιλέξατε", της είπα, "ιπτάμενη συνοδός,
μια τέτοια ψάχνω, γιατί είναι μοναχικά τα ταξίδια μου"
"και τα δικά μου", είπε, "λιγότερο μοναχικά δεν είναι,
συνήθως μόνη μου πετώ",
"το βλέπετε λοιπόν και εσείς από την καρδιά", της είπα
"από πού να το δει κανείς;" αναρωτήθηκε κι αναστέναξε
κοιτάζοντας το μικρό της ρολόι·

είχαμε λίγο χρόνο ακόμα, για να της αφήσω στο χέρι ένα μικρό σημείωμα
με το όνομα ενός αστεριού
όπου θα μπορούσε να με βρει
μια οποιαδήποτε μελαγχολική νύχτα

Ως τότε, μου άφησε παρακαταθήκη κι υπόσχεση το άρωμά της

Ύστερα έφυγε
και με άφησε μόνο εδώ στη γη
με μια διάθεση να μην τη συγχωρώ γι' αυτό.


28 Σεπτεμβρίου 2018

Ο Κόσμος






- Πες μας πως αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο, μην είσαι επιεικής, δώσε μια εικόνα πραγματικότητας και αλήθειας.
- Ειλικρινά δεν έχω τόση τραγική άποψη για τον κόσμο, τους Έλληνες δηλαδή που είναι ο πιο κοντινός μου κόσμος.
- Θέλεις να πεις δεν έχουν αποβλακωθεί όλοι ακόμα;
- Σίγουρα η αποβλάκωση της εποχής μας είναι το κινητό, οι τρεις στους τέσσερις νέους μας πια δεν σκέφτονται. Είναι τραγικό να σου έρχεται να σκεφτείς και να ρίχνεις την διάθεση αυτή στο κινητό ή την ανάγνωση, σκεπάζεσαι, και οι συνέπειες θα γίνουν γνωστές αργότερα ως ζωή σου. Όποιος το κάνει αυτό, όποιος δηλαδή δεν επιτρέπει να τον φτάνει η σκέψη του, η ζωή δεν τον φτάνει.
- Γίνε λιγάκι επιεικής.
- Αποφάσισε τι θέλεις. Ένας που δεν επιτρέπει να τον φτάνει η σκέψη του η ζωή του δεν τον φτάνει. Σκεπάζει την εσωτερική φωνή, αυτό δεν είναι δίχως συνέπειες, είτε είμαι επιεικής είτε όχι αυτό δεν αλλάζει.

- Σε τι κατάσταση είναι ο κόσμος μας, ο κοντινός μας;
- Έχω την αίσθηση, τη διαίσθηση και τη γνώση, πως ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό, βλέπει ακόμα τηλεόραση.
- Ακόμα; Το λες σαν να ανήκει η τηλεόραση σε μια παλιά, ίσως αρχαία εποχή.
- Ναι, δεν το πήρες μυρουδιά; Δεν σου το είπαν, δεν τον μυρίστηκες; Η εποχή της τηλεόρασης πέρασε, είναι πίσω, πίσω μας.
- Μα…
- Δεν έχει μα και ξεμά. Η αλήθεια είναι, πως ένας που βλέπει τηλεόραση, έχει ξεμάθει να σκέφτεται.
- Μα… σκέφτεται πάνω σε όσα η τηλεόραση δείχνει. Ενημερώνεται, πληροφορείται, είναι πολίτης! Μην είσαι μηδενιστικός.
- Τέλος πάντων. Είμαι δίχως τηλεόραση δέκα περίπου χρόνια και δεν μου λείπει καθόλου. Υπήρξα φανατικός τηλεθεατής σε παλαιοτέρα χρόνια και γνωρίζω με ποια ψυχολογία έπεσα με τα μούτρα στην τηλεόραση. Ξέρω ποια ανθρώπινη ψυχολογία εθίζεται και παρακολουθεί τηλεόραση. Όπως και να έχει, ακόμα και τόσο τραγικά να μην είναι τα πράγματα, η τηλεόραση χρειάζεται μια αυστηρή σου επιλογή, που αν την κάνεις πρώτα στον εαυτό σου και το μυαλό σου, η τηλεόραση θα έχει λίγη έως καθόλου θέση στη ζωή σου.
- Χμ, τι να πεις, άνθρωποι που βλέπουν τηλεόραση και ψωνίζουν στη λαϊκή.
- Τι σχέση έχει η λαϊκή με την τηλεόραση; Με προσβάλλεις προσωπικά τώρα. Η βόλτα και το ψώνισμα στη λαϊκή είναι χαρά, ξέσκασμα και γνήσια συναναστροφή, είναι μια μικρή περιπέτεια μες τη μέρα γεμάτη νόημα ζωής. Ξεχώρισε τα πράγματα, είναι άλλο η τηλεόραση, άλλο η λαϊκή άλλο το πανηγύρι. Η λαϊκή και το πανηγύρι είναι χαρά, η τηλεόραση θρήνος.
Στο πανηγύρι συναντάς μεγαλοφυΐες, στην τηλεόραση ούτε μία. Στη λαϊκή βρίσκεις φρέσκια τροφή στις καλύτερες τιμές και έρχεσαι σε επαφή με την καρδιά του κόσμου, στην τηλεόραση κονσέρβες. Η λαϊκή και τα πανηγύρια έχουν επίπεδο, η τηλεόραση όχι.

- Αυτός είναι ο κόσμος μας;
- Όχι μόνο. Στον κόσμο μας - πλην των φανατικών
τηλεθεατών που σε αυτούς δεν μπορείς με λόγο να στηρίξεις ελπίδα, ούτε για τους ίδιους –
υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό, αρκετά μορφωμένων και ιδιαίτερα ανήσυχων ανθρώπων. Αυτοί είναι σε ηλικίες από 25 έως 35 ετών. Είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται και διανύουν την ψυχολογική περίοδο της ζωής τους. Αυτοί είναι σκεπτόμενοι άνθρωποι και σε αρκετά υψηλό ποσοστό, ίσως περισσότεροι από τους φανατικούς τηλεθεατές, που δεν θα ξεπερνούν ένα 20, ή 25% και μάλιστα μεγάλοι σε ηλικία.
Ετούτη όμως η κάστα των νέων ανήσυχων ανθρώπων έχει πολλά να δείξει και να πει. Αυτοί, ακόμα δεν υποδουλώθηκαν, αυτοί, δεν έχουν ακόμα χαρακτήρα, κάθε γνώμη για αυτούς θα ήταν άστοχη, έχουν συνήθως σφαιρική αντίληψη του κόσμου και δεν έχουν κλείσει ακόμα, δεν έχουν ταμπουρωθεί.
- Θα τους αφομοιώσει το σύστημα. Φυσικά θα ηττηθούν, θα κοιτάξουν να βολευτούν.
- Χμ, δεν ξέρω, έχω την αίσθηση πως αυτοί ξέρουν. Κι αν δεν ξέρουν υποψιάζονται πως κάτι τρέχει, πως έξω από τους ίδιους υπάρχει ζωή. Ξέρεις… η εποχή μας είναι παράξενη, ηχούν σάλπιγγες από μακριά.
- Για να βγει ένας άνθρωπος από τη σπηλιά, χρειάζεται να βγει από το συναίσθημά του, και όπως είπες, αυτοί οι άνθρωποι της ελπίδας, δίνουν μάχη με το συναίσθημά τους.
- Είναι αλήθεια αυτό που λες. Μόνο εκείνος που θα νικήσει στη μάχη με το συναίσθημα, θα περάσει στο πνεύμα και θα δει. Μόνο εκείνος θα αφυπνιστεί και θα ξυπνήσει. Μόνο εκείνος θα βγει από τη ζωή της σκέψης και από το ταραχώδες δίπολο του νου.
 Όμως σου είπα, ηχούν σάλπιγγες από μακριά, δεν τις ακούς; Ανοίγει ο κόσμος.
-Τίποτα άγγελοι θα είναι που μας κάνουν πλάκα.
- Όχι καλέ μου, αυτή τη φορά δεν πρόκειται για πλάκα, πράγματι ηχούν σάλπιγγες από μακριά, αυτός ο κόσμος, όπως τον ξέρουμε, δεν θα κρατήσει για πολύ ακόμα, έχει αρχίσει και ραγίζει κι αυτή τη φορά έχει ραγίσει σε βάθος. Δεν θα κλείσει αυτή η ρωγμή ποτέ. Ετούτη η γενιά των 25 έως 35, ή και περισσοτέρων ετών που ανήσυχη ψάχνεται… δεν θα καταφέρει να κλείσει ποτέ τη ρωγμή. Θα καταλάβει, θα δει, θα ακούσει, θα νιώσει, θα επιστρέψει.

Πίστεψέ με, το ένστικτο μου δεν με γελά και ελπίδα μου μόνο δεν είναι, αλλά ο κόσμος αυτός, για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία του, έχει αρχίσει και ραγίζει βαθιά.
Και ξέρεις τι σημαίνει αυτό ε; Δεν μπορείς να σταματήσεις πια τον ήλιο.

Πρωινά του Φθινοπώρου







Παράπονα υπάρχουν, επιθυμίες υπάρχουν,
όμως είναι όμορφα τα πρωινά του Φθινοπώρου
ίσως θα έπρεπε κάποια πράγματα να είναι αλλιώς
ίσως άλλα τα διορθώσουμε
όμως είναι όμορφα τα πρωινά του Φθινοπώρου
Προβλήματα στην πολιτική, στην οικονομία, στην κοινωνία γενικότερα,
όμως κανένα πρόβλημα στα πρωινά του Φθινοπώρου
τέλεια μέσα στην φθινοπωρινή τους ενδυμασία
χωρίς όνειρα καλοκαιρινά
χωρίς προσδοκίες και επιδιώξεις
πρωινά άνευ επιθυμίας, χωρίς να γίνεται αλλιώς

Είναι όμορφα τα πρωινά του Φθινοπώρου, ήσυχα
όμως τα ταλαιπωρούν κι αυτά συχνά οι άνθρωποι
κι όμως πέφτουν έτσι λαμπρά μέσα στην Βαβυλώνα
παίρνουν κι αυτά τη διάθεση των ανθρώπων
συχνά δεν κοσμούν αλλά ενίστανται
έχουν τόσα να δώσουν αλλά κανείς δεν τα ακούει
βυθισμένα μέσα στη σιωπή τους
ο θόρυβος της σκέψης τα σκεπάζει

Είναι όμορφα τα πρωινά του Φθινοπώρου, το μήνυμα
των κίτρινων φύλλων - μιας ζωής που φεύγει
όμως τρέχουν οι άνθρωποι, δεν έχουν χρόνο να βλέπουν,
ούτε να ακούν
τόσες γυναίκες όμορφες περνούν χωρίς καμία προσοχή
τόσος έρωτας χάνεται μέσα στη βιασύνη
τόσα λόγια χωρίς καρδιά καθημερινά μοιράζονται
χωρίς κανέναν θαυμασμό πορεύεται η ξύλινη μέρα
και μα την αλήθεια
έχω την αίσθηση μερικές φορές
πως το Φθινόπωρο μόνο εμένα έχει να το αισθάνομαι

Είναι όμορφα τα πρωινά του Φθινοπώρου
εξ αιτίας τους ζω
χωρίς καμία άλλη δικαιολογία
τα φροντίζω με τις αισθήσεις μου να υπάρχουν
ευγνωμοσύνη με φτάνει από την αίσθηση της πλάσης
αγάπη με φτάνει από το περιβάλλον τούτο το ορφανό
που χωρίς τα παιδιά
πέφτει πάντα στο κενό των ανθρώπων

που πάντα λένε
έχω δουλειές για να ζήσω σήμερα
και το λένε κάθε μέρα

Αγαπώ το Φθινόπωρο
και το Φθινόπωρο με αγαπάει
τη σχέση μας δεν θα την βρεις μέσα στην κοσμοσυρροή
και τις κοσμοπλημμύρες
κι είναι το Φθινόπωρο γεμάτο δώρα για μένα
που γεμάτος μάτια είμαι να τα βλέπω

Ολόκληρο Φθινόπωρο μόνο δικό μου - τιμή αισθάνομαι  
οι άνθρωποι ενδιαφέρονται για όλα τα άλλα 
και άφησαν σε μένα το Φθινόπωρο
θα έλεγες το ξέχασαν
ονειρευόμενοι μιαν άλλη εποχή

όμως εγώ εποχές δεν δρασκελίζω
γιατί μου λείπει το απαραίτητο κενό - ζω στην ώρα μου.

27 Σεπτεμβρίου 2018

Το Μισοσκόταδο






Παρακάτω θα σας πω πως πέθαναν. Δεν ήταν έρωτας, αγάπη ήταν. Είχαν συναντηθεί σε μια φάση της ζωής τους, που ήταν και οι δύο αρκετά απελπισμένοι, όχι από κάτι ή από περιστάσεις, έτσι μια υπαρξιακή απελπισία είχαν.
Θα μπορούσε να είναι έρωτας, γιατί και οι δύο ήταν όμορφοι, όμως ήταν και ώριμοι, και από ωριμότητα η σχέση κατέβηκε απευθείας σε μια αφύλαχτη αγάπη - ίσως σε μια λαίμαργη. Πως να το πω, από την πρώτη κιόλας νύχτα ελευθερώθηκαν, από την πρώτη κιόλας νύχτα δεν κράτησαν καμία επιφύλαξη – γι’ αυτό είπα ήταν απελπισμένοι. Ήταν απελπισμένοι για αλήθεια.
Ύστερα, συνέβη το εξής: Ο κάθε ένας από τους δύο, ήταν γεμάτος ως επάνω από τον εαυτό του, κι όταν ήρθαν κοντά ξεχείλισαν, έτρεχαν κάτω στα πατώματα.
'Έγιναν ρευστοί, θα μπορούσες να πάρεις τον έναν και να τον βάλεις μέσα σε ένα βάζο, να ρίξεις και τον άλλον μέσα στο βάζο και να τους ανακατώσεις.
Τέλος πάντων, δεν ήθελα να πω αυτό, ήθελα μόνο να πω πως τα χείλη της είχαν φτερά.
Της άρεσε να τον ακούει.
Δεν ξέρω γιατί αλλά της άρεσε να τον ακούει.
Δεν ξέρω πως, αλλά θα ορκιζόμουν, πως όπως κάποιος λέει σε έχω στην καρδιά μου, εκείνη έλεγε σε έχω στ’ αυτιά μου.
Της άρεσε να τον ακούει. Πόσο θεέ μου σημαίνει αυτό; πόσο πόσο...
Τι μπορεί να σου μεταφέρει ένας άνθρωπος; Πως το έκανε; Κανείς δεν ξέρει. Κανείς δεν ξέρει αν καν της μιλούσε στην ευθεία.
Όμως είχε έναν τρόπο, πως να το πω, την έβγαζε, την έπαιρνε μαζί του. Νομίζω το πέτυχα, την έπαιρνε μαζί του είναι το σωστό, ή σκέτο την έπαιρνε. Να την παίρνει, ναι, αυτό ήταν το δικό της όνειρο.
Φυγή. Και ποιος δεν θέλει να φύγει; Εκείνος ήταν ήδη αλλού κι από κει που ήταν την έπαιρνε. Θέλω να πω την ανέβαζε. Ψηλά ψηλά ψηλά. Πάνω από έναν κουρνιαχτό, έναν οποιοδήποτε κουρνιαχτό.
Φυσικά την ξεγελούσε, τη μάγευε, όμως τι αλήθεια! Στο συναίσθημα λέω τί αλήθεια! Τι συναρπαστική αλήθεια!
Εντάξει, τον αγάπησε, ένας ρομαντικός ήταν, όχι μόνο τον αγάπησε αλλά τον αγάπησε επί τον αγάπησε.
Δεν τον λάτρεψε, τον αγάπησε, εκείνη λάτρευε γήινα πράγματα.
Της μιλούσε; δεν της μιλούσε ακριβώς, της ζωγράφιζε, μάλλον της τραγουδούσε, είχε ένα έμφυτο ταλέντο να φτιάχνει την ατμόσφαιρα μισοσκόταδο.
Αυτό λάτρευε εκείνη: το μισοσκόταδο. Ούτε το φως ούτε το σκοτάδι. Το σκοτάδι την πονούσε, το φως τη θάμπωνε, όμως στο μισοσκόταδο ήταν ελεύθερη να αυτοσχεδιάζει.
Δεν υπάρχουν πια τέτοιοι άντρες, έναν τόσο αληθινός ψεύτης δεν υπάρχει πια, ένας τέτοιος ταξιδευτής, κάθε χίλια χρόνια γεννιέται. Ήρεμος, απαλός, στοργικός, τρυφερός, με απέραντη κατανόηση, επιπλέον καλός, εντέλει λάτρης της και θαυμαστής της.
Πόσο την ησύχαζε, πόσο τη γαλήνευσε, που στο τέλος κέρδισε όλη την εμπιστοσύνη της, και το ήθελε τόσο εκείνη να χάσει τον εαυτό της. Τόσο να απομείνει χωρίς μοναξιά, ολότελα να ακουμπήσει, λες και ήταν τούτο το μεγαλύτερό της συμφέρον. Ολότελα να ακουμπήσει, να χάσει τον εαυτό της, με λίγα λόγια να βιώσει θάνατο εν ζωή.

Αστεία. Δεν συνέβησαν έτσι τα πράγματα. Είχαν παντρευτεί από συνοικέσιο, στο μεταξύ ψήφιζαν διαφορετικό κόμμα και μάλωναν συχνά, για το πια εκπομπή θα δουν στην τηλεόραση. Και χώρισαν τα παιδιά στη μέση, πήραν ο καθένας από ένα.

Αστεία. Όπως τα γράφω έγιναν, την παράγραφο αυτή την έγραψα για να κάνει την αντίθεση.
Εκείνος, μύριζε τα μαλλιά της κι ανέβαιναν οι χτύποι της καρδιάς του. Δεν ήταν απλώς ερωτευμένος μαζί της, δεν την αγαπούσε απλώς, αλλά να μπορεί εκείνη να τον καταλαβαίνει και να τον αισθάνεται… τον απελευθέρωνε στον μέγιστο βαθμό, τόσο, που ό,τι μοιράζονταν μαζί της, αντιστοιχούσε να το μοιράζεται με όλη την ανθρωπότητα.
Να της μεταδίδει τούτη την έκσταση με το λόγο του συγκαταλέγονταν στα πανανθρώπινα. Ουσιαστικά, βαθύτερα, εκείνη του έπαιρνε με απαράμιλλο τρόπο, όλον τον πόνο.
Γιατί στο βάθος της εκκίνησης, από εκεί που ξεκινούσε ο παράδεισός του να τη φτάσει…το αμοίραστο ήταν πόνος.

Όμως δες τη μαγεία, ενώ ήταν πόνος, επειδή τον ένιωθε και τον καταλάβαινε και τον αγαπούσε, σε εκείνη έφτανε έκσταση και δέος.

Υποσχέθηκα να πω πως πέθαναν. Όμως δεν θα το κάνω, δεν κρατώ τις υποσχέσεις μου.
Θέλω απλώς να περιγράψω ένα φιλί τους. Είχε μια γεύση νόστιμη και αρμυρή, στην άκρη της γλώσσας, υπήρχαν κάποιες αυξημένες αισθήσεις, ήταν κάτι σαν ένας μικρός ηλεκτρισμός που απέρρεε από το ανέγγιχτο και την επιθυμία. Γύρω γύρω στα χείλη το φιλί είχε πυκνή γλύκα, ενώ στην άκρη της γλώσσας, στην απόληξη, υπήρχε κάτι το πικάντικο. Με τη γλώσσα πολλές φορές μάζευε τη γλύκα από τα χείλη της, ήταν σαν να την σκούπιζε και να την έφερνε προς το μέρος του.
Δεν κουράζονταν ποτέ να τη φιλάει, τη φιλούσε συχνά και την ώρα του έρωτα. Είχε πάντα μια λαχτάρα να είναι όσο μπορεί κοντά στην ψυχή της, κι ήταν περισσότερο κοντά στην ψυχή της την ώρα των αναστεναγμών της. Ετούτο το κοντά δεν είχε τέλος, την αγαπούσε και αυτός επί αγάπης. Ήθελε να την απελευθερώσει απολύτως στην αγάπη και να απελευθερωθεί μαζί της.

Δεν θα πω πως πέθαναν, γιατί να το κάνω;
Δεν θα πω πως πέθανε ο ένας πρώτα.
Δεν θα το πω
δεν πρέπει να το πω
θα καταλάβουν όλοι τη συνέχεια…


26 Σεπτεμβρίου 2018

Οι Περαστικοί






Έχω πάντα την αίσθηση και το συναίσθημα πως είμαι περαστικός από τη ζωή, τούτο με γλιτώνει από πολλά προβλήματα, συγχωρώ πιο εύκολα, δικαιολογώ πιο εύκολα, δεν δίνω μεγάλη σημασία στα μικρά. Υπάρχει πάντα η αίσθηση μιας πορείας, ενός ταξιδιού, αρκεί να μην είναι αγκιστρωμένη η διάθεση στον βυθό και η αίσθηση αυτή υπάρχει σε κάθε άτομο.
Αν αγκιστρωθεί η διάθεση η αίσθηση αυτή χάνεται και τότε η ζωή γίνεται κάτι σαν μόνιμη, ενώ δεν είναι.
Όμως υπάρχει πάντα αυτή η αίσθηση του περαστικού, που τα κάνει όλα, θα έλεγα πιο ελαφριά, πιο χαρούμενα, πιο τραγουδιστά και διασκεδαστικά.
Περαστικοί είμαστε, θέλουμε δε θέλουμε, να το αισθανόμαστε κιόλας είναι ευλογία. Με μερικούς ίσως φτάσουμε μαζί στο τέλος του ταξιδιού, με μερικούς μαζί το ξεκινήσαμε, άλλοι μας άπλωσαν στο δρόμο χέρια, σε άλλους απλώσαμε χέρια.
Όμως σε τούτη την αίσθηση του περαστικού, δεν χωράει κακία, δεν χωράει μικρότητα, δεν χωράει δεν χωράει.
Πεθαίνουμε. Για έναν περίπατο πρόκειται. Ναι, χρειάζεται να τα δοκιμάσεις όλα, ή σχεδόν όλα, αλλά μην κολλάς πουθενά.

Άλλοι σύντροφοι έμειναν πίσω, άλλοι τράβηξαν μπροστά, ό,τι κι αν συμβαίνει, δες το σαν μια ευκαιρία να βρεθείς στην αγάπη σου για όλους και όλα. Ό,τι κι αν συμβαίνει, είναι μια ευκαιρία να συντονιστείς με την αγάπη σου. Ό,τι κι αν αισθάνεσαι, είναι μια ευκαιρία να φύγεις από εκεί και να βρεθείς στην αγάπη σου. Πίκρα, θλίψη, φόβο, πόνο, ό,τι κι αν αισθάνεσαι, είναι γιατί δεν βρίσκεσαι στην αγάπη σου. Αν βρεθείς στην αγάπη σου αισθάνεσαι την αγάπη σου, και την αισθάνεσαι για όλα. Ό,τι κι αν αισθάνεσαι, ό,τι κι αν συμβαίνει, είναι μια ευκαιρία να γίνεις βασίλισσα ή βασιλιάς.

Να αισθάνεσαι περαστικός, φεύγουμε, αλήθεια είναι φεύγουμε. Δεν ανήκουμε εδώ, περνούμε από εδώ, είμαστε περαστικοί. Πεθαίνουμε. Αλήθεια. Τι ωραία! Πόσο κουράγιο σου δίνει αυτή η σκέψη στη ζωή δεν μπορείς να φανταστείς! Πόση δύναμη και πόσο ατρόμητο σε κάνει. Όλα μπορείς να τα αντιμετωπίσεις, αρκεί να σκεφτείς: πεθαίνουμε! Όλα είναι κάτω από τον θάνατο. Όλα είναι λιγότερα από τον θάνατο.

Είμαστε περαστικοί, οι δυσκολίες μας δεν έχουν τόση σημασία, τα προβλήματά μας δεν έχουμε τόση σημασία, εμείς οι ίδιοι ίσως να μην έχουμε και τόση σημασία. Όμως εφόσον πεθαίνουμε όλα στη ζωή μας αποχτούν μεγάλη σημασία.

Είμαστε περαστικοί. Το τονίζω: Πεθαίνουμε! Γι’ αυτό χαλαρώστε, ησυχάστε για μια στιγμή και αναλογισθείτε πως πεθαίνουμε.

Σας εύχομαι να είστε περαστικοί. Να είστε σαν εμένα περαστικοί. Και σε όποιον τόπο της ψυχής σαν κι αν βρεθείτε και δεν είναι καλά εκεί... δεν αισθάνεστε καλά εκεί και δύσκολες σκέψεις σας φτάνουν… να ξέρετε πως είναι μόνο γιατί δεν βρίσκεστε στην αγάπη σας.

Να βρίσκεστε στην αγάπη σας κι από κει θα σας φτάνουν οι πιο όμορφες σκέψεις για όλους και όλα, γιατί αν βρίσκεστε στην αγάπη σας θα σας φτάνουν όμορφες και ατρόμητες σκέψεις για τη ζωή, κι επίσης όμορφες σκέψεις για τον θάνατο. Και δεν θα φοβάστε απολύτως τίποτα, γιατί θα είστε νεκροί και ζωντανοί ταυτόχρονα, τίποτα δεν θα μπορεί να σας βλάψει και θα ξεχάσετε να νιώθετε κίνδυνο, γιατί θα είστε θεοί.

Να είστε περαστικοί, και να το γνωρίζετε με βεβαιότητα, πως περνάτε από εδώ, και φεύγετε για έναν κόσμο απείρως ομορφότερο και δικαιότερο.

25 Σεπτεμβρίου 2018

Ακριβές Στίγμα




Χάθηκα, είπες, μα να είμαι καλά κι αυτό μετράει.
Με άγγιξες.
Χάθηκα για να είμαι καλά κι αυτό μετράει.
Και για μένα μετράει, δεν ξέρω αν σε χρόνο μετράει ή σε άχρονο.
Όμως χάθηκα για να είμαι καλά, κι όταν διαπίστωσα πως είμαι καλά χαμένος...χάθηκα περισσότερο (ίσως στο τέλος το κάνω συνταγή).
Έγινα αθόρυβος και μ΄άρεσε.
Μετά έγινα αόρατος και μ' άρεσε.
Γίνομαι σιωπηλός και μου αρέσει.
Όμως αθόρυβος κάνω περισσότερο θόρυβο.
Αόρατο με κοιτάζουν από παντού
και σιωπηλός είμαι πιο ηχηρός.
Χάθηκα, είπες, για να είμαι καλά κι αυτό μετράει.
Χάθηκα για να βρεθώ κι έγινε αυτό δίχως την επιλογή μου.
Όμως μου άρεσε κι αφού χάθηκα, δεν ξαναβρέθηκα
από φόβο μήπως χρειαστεί να ξαναχαθώ
έμεινα λοιπόν χαμένος στα σίγουρα
κάπου ανάμεσα στη γη και τον ουρανό
είμαι καλά εδώ, μην ανησυχείς, ούτε ο κόσμος με βρίσκει
ούτε η μοναξιά. Σχεδόν, κι από τα δύο αυτά γιατρεύτηκα.
Απορώ κι εγώ πως ζω χωρίς πληγές.
Αν ζω.

Χάθηκα, λες, μα να είμαι καλά κι αυτό μετράει.
Κι είμαι καλά έτσι χαμένος, το υπόσχομαι,
θα μπορούσα να πω, είμαι στον προορισμό μου!

Η Δίψα

Δεν ξέρω καλή μου, δεν ξέρω, αλλάζω βαθιά Περπατώ πλέον πάνω σε τριγμούς σταφυλιών Νέοι κόσμοι μου αποκαλύπτονται διαρ...